WimD70 : endorfine-junk

Bart Brentjens Challenge 2010

2010-10-10T17:15:00.010+02:00

Dat is altijd het nadeel van fietsen in Zuid Limburg of België: je moet er eerst naartoe rijden en dat betekent dat je monsterlijk vroeg je nest uit moet! Wel grappig om te zien hoe om 8 uur 's ochtends bij een tankstation langs de A2 net onder Eindhoven het grootste deel van de populatie bestaat uit auto's met fietsen erop/erin en mannen in lycra.

In Eijsden aangekomen schrijven we ons in en stellen ons op in het startvak voor de toertocht van 100km. Het is druk en om files op de eerste beklimmingen te voorkomen, heeft de organisatie een systeem uitgedacht: Nadat de wedstrijdrijders om 10:00 uur als eerste mogen vertrekken, worden wij daarna groepsgewijs losgelaten. Onze groep kan om 10:30 aan de tocht beginnen.

We kronkelen een klein stukje door het Zuid Limburgse landschap, maar Nederland is hier niet zo heel breed. Al snel duiken we dus de Belgische grens over de Voerstreek in. Het grootste deel van de route gaat over een mix van singletracks en boeren landweggetjes en er is geen meter vlak! Het gaat hier ofwel steil omhoog ofwel steil naar beneden.

Op één afdaling onstaat een opstopping, omdat er een aantal mensen is dat hier niet fietsend naar beneden durft. Gelukkig zijn wij net pas terug van de Ventoux en dus wel wat gewend als het op steile afdalingen over losse stenen aankomt. We slingeren en kronkelen over de taalgrens tussen Vlaanderen en Walonië dwars de voerstreek door. Tussen Remmersdaal en De Planck rijden we een stuk over asfalt; precies deze weg hebben we ook gereden toen we op de racefiets vanuit Luxemburg terug gereden zijn naar Maastricht.

Al snel duiken we het bos weer in en komen uit in Teuven. Ook dit stukje asfalt dwars door het dorp komt bekend voor; waarschijnlijk van een Amstel Gold Race of Limburgs Mooiste ofzo... Na Teuven beginnen we aan de klim richting Bovenste Bosch, maar in plaats van de weg te volgen, worden we hier een schitterende singletrack opgejaagd het bos in. Helaas is het hier zo druk, dat het stappen geblazen is. Hier komen we ZEKER nog een keer terug om dit "klimmetje" op de fiets te lijf te gaan!!

Boven aangekomen kunnen we wel weer op de fiets stappen en al vrij snel daarna passeren we eerst de eerste video-post en komen daarna aan bij de eerste verzorgingspost. We hebben er dan bijna 40km op zitten. Even de geslonken voorraad eten en drinken aanvullen en dan weer vlot verder. Door het bos rossen we over een fantastisch stuk singletrack naar beneden richting Nederlandse grens.

Vlak voorbij Gulpen draaien we de weg af een weiland in. Bovenaan de afdaling staan diverse mensen te waarschuwen: niet alleen dat het een gevaarlijk steile afdaling is, maar ook dat er beneden een valpartij heeft plaatsgevonden en dat de gewonde fietser daar nog ligt. Voorzichtig dalen we dus af. De gewonde man ligt onder een isolatiedeken en het ziet er akelig uit.

Aangezien er meerdere mensen, waaronder een EHBO-er bij hem zitten, hebben wij er niets meer aan bij te dragen en fietsen dus door. Boven aan de eveneens steile klim staan we nog even te wachten en zien de ambulance arriveren. later zullen we horen/lezen dat het om de vader van Robert Gesink ging. Hij is uiteindelijk met de traumahelikopter afgevoerd naar het ziekenhuis.

Met een lichte schrik in de benen vervolgen we onze weg. Heel veel tijd hebben we echter niet om erbij stil te blijven staan, want het parcours is technisch van dien aard dat het alle aandacht vergt. Op Nederlandse bodem is het namelijk niet veel minder zwaar en uitdagend dan vanochtend in de Voerstreek. Het toppunt is het laatste stukje van de klim naar de top van de Keutenberg: het hellingspercentage op de laatste 100m loopt op naar 30%! Krakend en steunend lukt het me maar net om fietsend boven te komen!

Om 15:00 uur staan we na 67km bij de 2e verzorgingspost. Ik rij al 40km met pijn in mijn linker knie en besluit om vanaf de verzorgingspost een klein stukje terug te rijden en over de weg naar het gehucht Gasthuis te gaan. Gert Jan rijdt wel netjes volgens de route; een goed half uur later treffen we elkaar weer en vervolgen samen onze weg. Ik heb 9km gemist, maar mijn knie is me er dankbaar voor.

Vanaf hier is het nog 20km totaan de finish en die gaan in een roes! Er moet hier en daar nog wel wat geklommen worden, maar de afdalingen lopen heel geleidelijk en gaan in een heerlijke flow. Op een boeren grindweg staat de tweede videopost en op de film is te zien dat de stofwolken achter ons opstuiven. Niet verwonderlijk, want de snelheid loopt hier op tot 45km/u! Om 17:00 rollen we over de finish.

Bijna alle andere keren dat ik met Gert Jan in Zuid Limburg of België ben wezen fietsen, hebben we beestachtig slecht weer getroffen, maar dat is met deze fantastische dag allemaal vergeven en vergeten! De hele dag zon en rond de 20°C! En dat voor half oktober. Echt helemaal geweldig.

Ook de organisatie was geweldig. Voldoende te eten en drinken op alle verzorgingsposten, perfect uitgepijld, oranje hesjes (m/v) om het verkeer te regelen op de gevaarlijke punten en om te waarschuwen bij gevaarlijke stukken van de route en last but not least: tijdwaarneming en persoonlijke foto's/video's met behulp van een bike chip.

Eigen conditie:	conditioneel geweldig, knie iets minder
Weer:	zonnig, droog, 20°C, windONO3
Resultaten:	97,7km / 5:12:23u / 4628kCal
Meer foto's:	picasa
Video:	youtube
Onze route:	hele route (zonder mijn "abkürzung")

Route Lucien Valkenborgh

2010-09-17T15:20:00.009+02:00

Na ons Forestier-avontuur van gisteren smaakt het mountainbiken op de flanken van de Mont Ventoux naar MEER!!!

Vandaag rijden we dus met de auto naar Sault om vanuit daar de "Route Lucien Valkenborgh" te gaan rijden. Lucien zelf categoriseert deze route als een "pittige MTB-tocht Sault - top Mont Ventoux over de oostelijke flank van de berg". De bedoeling was om met zi’n drieën te rijden, maar een vervelende knieblessure verhindert Matthijn van deelname. Gert Jan en ik trekken er vandaag dus met z’n tweeën opuit.

Deze route is (nog?) niet door het NederBelgisch Genootschap de Kale Berg erkend en ook nog niet beschikbaar als GPS track. In plaats daarvan hebben we een uitgeprinte versie van de PDF bij ons gestoken die we hebben gedownload vanaf www.beleefdemontventoux.nl en natuurlijk nemen we ook de IGN kaarten 3140 en 3240 mee.

We beginnen zoals aangegeven vanaf de parkeerplaats Les Aires in Sault. Het klimmetje naar de begraafplaats is even steil, maar daarna bollen over het asfalt vrij makkelijk het dorp uit. De benen voelen na de inspanningen van gisteren nog een beetje stram, maar dat gaat vrij snel over. Na een paar kilometer gaat het asfalt over in een breed pad door het bos en vlak boven Aurel komen we het bos uit weer op het asfalt terecht.

De aanwijzing luidt: "Opgelet! Hier moet je links afslaan in de laatste bocht en de kleine single-track volgen die je naar het centrum van Aurel leidt", maar wij zijn hier nog nooit eerder geweest en weten dus niet wat nou precies "de laatste bocht" is...

Geen man over boord. Wij missen weliswaar de beschreven singletrack, maar komen toch midden in Aurel uit en stuiven, weer netjes volgens de beschrijving, langs Café Jouve de afdaling in.

Gert Jan stuift de afdaling in

Beneden op het laagste punt aangekomen, bereiken we de bronnen en hier houdt inderdaad het asfalt (nogal abrupt) op. Er slingert iets wat vaag op een pad lijkt links de bosjes in en we twijfelen of we wel goed zitten. Nog iets verder wordt het echt volledig onbegaanbaar.

Als je heel goed kijkt, kun je, met een hoop fantasie zien dat hier misschien ooit een pad gelopen heeft, maar door overvloedige regenval is dat volledig weggespoeld. Wel hangen hier en daar vrolijk bordjes met de welbekende MTBpijl, maar van fietsen kan hier echt geen sprake zijn.

Weggespoeld pad noopt Gert Jan tot push-biken

Als het pad weer pad wordt, is het hier inderdaad fijn slalommen tussen de bomen door en op op het hoger gelegen uitkijkpunt heb je, zoals Lucien beschrijft, een prachtig uitzicht op het dorp Aurel.

Uitzicht op Aurel

Lucien beschrijft vervolgens: "Het pad gaat nu pal doorheen de lavendelvelden." Wij kunnen ons niet voorstellen dat meneer De Boer dat op prijs stelt. Op de grond zien we lege patroonhulzen liggen, dus we zijn wat terughoudend met betrekking tot het "dwars door de lavendelvelden"-gedeelte en bovendien loopt er een paadje langs het lavendelveld.

Dat paadje loopt echter helemaal dood in een ondoordringbaar dennebosje. Geschaafd en geschramd komen we het bosje uit, weer terug op het uitzichtpunt en dalen vanaf daar alsnog dwars door het lavendelveld af.
Wij hebben onze les geleerd: als Lucien zegt "pal doorheen de lavendelvelden" dan bedoelt hij ook "pal doorheen de lavendelvelden"!

Hierna komen we, netjes volgens het boekje, uit op de geasfalteerde weg en zien tot onze geruststelling de wegwijzers St. Pierre en Le Ventouret. Over het asfalt gaat het hier stevig omhoog (oplopend tot 13%). Daar waar het asfalt ophoudt, gaat het pad verder over grote rotsblokken en losliggende keien. Het hellingspercentage loopt hier vrolijk verder op tot 18%.

In een bocht naar links stoppen we even om op adem te komen. Daar komen we tot twee conclusies:

Volgens Lucien "gaat de weg haaks om naar links; vanaf dit punt wordt het pad redelijk steil en ruw."
En wij maar denken dat 18% al steil was...
Gert Jan is (waarschijnlijk in het doodlopende dennebosje) zijn regenjas verloren, dus we krijgen uitgebreid de gelegenheid om het zojuist afgelegde gedeelte van de route op ons gemak nogmaals te evalueren...

Maar eerst door de losliggende rot(s)zooi met 18% terug naar beneden, pal doorheen de lavendelvelden weer omhoog en (Gert Jan alleen) terug het ondoordringbare dennebosje in. Al snel hoor ik een triomfantelijke kreet opstijgen en even later komt ook Gert Jan, met regenjasje, weer tevoorschijn.

Snel weer afgedaald en, beter gedoseerd dit keer, terug omhoog. Na de bocht naar links moeten we Lucien toch gelijk geven: het wordt hier inderdaad nog ruiger en het hellingspercentage gaat vlot tot boven de 20%. Het lukt ons om te blijven fietsen en even verderop vlakt het gelukkig een beetje af. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar 10% voelt als een weldaad aan de benen.

Bovenop zien we een grote kale vlakte met in het midden één zielig boompje met daaraan bevestigd een gele MTBpijl; precies volgens beschrijving. Het pad gaat hier min of meer rechtdoor en komt weer op een lavendelveld uit. Wijzer geworden van onze eerdere ervaringen rijden we gewoon rechtdoor omhoog. Ook hier is het ruim 15% en dus zwoegen geblazen.

Hierna volgt een korte afdaling naar Le Ventouret. Alle MTB skills moeten hier worden aangewend, want het gaat hier over erg ruw terrein met zo’n 20% omlaag. Hangend achter het zadel en met warmlopende remschijven dalen we heel voorzichtig af. Wij zijn duidelijk geen down-hillers!

Gert Jan: geen down-hiller

Bij Le Ventouret hebben wij geen 10, maar ruim 15 kilometer op de teller staan, maar dat is te wijten aan ons regenjasjes-debacle.

Het eerste stuk na Le Ventouret is voor ons te ruig en te steil om te fietsen, maar al na een kleine 200m lopen, kunnen we al weer in het zadel. We vervolgen onze weg door het weiland (zonder bijenkorven rond deze tijd van het jaar) en over het stukje "Sauf ayants droits" tot aan de asfaltweg. Heel rustig en gelijdelijk fietsen we over deze asfaltweg een paar kilometer verder. Even recupereren.

Op de splitsing kiezen wij voor de bosweg naar Baraque d’Aurel. Bij de wegwijzer bij Baraque d’Aurel gaat het helemaal mis. In mijn hoofd heb ik dat we hier een haarspeldbocht naar rechts moeten maken en in plaats van even op de routebeschrijving of kaart te kijken, draaien we scherp rechtsaf.

Het eerste deel deel van dit pad klimt stevig (10%), maar een kilometer verderop vlakt het af en bollen we makkelijk verder totdat we opeens het bos uitkomen en midden op een "alpenweide" staan. Het pad loopt hier dood en we weten even niet meer waar we heen moeten....

We vleien onze fietsen neer en onszelf erbij. Genietend van het zonnetje en het fantastische uitzicht besluiten we dan toch maar de beschrijving erop na te slaan. Beter laat dan nooit...

Gert Jan bestudeert de kaart

Bij de eerste blik op de beschrijving is direct duidelijk waar het misgegaan is. Wij hebben echter geen moment spijt van onze vergissing, want deze alpenweide hadden we voor geen goud willen missen!
Terug langs de wegwijzer bij Baraque d’Aurel is de juiste weg ook vlot gevonden. Na een kort klimmetje vanaf Baraque d’Aurel komen we uit op de beschreven asfaltweg.

Lucien beschrijft het nu volgende gedeelte als "rechts omhoog naar Pas de la Frache, een mooie rustige klim (verkeersvrij) over het asfalt met mooie uitzichten." Ik weet niet wat hij onder mooi en rustig klimmen verstaat, maar wij zwoegen en zweten hier omhoog met stukken van tegen de 15%!! Het enige uitzicht dat ik hier heb, is dat op mijn eigen voorwiel. Ik verdenk Lucien er stiekum van dat hij die boer is die, voor de lol, dwars door zijn weiland de Paterberg heeft aangelegd....

Even verderop vlakt het wat af en kunnen we toch nog wat om ons heen kijken. We fietsen door tot bovenop de top van de Pas de la Frache, maar het uitzicht richting top wordt vandaag helaas ernstig belemmerd door de mist. Een klein stukje terug, net onder de top, stond de beschreven wegwijzer richting Mont Ventoux, dus volgen we dat pad.

Het eerste stuk van dit pad is inderdaad een gemakkelijke bosweg, maar net voor Le Signal, ter hoogte van de boomgrens, gaat dit over in ruwe stenen. Over de te volgen route bestaat hier geen enkele twijfel meer. Het pad is duidelijk te volgen.

Gert Jan worstelt door het maanlandschap

Over de keien worstelen we ons door het welbekende maandlandschap. Als je over de weg naar de top fietst, kun je je niet voorstellen dat hier te fietsen valt en eigenlijk kun je dat, als je hier midden in het maanlandschap rijdt, op veel plekken nog steeds niet.

Gaandeweg merken we dat als de ondergrond niet te ruw is, we stukken tot 25% fietsend kunnen bedwingen, maar als de losliggende rot(s)zooi te erg wordt, of de helling nog steiler (ja, op sommige stukken loopt het echt op tot boven de 30%!) is het push-biken geblazen. Luctor et emergo? Vergeet het maar!! Luctor et luctor is hier het devies.

Op het laatste stuk richting de Col des Tempêtes rijden / stappen we tussen de rode- en blauwe palen door die hier de skipiste markeren. Dit is precies zoals ik het me thuis, voordat we aan dit avontuur begonnen, voorgesteld had; hier had ik van gedroomd!

Wim op weg naar de top

Het heroïsche gevecht dat de zon levert met de mist die vanuit het dal over de kam van de berg slaat, is illustratief voor onze eigen worstelpartij met de Mont Ventoux. Ik kan de rillingen over mijn rug niet bedwingen. Wat een onvergetelijke ervaring is dit!!

De grimas van Gert Jan

En dat het hier niet vanzelf gaat, valt van het gezicht ook duidelijk af te lezen. Het laatste stukje door de keien, bovenop de Col des Tempêtes, is vrijwel vlak en zo sluiten we weer aan op de welbekende D974. Vanaf Col des Tempêtes rijden we het laatste stuk over het asfalt naar de top. Precies genoeg asfalt om de aanmoedigen voor de Dijkridders te kunnen bewonderen, die Aart na zijn succesvolle Galerièn op de weg gekalkt had.

Team Bianchi op de top!

Op de top van de Mont Ventoux genieten we in het zonnetje van een welverdiende Snickers-met-Cola. De afdaling doen we over de weg naar Malaucène. In het eerste stuk onder Chalet Liotard scherp ik mijn persoonlijk snelheidsrecord nog even aan tot 82km/u en op een roes van adrenaline en endorfine fietsen we terug naar huis.

Conclusies:

Lucien heeft bijzonder goed zijn best gedaan bij het beschrijven van deze route. Vrijwel overal is de route 100% juist beschreven en goed te volgen; op slechts twee punten kan het (m.i.) duidelijker:
1. Net boven Aurel is het niet duidelijk wat nou "de laatste bocht" is.
2. In de beschrijving staat dat je door moet rijden naar de top van de Pas de la Frache en "van daaruit volg je de wegwijzer Mont Ventoux", maar de wegwijzer staat 200m onder de top. Daar ben je dus al voorbijgefietst als je op de top staat.
Als de conditie het toelaat, sla dan vooral onze "misser" niet over. Het is twee kilometer extra, maar even van de zon en het uitzicht genieten op het alpenweitje kan ik iedereen van harte aanbevelen!
Deze route is aanmerkelijk zwaarder dan elk van de drie "grandonneur"-routes. Technisch véél uitdagender en ook conditioneel een grotere aanslag op lijf en leden.
Snickers-met-Cola is een über-combi!

Eigen conditie:	beter dan verwacht, na de Forestier van gisteren
Weer:	zonnig, 26°C, wind: nauwelijks
Resultaten:	68,8km / 4:41:11u / 3446kCal
Meer foto's:	picasa
Onze route:	incl. onze navigatiefouten :) de "geschoonde" GPStrack binnenkort via www.kaleberg.nl

Forestier du Mont Ventoux

2010-09-16T18:25:00.018+02:00

In het holst van de nacht gaan door het hele huis de wekkers af. Vandaag is de GROTE dag. Matthijn gaat vandaag de Kale Berg met de racefiets te lijf in een poging Cinglé te worden en Gert Jan en ik gaan ons op de bospaden storten in een poging Forestier du Mont Ventoux te worden.

We hanteren een ijzeren regime: om 6 uur (als het nog pikdonker is buiten) opstaan. Vervolgens een enorme berg ontbijt naar binnen werken en om half acht, in het eerste ochtendlicht vertrekken we vanuit Puyméras. De eerste 15km naar Malaucène gebruiken we om de spieren op te warmen. Bij de boulangerie verorberen we nog een "second breakfast" en halen we de obligatoire stempeltjes:

Gert Jan stempelt bij de bakker in Malaucène

Om 9:40u scheiden hier onze wegen: Matthijn draait om de fietsenmaker heen de D974 op en verdwijnt daar uit het zicht. Gert Jan en ik wenden de steven van onze MTB naar het begin van de D153, plaatselijk beter bekend als de Avenue du Maquis en beginnen aan de Route Thérèse Roumanille. Het eerste stuk gaat over asfalt het dorp uit en bolt makkelijk, het daalt wat en het stijgt wat, maar nergens steil of zwaar.

Net voorbij de Chapelle St-Roch (punt C), in een bocht naar links gaat de asfaltweg over in een grindpad. Als wij dat grindpad willen vervolgen, worden we door een vriendelijk lachende boer gecorrigeerd. We moeten een smal paadje achter zijn land langs volgen, vindt hij.

Over een rotsige singletrack proberen we onze weg te vervolgen, maar dat ontaardt al snel in "push-biken". Opeens twijfelen we: stond dat boertje nou vriendelijk te glimlachen of was dat een licht sadistische grijns die daar om zijn mondhoeken speelde?

Hoe het ook zij, de GPStrack die we hebben gedownload vanaf www.dekaleberg.nl zegt dat we nog steeds op het goede spoor zitten, dus daar vertrouwen we dan maar op. Het "pad" slingert verder naar boven; op sommige stukken kunnen we fietsen, zoals in het filmpje ook te zien is, maar op andere plaatsen zijn de rotsblokken zo groot of de helling zo steil, dat zelfs lopen mijn hartslag richting het omslagpunt jaagt.

Gert Jan met de push-bike over de rot(s)zooi

Op één punt staan we, ondanks electronische ondersteuning in de vorm van GPS, echt te twijfelen over de te volgen weg. Rechtdoor loopt een duidelijk pad en linksaf gaat een geitenpad over grote brokken steen vrijwel recht omhoog. We proberen eerst een stukje het pad rechtdoor te volgen, maar worden na een paar honderd meter onherroepelijk teruggefloten door de GPS: we moeten toch echt over die rot(s)zooi omhoog.

Boven aangekomen gaat er een iets duidelijker pad rechtsaf (punt E) en na verloop van tijd komen we op een dualtrack. In Duitsland zouden ze hier "schotterweg" tegen zeggen: een breed pad voorzien van grind en "niet al te grote stenen"; met regelmatig een strookje gras in het midden.

Dat het pad redelijk te volgen en beter begaanbaar is, wil echter nog niet zeggen dat het hier vanzelf gaat. De hellingspercentages lopen hier en daar op tot ruim boven de 10% en dat is op het asfalt al geen feest, maar met twee bar lucht in de terreinbanden over grind is het helemaal zwoegen! De beloning dient zich even later aan in de vorm van een prachtig uitzicht:

Uitzicht vanaf de Tête de la Blache (664m)

Twijfels over de te volgen route bestaan hier nergens. Het pad is duidelijk, en de wegwijzers zijn overvloedig. Tot aan de Pas du Cade (punt G) rijden we over onze dualtrack en hebben naar links steeds een schitterend uitzicht over de Val du Toulourenc.

Direct na de Pas du Cade draaien we haaks rechtsaf het bos in en is het even pittig klimmen naar de Col du Comte (punt H). Een hoogteverschil van 87m wordt hier in nog geen kilometer tijd overbrugt en het venijn zit ‘m in de staart. De laatste 200m gaat het gewoon met 18% omhoog! Daarna is het even wat vlakker en vanuit de bocht bij Combe de Pré Long (punt I) hebben we weer een prachtig uitzicht:

Wim boven de Combe de Pré Long

Bij de bocht bij Combe du Mont Serein (punt J) moet toch de kaart er nog een keer aan te pas komen. Het pad lijkt hier rechtdoor te gaan, maar volgens kaart èn de GPS moeten we hier toch echt scherp (bijna 180°) linksaf door het bos omhoog.

Aangekomen op "punt K" halen we ons alle horrorverhalen van "hen die ons voorgingen" voor de geest en bedenken daarbij dat die verhalen opgetekend zijn door mensen die teruggekeerd zijn. Wie weet wat er met de rest gebeurd is, die hier heeft gepoogd de originele route te volgen en het mysterieuze punt L te vinden...

Wij besluiten daarom de wijze raad van Willem Janssen Steenberg op te volgen die wij bij onze reisbescheiden van het NGB aantroffen: wij gaan niet verdwalen in dit bos, maar vervolgen het pad naar Chalet du Sport en Mont Serein. Trouwens, ook de GPStrack stuurt ons hier rechtdoor...

Even verderop worden we beloond met het mooiste uitzicht van deze dag: tussen de bomen door zien we de top van de Mont Ventoux en het observatoir liggen. De rillingen lopen me hier echt even over de rug! Dit is precies zoals ik het me thuis voorgesteld had...

Het mooiste doorkijkje van de dag: het observatoir tussen de bomen door

Bij Mont Serein komen we uit op de geasfalteerde weg. Door het (uitgestorven) dorp rijden we naar Chalet Liotard. Daar vullen we onze bidons met aldaar aangeschaft water en de banden met wat extra lucht. Wij hebben vandaag helaas niet de luxe van een begeleidingsteam met volgauto en zullen dus ook de laatste 6 kilometer over de weg op onze MTB moeten vervolgen.

Om 14:00u bereiken we de de top en is het tijd voor een snickers en een cola, maar we blijven niet te lang zitten. Hoewel het beneden in het dal windstil en uitgesproken warm was, waait hier op de top toch wel een stevige bries en warm is het allerminst. We trekken een jasje aan en gooien ons snel de afdaling in richting Bédoin.

Wim in de afdaling richting Bédoin

Op 3km onder Chalet Reinard komen we Matthijn tegen: hij is inmiddels aan zijn tweede klim bezig en voelt zich naar eigen zeggen nog kiplekker. Hij is lekker bezig!

Beneden in Bédoin vinden we dat we nog een Grand Crême en een Tarte aux citron verdiend hebben, maar heel veel tijd hebben we ook hier niet, want we moeten nog een keer omhoog en op de MTB moet je daar toch gauw 3 uur voor uittrekken.

Om 15:30u vangen we dus onze tweede beklimming aan: de Route Joseph Eymard. We verlaten Bédoin over de D974; net voor de wasserette langs slaan we linksaf. Het begin van deze route is vergelijkbaar met wat we vanochtend meegemaakt hebben: over asfalt bollen we vrij gemakkelijk het dorp uit, het daalt wat en het stijgt wat, maar nergens steil of zwaar.

We steken links langs het Maison Forestière des Cèdres (punt C) en draaien om de camping Domaine de Bélézy heen. Na de camping gaat het asfalt over in grind/stenen en vanaf hier is het ook vrijwel direct "luctor et emergo"!

Tussen Les Colombets (punt D) en Collet Rouge Haut (punt F) is het gemiddelde hellingspercentage ruim 7km lang rond de 9% en dat is maar een gemiddelde. Op sommige stukken loopt het hier toch echt op naar 15%! Dat kan ook bijna niet anders, want op de kaart loopt de route hier bijna constant haaks op de hoogtelijntjes.

Wim worstelt met Joseph Eymar

Het wegdek is hier, zoals in andere verslagen ook al beschreven is, van een buitengewoon belabberde kwaliteit. De enige variatie die erin zit, is dat je soms over kleine keien omhoog ploetert en op andere momenten door losliggende grote rotsblokken. Maar in tegenstelling tot de eerste kilometers van de Route Thérèse Roumanille, kunnen we hier overal op de fiets blijven zitten. Of dat echt een voordeel is, waag ik echter te betwijfelen...

Vanaf Collet Rouge Haut (punt F) naar Les Grands Pins (punt G) wordt het in theorie iets makkelijker: 5,3km gemiddeld 6.8%. In praktijk voel ik daar maar bar weinig van. Ik zie Gert Jan bij me wegrijden en heb er de kracht niet meer voor om er iets tegen te doen. Gelukkig zit hij bij Les Grands Pins (punt H) op me te wachten.

Gert Jan wacht bij Les Grands Pins

Na Les Grands Pins is het ergste leed geleden. Over de Route des Chamois gaat het eerst nog een kleine 2km omhoog met 4% en daarna gaat het 5km lang geleidelijk naar beneden richting Plaine des Hermitants (punt I). En dat alles over iets wat ooit een asfaltweg geweest lijkt te zijn.

In vergelijking met de rot(s)zooi die we op het eerste deel van de Route Joseph Eymard voor onze kiezen hebben gekregen, is dit echt een verademing. Op het stuk bergaf halen we zelfs snelheden van tegen de 30km/u!

Om ervoor te zorgen dat onze stemming niet al te euforisch wordt, besluit de Mont Ventoux zich nog even van zijn grillige kant te laten zien. ik heb al eens eerder vast kunnen stellen: de Mont Ventoux geeft geen kadootjes en dat blijkt vandaag eens te meer: waar we bij Les Grands nog met korte mouwen in een waterig zonnetje zaten te genieten, staan we op de Plaine des Hermitants opeens te verkleumen in de regen.

We hebben per SMS met Matthijn afgesproken dat we elkaar bij Chalet Reinard treffen. Hij is aan zijn derde klim vanuit Sault bezig. Nadat we eerst onze regenjasjes hebben aangetrokken, dalen we dus een klein stukje af om Matthijn op te pikken. Bij het Chalet pompen we nog wat extra lucht in onze banden en gezamenlijk vangen we het laatste stuk van onze laatste klim naar de top aan.

De frisheid is er bij mij wel af en de regen, de kou en de wind doen de rest: ik ben officieel gesloopt en van fietsen is deze laatste 6km geen sprake meer: dit is HARKEN!! Matthijn en Gert Jan gaan iets makkelijker omhoog en zo kan ik na een klein uur worstelen met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen: om half acht ben ik vandaag de laatste die per fiets op de top van de Mont Ventoux arriveert.

De voorspellingen voor vandaag waren: regenkans 0%, 10,4 uren zon, onbewolkt en 30 graden, maar daar trekt de Mont Ventoux zich niets van aan. De weersomstandigheden op de top zijn ronduit BAGGER en dan druk ik het nog redelijk eufemistisch uit. Het waait hard, het regent en het is KOUD! Door de regen is het ook eerder donker dan gisteravond rond deze tijd.

We blijven geen seconde langer dan strikt noodzakelijk op de top en dalen af richting Malaucène; heeeeeeel langzaam en voorzichtig. Vorig jaar deden we dat ook, maar toen hadden we Ruud in de bus die achter ons reed en ons bijlichtte met de koplampen. Deze keer gaat de afdaling echt helemaal in het duister.

Gert Jan en ik hebben nog mazzel met onze MTB: de zit is rechter op dus meer ontspannen, de remmen zitten "makkelijker" en natuurlijk hebben we met onze schijven meer remkracht. Matthijn daarentegen heeft het op zijn racer vreselijk slecht. Door het constante remmen gecombineerd met de ijzige kou schieten zijn handen in de kramp en halverwege moeten we echt even stoppen om hem een beetje bij te laten trekken. Maar niet te lang, want dan worden we te koud....

Als we Malaucène bereiken, is het inmiddels aardedonker geworden en opnieuw breekt het gebrek aan een volgauto ons op: we moeten vanaf hier nog 15km terug naar huis en in Frankrijk is geen meter vlak, dus moeten we ook nog 200 hoogtemeters overbruggen. Op de laatste 5 kilometer krijgt Matthijn ook nog eens een klein hongerklopje en dat maakt dat de thuisreis ontaardt in een ware martelgang. Uiteindelijk komen we om half tien ‘s avonds helemaal uitgepierd thuis aan.

Missie geslaagd!! We zijn met drie man op één dag in totaal 7 keer de Ventoux opgereden en daar zijn we trots op!

Eigen conditie:	gesloopt, afgedraaid, uitgekakt en volledig leeggepierd
Weer:	variërend van zonnig, 26°C en windstil tot regen, 7°C, mistral: N6
Resultaten:	133,7km / 9:05:55u / 6772kCal
Meer foto's:	picasa
Onze route:	incl. onze navigatiefouten :) voor de "echte" GPStrack, ga naar www.kaleberg.nl

Ventoux 2010: de Proloog

2010-09-15T20:59:00.003+02:00

We hebben ons weer eens iets op de hals gehaald hoor! We zijn allebei al cinglé en Gert Jan is ook al Galerièn. Ik heb dat ook geprobeerd, maar dat is helaas niet gelukt… Nu gaan we iets heel anders doen: we gaan de Mont Ventoux op de MTB bestormen!

Geheel tegen de gewoonte in, zit ik daarom al voor het eind van de zomer regelmatig op de MTB; normaal gesproken wordt die pas tegen het eind van september uit het vet gehaald, maar goed…. nood breekt wet.
Op woensdag 15 september is het zover. Om drie uur ‘s nachts staan we op en om half vier vertrekken we gedrieën vanuit Driebergen. Bij vertek regent het gestaag en tot voorbij Dijon blijft het af en toe regenen en in ieder geval bewolkt en grijs. Tussen Dijon en Lyon klaart het op en loopt de temperatuur op van een Nederlandse 13°C tot ruim boven de 25°C. We rijden zo vanuit de herfst terug de zomer in!

De reis verloopt voorspoedig en rond een uur of 5 arriveren we op plaats van bestemming: Puyméras. De boodschappen hebben we dan ook al gedaan, dus we kunnen direct vertekken. We laden snel de auto uit, hijsen ons nog sneller in de koersbroek en vertrekken net voor 6 uur voor een “trainingsritje over licht geacidenteerd terrein”. We rijden vanuit Puyméras naar Mirabel-aux-Baronies, via Villedieu en Rouaix naar Vaison-la-Romaine. Daarna gaat het dwars door Mollans-sur-Ouvèze en over de Col du Propiac terug naar Puyméras.

Het is een prachtig stukje fietsen door het zuid Franse landschap en onder de ondergaande zon is het echt GENIETEN. Ook onze kale vriend ligt er prachtig bij en koestert zich in de laatste straaltjes van de ondergaande zon.

Net voor 8 uur zijn we weer thuis en dat is maar goed ook, want de zon is achter de heuvels weggezakt en het begint donker te worden.

Eigen conditie:	helemaal geweldig, met dat zonnetje op mijn bol
Weer:	zonnig, 26°C, wind: nauwelijks
Resultaten:	54,5km / 2:02:12u / 1649kCal

Forestier du Mont Ventoux - the movie

2010-09-15T08:37:00.001+02:00

4x Mont Ventoux per MTB in 3 dagen

2010-09-15T06:30:00.000+02:00

In 3 dagen tijd hebben we op de MTB 4 keer de Mont Ventoux beklommen:

donderdag 16-9-2010: Forestier. Eerst vanuit Malaucène via de Route Thérèse Roumanille naar de top, afdalen naar Bédoin en vervolgens via de Route Joseph Eymard voor de tweede keer naar de top.
vrijdag 17-9-2010: Route van Lucien Valkenborgh. Vanaf Sault via Aurel en Le Ventouret naar de top. Het laatste stuk van deze route voert door het maanlandschap. Echt FANTASTISCH!!
zaterdag 18-9-2010: Route Jean des Baumes. Vanuit Bédoin door de wijngaarden en vervolgens over de route des cèdres naar Chalet Liotard.

Nu alleen even een collage en een link naar het webalbum met de foto's; uitgebreider verslag en filmpjes volgen later.

IJsselmeerronde (2)

2010-07-24T18:50:00.002+02:00

Zoals gezegd, volgende keer graag weer met z’n tweeën… Ook Gert Jan wilde graag nog een keer de IJsselmeerronde fietsen en mij leek het ook wel “geinig”. We starten om 6uur; in tegenstelling tot 3 weken geleden, fietsen we ‘m nu echter andersom: over de Hollandse Brug de Flevopolder uit en via Muiderberg, Muiden, Overdiemen naar IJburg. Daar is het tijd om de jasjes uit te trekken. Onder de opkomende zon begint het langzaamaan warm te worden.

Na de Schelingwouderbrug slaan we rechtsaf en fietsen over de dijk langs het IJsselmeer naar Hoorn. Waar we vorig jaar en ook 3 weken geleden konden vertrouwen op de routepijlen van Le Champioin, moeten we nu zelf de weg door Hoorn zien te vinden. Wonder boven wonder lukt dat zonder te verdwalen en ook het stuk dwars door West Friesland verloopt alles volgens plan. In Oostwoud stoppen we nog even voor een foto bij “het oude huis”:

Hier heb ik de eerste anderhalf jaar van mijn leven gewoond.

Na 100km strijken we in Medemblik neer op een terras in de zon aan de haven. We hebben koffie met appelgebak verdiend!

het stuk vanaf Medemblik naar Makkum valt vies tegen: 60km boren door de wind met windkracht 5 TEGEN. En nergens beschutting: eerst 30km door de Wieringermeer en dan 30km afsluitdijk. Kop-over-kop is het devies. Als we aan het eind van de afsluitdijk rechtsaf Friesland indraaien, zijn we allebei behoorlijk leeggepierd.

Na 165km is het in Makkum lunchtijd: nogmaals “terras, zon en haven” om de uitsmijter met cola luister bij te zetten. De volgende 40km gaan bijna vanzelf: we hebben de wind grotendeels achter en het gaat lekker. Totdat ik vlak voor Hindelopen een hongerram krijg. Even stilstaan, een gelletje erin en twee stroopwafels erachteraan en daarna maar even een stukje rustig aan doen….

In het “centrum” van Warns staan we even stil om op de kaart te kijken. De “Champion-route” gaat hier naar links via Hemelum, maar wij besluiten rechtdoor te rijden totaan de IJsselmeerdijk. Een goede beslissing, blijkt snel, want het is hier echt prachtig. Wat een uitzicht!!

In Lemmer (205km) ploffen we weer neer op een terras voor “zon, haven & cola deel 3”. Vanaf hier gaat het tegenvallen. De wind is iets gedraaid en komt nu meer uit het westen. Totaan Urk is dat nog niet zo heel erg, want dan hebben we ‘m grotendeels van opzij, maar na Urk volgen we een zuidwestelijke koers en hebben we de wind schuin tegen. En dat valt met 250km in de benen niet mee!

Bij het uitrijden van de haven van Lelystad worden we nog even getrakteerd op twee kilometer stuiteren over de klinkertjes. Ook dat hakt er flink in zo aan het eind van de dag. Na Lelystad gaat het over de Oostvaardersdijk richting Almere; vlak voor Almere slaan we linksaf om over het Jan van den Boschpad nog een stukje door de Oostvaardersplassen te rijden.

Op de uitkijkheuvel doen we nog even alsof we naar de lepelaars staan te kijken, maar eigenlijk zijn we gewoon helemaal leeg… Het laatste stukje harken we nog door naar huis; met fietsen heeft dit nauwelijks nog iets te maken. Om acht uur zijn we thuis: moe maar voldaan…

Eigen conditie:	prima
Weer:	droog, zonnig, 21°C,wind:WZW3
Resultaten:	287,8km / 10:30:50u / 8159kCal

IJsselmeerronde (1)

2010-07-03T15:17:00.001+02:00

Net als vorig jaar wordt op de eerste zaterdag van juli door Le Champion de IJsselmeerronde georganiseerd. En net als vorig jaar heb ik ook nu weer de startpapieren op laten sturen, zodat ik vanuit huis kan starten. Dat scheelt een ritje Purmerend v.v.

Gert Jan is op vakantie dus ik sta er dit keer alleen voor. Na een stevig ontbijt stap ik om 5:30u op de fiets. Ik start zo belachelijk vroeg, omdat ik beduct ben voor de hitte. het RIVM heeft deze week het Nationaal Hitteplan in werking gesteld en raad bovenmatige inspanning af. Ik zal dus maar rustig fietsen, denk ik :) Hoewel het nog vroeg is, is het bij de start al 20°C.

Nog voordat ik de Oostvaardersplassen achter me heb gelaten, valt de eerste regen al, maar dat is gelukkig maar van korte duur. Nadeel van zo vroeg starten vanuit Almere, is dat de eerste controlepost bij de Haven in Lelystad natuurlijk nog dicht is. Langs de IJsselmeerdijk worstel ik pal tegen de wind in verder richting Ketelbrug. De zon breekt nu goed door en Urk ligt er mooi bij in het vroege ochtendlicht.

Dwars door de Noord Oostpolder loopt de route naar Lemmer. Ik heb er nu 80km opzitten en ik voel me nog prima, ondanks de vrij straffe wind die ik tot nu toe vrijwel alleen maar tegen heb gehad. Niet dat ik iets anders verwacht had, maar hier is de controlepost nog gesloten. Sterker nog, het hele dorp lijkt wel uitgestorven… Gelukkig heb ik zelf voldoende eten en drinken meegenomen. Na een reepje, een gelletje en wat energydrink stap ik weer op voor de volgende etappe.

Ook in Friesland is het zo plat als een pannekoek en de wind trekt alleen maar aan. De windrichting is Noord-Noordwest en dat is nou juist de kant die ik opmoet. Tegenwind dus… 50km lang tegenwind. Het havenhoofd van Hindelopen vind ik altijd zo fraai dat ik wel even moet stoppen voor een foto:

Als ik na 130km aankom in Makkum, is ook daar de controlepost nog gesloten. Het begint een beetje een eentonig verhaal te worden zo...

Aan het begin van de afsluitdijk moet ik een kwartier wachten, omdat de sluizen wel open, maar pas na heel veel utteren weer dicht willen. Daarna is het 30km rechtuit en de wind lijkt wel een fractie gedraaid. Voor mijn gevoel heb ik hem in ieder geval niet pal van opzij (wat ik verwacht had), maar een soort van schuin achter. Hoe het ook zij, het gaat niet alleen erg lekker, maar ook gruwelijk hard!

Omdat de controlepost dicht was, heb ik daar naturlijk de vochtreserves niet kunnen aanvullen, dus halverwege de afsluitdijk fiets ik even langs het tankstation om daar nieuwe sprotdrank in te slaan. Aan de overkant draai ik de afsluitdijk af en direct de Wieringermeerpolder in. Een lange saaie kaarstrechte weg voert naar Medemblik.

Na 185km strijk ik in het centrum van Medemblik op een terras neer en trakteer mezelf op een een broodje paling, een broodje haring en een grote bak kibbeling. Nog een colaatje om het weg te spoelen en ik voel me weer helemaal het heertje.

Van vorig jaar weet ik nog, dat de vierde controlepost in West Zwaagdijk een beetje van de route afligt: je moet dan een stuk van anderhalve kilometer “dubbel” fietsen en daar heb ik nu effe geen zin meer in. Ik steek gewoon rechtdoor naar Hoorn en daarvandaan over de dijk door tot aan Etersheim. Daar draait de route weg van het IJsselmeer de polder in naar Purmerend. Om kwart voor vier sta ik na 235km aan de finish. Nu hoef ik alleen nog maar 50km naar huis te fietsen…

Het eerste stuk vanuit Purmerend gaat het prima: langs het Noord Hollands kanaal richting Amsterdam, maar als ik vlak voor Amsterdam ben, begint het weer te regenen. Iets harder zelfs dan vanochtend vroeg. Moe en chagerijnig van de regen lukt het me om ook nog te verdwalen in Amsterdam. Opeens sta ik aan het IJ en zie aan de overkant het centraal station liggen…

Gelukkig lukt het me daarna om zonder navigatiefouten Amsterdam achter me te laten. Via IJburg, Overdiemen, Muiden en Muiderberg draai ik over de Hollandse Brug de Flevopolder weer in. Juist op het laatste stukje krijg ik nog een plensbui over me heen, maar dat is nu niet zo heel erg meer. Ik ben bijna thuis.
Bij thuiskomst staat de teller op 287,2km. Het hitteplan was misschien een beetje overbodig voor deze dag. Op drie kleine buitjes na is het wel de hele dag prachtig fietsweer geweest: niet al te warm en overwegend droog. En van de wind heb ik alleen de eerste 140km maar last gehad…

Het is me (vooral mentaal) wel vreselijk tegen gevallen om zo’n afstand alleen te fietsen. Volgende keer graag weer met twee of meer….

Eigen conditie:	prima
Weer:	overwegend droog en 26°C,wind:NNW3
Resultaten:	287,2km / 10:21:19u / 7856kCal

Bourscheid - Maastricht

2010-06-13T07:49:00.002+02:00

Uitfietsen….

Na de Jean Nelissen Classic van gisteren hebben we dringend behoefte aan een stukje uitfietsen. En we moeten vanuit Luxemburg toch ook weer terug naar Nederland, dus waarom het één niet met het ander gecombineerd?

De vriendelijke hotellier was er niet voor te porren om weer een volledig ontbijt te verzorgen in het holst van de nacht, dus na wat aandringen, hebben we hem bereid gevonden om een soort van lunchpakketjes voor ons klaar te maken": broodjes, wat fruit, een yoghurtje en als we beneden komen bij de receptie trakteert hij ons zelfs nog op een vers kopje koffie.

Uiteindelijk zitten we om 8 uur op de fiets. Het is droog, het zonnetje piept af en toe door de wolken en de benen voelen, naar omstandigheden, oké. Het eerste deel van de route loopt redelijk vlekkeloos. We klimmen wat, we dalen wat en we fietsen nergens vlak. In Putscheid rijden we een kleine kilometer mis, maar na even zoeken vinden we de juiste weg weer.

Daarna wordt het even lastiger. We willen eigenlijk via Hosingen richting Marbourg, maar we rijden onszelf “klem” op de N7. Dat is de hoofdweg en een soort kruising tussen een provinciale weg en een snelweg: 3baans en de auto’s razen er met 110km/u voorbij. Na wat dralen en zoeken besluiten we de DTC route van gisteren op te pikken en net als gisteren via Wahlhausen en Roderhausen naar Marbourg te rijden.
Dat betekent echter wel dat we ook nu weer aan het “eind” van de Sommet de Marnach weer het stukje 21% voor de wielen krijgen.

Van Marbourg rijden tot aan Weiswampach evenwijdig aan de N7. Meestal gaat dat prima, maar soms ontkomen we er niet aan om enkele honderen meters over de N7 te fietsen. Niet prettig! Bij Weiswampach is het leed geleden. Daar draaien we rechtsaf, weg van de snelweg het bos in.

Het stukje route dat we hier volgen is werkelijk PRACHTIG! Dwars door een natuurgebied, overwegend over stille weggetjes rijden we richting Vielsalm. We zijn dan al ruimschoots in België en het is intussen tijd geworden voor de lunch.

Op een zonovergoten terras midden in Vielsalm vullen we de koolhydraatreserve aan met een fijn bordje pasta.

Vanuit Vielsalm rijden we over de Côte de Wanne naar Trois Ponts. Vanwege “de knie van Gert Jan” willen we liever niets forceren; de Côte des Hezalles laten we dus even (letterlijk) links liggen. Niet dat het veel scheelt, want de Côte de Brume (2600m, max. 14% en gem. 8,3%) die we als alternatief rijden, liegt er ook bepaald niet om.

Ook hier rijden we weer door een prachtig natuurgebied. Als we “beneden” komen draaien we linksaf de N633 op. Deze weg loopt paralel aan een riviertje dat we stroomafwaarts volgen tot aan Remouchamps. Stroomafwaarts betekent overwegend dalen dus de gaskraan kan open: de 15km tussen Stoumont en Remouchamps raffelen we af met een gemiddelde van 31km/u.

We volgen vanaf hier de N66 via Banneux naar Pepinster en zakken vervolgens via de N61 af naar Verviers. Daar is het even zoeken geblazen in de grote stad. Als we op een kruising staan te overleggen, worden we door een vriendelijke man in de juiste richting gewezen: een klein stukje langs een drukke weg en dan linksaf, riviertje over en direct klimmen richting Andrimont, zegt hij.

Nou dat van dat klimmen klopt wel! 15% krijgen we hier voor de wielen en het trekt nog flink lang door ook. De knie van Gert Jan voelt blijkbaar weer stukken beter, want ik wordt er ouderwets genadeloos afgefietst. In de afdaling na Andrimont moeten we nog een kilometer of twee over het onverhard, maar ook daar schrikken we niet voor terug.

De verdere afdaling naar Clermont is werkelijk prachtig! Over kasseien stuiteren we onder de poorten door het oude stadscentrum van Clermont door. In Aubel volgen we de grote weg, die is al steil genoeg. Als alternatief hadden we nog de Klosenberg op kunnen zoeken, maar daar zien we vanwege de tijd vanaf. Het begint al laat te worden en we willen niet de laatste trein vanuit Maastricht missen.

Bij De Planck passeren we de Belgisch-Nederlandse grens en via Margraten fietsen we Maastricht in. Na 9 uur, 200km en 3000hm staan we op het station in Maastricht. Mission acomplished !!
Op het station is een AH-togo en dat komt goed uit. Het is 20:30 en we hebben HONGER! In de trein doen we ons tegoed aan brood, worst, sushi, chips en bier.

En nee, dit was geen uitfietsen…

Eigen conditie:	beter dan ik verwacht had na de JNC van gisteren
Weer:	zonnig, 25°C,wind:NNO2
Resultaten:	198,3km / 8:56:28u / 5922kCal

Jean Nelissen Classic 2010

2010-06-12T11:03:00.002+02:00

Met enige moeite is het ons gisteravond gelukt om de eigenaar van het hotel te overtuigen van de noodzaak van een vroeg ontbijt. Hij was niet erg enthousiast bij het idee om om 5 uur op te moeten staan, maar uiteindelijk staat ons ontbijt om 6 uur netjes klaar.

De regen komt met bakken uit de lucht. Het ziet er naar uit dat het een lange dag in het zadel gaat worden… Het oorspronkelijk plan was om de 220km te rijden, maar gegeven de afstand van het hotel tot aan de start lijkt dit op voorhand al wat ambitieus.

Na uitgebreid volstouwen van maag, rugtassen en zakken stappen we om 7 uur op de fiets voor de eerste etappe. De regen is opgehouden, maar het is nog wel fris. De aanloop hebben we gisteravond al verkend: vanaf Michelau flink klimmen; daarna de afdaling naar Brandenbourg.
Nu is de weg echter nat en spiegelglad. In de onderste haarspeldbocht lukt het me nog maar net om met slippend achterwiel de fiets op de weg te houden. Even rekening mee houden en iets voorzichtiger afdalen, de rest van de dag…

Door het dal gaat het daarna richting Selz en vervolgens over Fouhren naar Vianden. Nog voor de officiële start hebben we er al 25km opzitten.

Bij de startlocatie vergeet Gert Jan zijn rugzak; gelukkig komen we daar vrij snel achter. Ik wacht op twee kilometer buiten Vianden totdat hij terug is met rugzak, Raphaël fietst vast door. Als Gert Jan weer aansluit, stomen we gezamelijk richting de eerste klim van de dag: de Tête de Bivels. Dit puistje is maar betrekkelijk kort, maar wel behoorlijk steil.

Bovengekomen gaat het vrijwel vlak langs het riviertje de Our naar Stolzembourg. Onderweg daarnaartoe heb ik diverse mensen horen zeggen dat de klim die daar begint, de ergste van de dag is. Ook ik weet me van vorig jaar nog levendig te herinneren dat de Rampe de Putscheid geen lolletje is.

Volgens het bordje van de organisatie is het maximaal hellingspercentage 14%, maar als je boven bent en even omkijkt, zie je toch echt 17% op een officieel waarschuwingsbord staan. En aan de manier waarop mijn benen lijken te ontploffen, komt de laatste inschatting dichter bij de waarheid!!

Vanaf Putscheid dalen we via Wahlhausen terug naar de oevers van Our en volgen die tot aan Roderhausen. Daar draaien we linksaf het bos in voor de Sommet de Marnach. Het eerste stuk loopt lekker. De klim slingert 4,5km lang prachtig door de bossen en loopt mooi gelijkmatig. Het venijn zit ‘m echter in de staart.
Aan het eind (ten minste, dat denk je als je daar voor het eerst rijdt), sla je rechtsaf en rij je een stuk evenwijdig aan de grote weg (N7). Eerst een stukje dalen, maar dan….Het is niet heel lang, maar de 21% die je hier voor de wielen krijgt, doet serieus PIJN.

Het landschap is hier prachtig met wijdse uitzichten over een golvend landschap. De Passage de Munshausen is met 1500 m en gem. 10% nog even slikken, maar de klimmen die we hierna voorgeschoteld krijgen, zijn allemaal goed te doen: Saut de Kim Kirchen (1500 m, gem. 5%) en de Colline d'Alscheid (3600 m, gem. 4,5%).

Daarna is het tijd om een hapje te eten en de geslonken voorraad energy drank aan te vullen bij de eerste controle in Alscheid. Het weer is gelukkig wat opgeklaard; nog wel bewolkt, maar droog en met 20°C een prima fietsweertje. Op het Plateau de Nocher (4200 m, gem. 5%) is er weer een foto-momentje:

Onderaan de volgende klim staat een bord dat een beetje onwerkelijk aandoet: Coteau de Ringel, 7600 m. Maar het is echt zo: we gaan hier echt bijna 8km klimmen! Weliswaar maar tegen 3%, maar toch…

In de afdaling komen we langs het hotel. Ik schiet even naar binnen om snel een droog shirt aan te trekken. Na het hotel rijden we een heel lang stuk langs het riviertje de Sûre. We rijden stroomafwaarts richting Diekirch, dus de weg gaat ook geleidelijk naar beneden. Heerlijk!!! De Defilé d'Erpeldange, net voor Diekirch is weer van een heel ander kaliber: kort en steil met 1200 m, max. 12% en gem. 7,5%.

Op de camping in Diekirch genieten we op het terras in de zon van een kom kippesoep en een colaatje. Gert Jan geeft aan dat hij al een paar kilometer flink last heeft van zijn knie en de plannen voor de rest van de dag worden bijgesteld: we houden het voor vandaag bij de 135km.

De nu volgende beklimmingen zijn niet te steil en lopen best lekker: Côte de Broderbour (2300 m, gem. 6,5%) en de Fôret de Beaufort (4300 m, gem. 4%). Het probleem zit ‘m hier dan ook niet in de hellingen. Wat veel erger is: het weer slaat plotseling om: in de afdaling van de Fôret de Beaufort begint het voorzichtig te spetteren, maar als we onderaan de afdaling zijn, gaat dat over in serieus plenzen. We trekken alle regenjasjes aan die we bij ons hebben en wachten even tot de ergste bui over is.

Als laatste resten ons nog de Pic de Hoesdorf (1600 m, gem. 6%) en Col de Marxberg (2500 m, gem. 4%). De regen is gelukkig opgehouden en we kunnen met name op die laatste klim nog even genieten van het prachtige Luxemburgse landschap.

Als toetje krijgen we de onvermijdelijke Muur van Vianden. Hier heb ik vorig jaar (vanwege ziekte, weliswaar, maar toch…) forfait moeten geven. Toen moest ik lopend naar boven. Ik heb me voorgenomen dat me dat dit jaar NIET gaat gebeuren! De cijfers liegen er in ieder geval niet om: max 23%.

Zwoegend, zwetend, stampend, scheldend en hijgend worstel ik me naar boven. WAT IS DIT ZWAAR! Ik ben heus wel wat gewend; ik ben vaak genoeg tegen de Keutenberg en ook de Côte des Hezalles (in Trois Ponts) opgereden, maar dit slaat echt alles! Het lijkt wel of je hier de volle 1,5km 23% voor je kiezen krijgt.

Het lukt me deze keer in ieder geval wel om fietsend boven te geraken en daar ben ik oprecht blij mee. Als we eindelijk boven komen, hebben we vlak voordat we op de doorgaande weg uitkomen even een fantastisch uitzicht op het kasteel van Vianden. Langs het Kasteel denderen we over de kasseien de stad in. Bij de finish trakteren we onszelf op een welverdiend broodje braadworst en een pot bier om ‘m weg te spoelen.

En nu komt het leukste nog: met 155 km en 16 beklimmingen in de benen moeten we nog “even terug naar het hotel fietsen. De klim vanuit Brandenbourg naar Closdelt viel gisteravand al vies tegen, maar nu is het helemaal ERG!

Moegestreden komen we na 175km, 3600 hoogtemeters en 8½ uur in het zadel bij het hotel aan. En hoewel het erg leuk was om zo te doen, wil ik volgend jaar toch graag proberen om een hotel dichter in de buurt te vinden en dan wel de volle afstand rijden.

Eigen conditie:	prima
Weer:	bewolkt, buiïg, 20°C,wind:NNO2
Resultaten:	176,5km / 8:25:24u / 6442kCal

Bourscheid – Vianden

2010-06-11T08:47:00.002+02:00

Net als vorig jaar, hebben we ons ook nu weer ingeschreven voor de Jean Nelissen Classic. Helaas waren we dit keer wat aan de late kant met het boeken van een hotel. In Vianden is iets meer te krijgen, dus komen we terecht in Bourscheid, een dorpje op 22km afstand van Vianden.

Raphaël en ik zijn op tijd vertrokken en vrijdag om een uur of drie ‘s middags komen we aan bij het hotel. De bagage parkeren we snel op de kamer en de fietsen gaan we gelijk even een stukje uitlaten. We besluiten de route naar Vianden te gaan verkennen.

Het eerste stukje van de route loopt langs het beekje en dus vrijwel vlak. In het eerste dorpje (Michelau) draaien we echter linksaf en direct staan we tegen een “muur” aan te kijken van ±15%. En het leuke van Luxemburg is, dat het voorlopig niet ophoudt ook. De klimmen zijn hier niet alleen steil, maar ook heel lang.

Na ruim 3 km klimmen staan we hijgend als een postpaard bovenop de heuvelrug van het uitzicht te genieten. Het weer is schitterend en het landschap nog mooier!

In de afdaling is het eerst even zoeken, dan terreincrossen over een stukje onverharde weg, maar daarna kunnen we ons als een baksteen laten vallen richting Brandenbourg. Ook dit gaat steil en trekt erg lang door. Een prachtig stukje afdaling door het bos en ook dit gaat tegen de 15%. Dat belooft nog wat voor de terugweg…

Vanaf Brandenbourg tot aan Selz loopt de weg weer evenwijdig aan een beekje door een dal: licht naar beneden. Vanaf Selz is het even klimmen geblazen tot aan Fouhren en dan volgt nog de fantastische afdaling langs het kasteel van Vianden.

Over de stook kasseien denderen we vervolgens de stad in. Onderweg heeft Gert Jan inmiddels laten weten dat ook hij in het hotel gearriveerd is. We spreken af op het terras voor een gezamelijk avondmaal.
Na het eten stapt Gert Jan weer geriefelijk in de auto. Raaf en ik mogen nog 22 km terug langs dezelfde weg. En inderdaad: de klim vanaf Brandenbourg naar Closdelt valt vies tegen.

Op het stukje onverharde weg rijd ik over een iets te grote steen. Hoorbaar sissend loopt binnen een paar seconden mijn voorband helemaal leeg. Gelukkig blijft de schade beperkt tot alleen maar een lekke band. Net voor het donker zijn we terug in het hotel.

1987 revisited

2010-06-07T20:31:00.000+02:00

Vroegâh, toen ik nog 15 was, vroor het nog wel eens hier in Nederland. In 1986 ook. Toen werd voor de eerste keer in de Nederlandse schaatshistorie de Driedaagse van Ankeveen georganiseerd. En omdat Opa in Ankeveen woonde, gingen we daar natuurlijk kijken!

In 1987 vond de tweede editie plaats en de tweede dag daarvan viel op een maandag, toevallig op een dag dat ik vrij had van school. Pa werkte in Kortenhoef, dus de combinatie was vlot gemaakt. Op weg naar zijn werk zette Pa me af bij Opa en ik ging kijken bij de profs die op het natuurijs van Ankeveen hun rondjes maakten. Ik weet nu (bijna 25 jaar later) nog precies dat ik in de bocht bovenaan de ijsbaan een perfect zicht had op de langssnellende schaatsers.

Na afloop van de Driedaagse ben ik, op de schaats, over de buitenvaart, de Vecht en het Hilversums Kanaal naar de Kortenhoef geschaatst om vervolgens met Pa mee terug te rijden met de auto naar huis.

Het weekend daarvoor hadden we zo’n zelfde tocht gemaakt, maar toen waren we over de Vecht doorgeschaatst totaan de Mijndense sluis. Daar waren we de Loosdrechtse plassen opgegaan en via de Kortenhoefse plassen teruggestoken naar Ankeveen.

Bij chronisch gebrek aan ijs, zeker begin juni, pak ik vandaag de racefiets om vanuit Almere min of meer datzelfde rondje te rijden. Met een hoofd gevuld met herinneringen rij ik door het Kromslootpark en over de Hollandse Brug ik de polder uit. Vervolgens fiets ik dwars door de Naardermeer, bij Fort Uitermeer een klein stukje de Loodijk af en de Vechtbrug over. Dan gaat het langs de Vecht door Nichtevecht, Vreeland en Loenen totaan de Mijndense sluis. ‘t Is werkelijk prachtig sturen hier over het bochtige dijkje langs de Vecht. Alles is uitbundig groen en de omgeving is echt schitterend. Dit is optimaal genieten!

Vanaf de Mijndense sluis fiets ik over de dijk (met de wind pal achter en dus snoeihard) dwars door de Loosdrechtse plassen langs Oud- naar Nieuw Loosdrecht. Omdat ik deze keer niet persé terug hoef naar Kortenhoef of Ankeveen, wijk ik hier van mijnhistorische parcours af.

Over de hei en door de bossen rij ik over Hollandse Rading naar Lage Vuursche. Zo kom ik ook nog langs het huis van mijn overgrootvader en dat van mijn (andere) Opa . Via Baarn en Eemnes rij ik terug richting Flevo polder.

Op de Wakkeren dijk / Meentweg door Eemnes heb ik de wind schuin van opzij, een beetje achter. De snelheid loopt hier dus al lekker op, maar als ik de A27 over ben en de Stichtse Brug oprij, gaat het met de wind pal achter naar de 40km/uur, zelfs tegen de brug op omhoog!

Natuurlijk moet ik dat op het laatste stuk vanaf de brug terug naar Almere bekopen met een fors stuk wind tegen, maar dat mag de pret niet drukken. Ik heb echt genoten van mijn tripje langs “Memory Lane”!

Eigen conditie:	geweldig
Track conditie:	prachtig
Weer:	droog en 22°C,wind:ZW4
Resultaten:	90,8km / 3:08:21u / 2715kCal

Bijna Galerièn…

2010-05-11T07:41:00.003+02:00

We zijn al bijna een week in Frankrijk. Vorige week donderdag zijn we aangekomen en tot nu toe hebben we bijna alleen maar grauw en grijs weer gehad. Behalve gisteren, want toen was het helder, zonnig en ruim 20°C. Willem en Lisa hebben zelfs het grootste deel van de middag in het buitenzwembad kunnen zwemmen.

De hele week hebben we natuurlijk het weer en de verwachting scherp in de gaten zitten houden, maar er heeft nog niet een dag bijgezeten dat het bestendig genoeg leek om mijn Galerièn poging te gaan ondernemen. Sterker nog, de hele week heeft de top van de Ventoux, die we vanaf de camping kunnen zien, alleen maar in de mist gelegen. We zitten op 25km afstand en ik heb de hele week nog geen observatoir gezien.

Omdat het einde van de vakantie in zicht begint te komen, moeten er nu onderhand echter wel knopen doorgehakt gaan worden, dus…. We schrijven vandaag dinsdag 11 mei 2010 en vandaag moet het gaan gebeuren! Hier heb ik al maanden naartoegetraind, dus IK ben er helemaal klaar voor. Hoe het weer het zal gaan houden, zullen we onderweg wel zien.

Om 5 uur staan we met z’n allen op (ja, met z’n allen; wat mijn gezin allemaal over heeft voor mij !!) en met twee fietsen op het dak rijden we richting Malaucène. Lisa gaat met me mee de bar in om te filmen hoe ik mijn eerste stempeltje van de dag ga halen en om net voor half zeven stap ik op de racefiets voor de eerst beklimming.

De eerste klim loopt lekker, maar dat is ook eigenlijk waarom ik graag vanuit Malaucène wilde starten. Deze klim ligt me beter dan vanuit Bédoin. Er staat wel heel veel wind. Vooral op de kale stukken heb ik er flink last van.

Regelmatig staan Zohra, Lisa en Willem me op te wachten om me aan te moedigen en te fotograferen / filmen. Het is nog erg rustig op de berg, dus ze kunnen met de auto vaak ook naast me blijven rijden. Een hele steun! Net voor Chalet Liotard ziet Zohra, die op dat moment een klein stukje voor me uitrijdt, twee edelherten de weg oversteken en een klein stukje verderop, als ik voorop rijdt nadat Zohra een foto heeft genomen, zien we ook nog twee gemsen de weg over schieten.

Afgelopen zondag zijn we met de auto op verkenningstocht geweest en toen hadden we al geconstateerd: na Mont Serein is de weg afgesloten, maar navraag bij de fietsenmaker in Malaucène leert, dat weg voor fietsers wel open is en ook sneeuwvrij. een hele opluchting, want lopen door de sneeuw is geen pretje, dat weet ik nog wel van twee jaar geleden.

Zohra draait met de auto om en rijdt onderlangs via de Col de la Madeleine naar Bédoin. Ik rij om de slagboom heen de mist in. Het maanlandschap is normaal gesproken al een desolate beleving, maar nu is vanwege de mist het zicht beperkt tot ongeveer 5 meter en de stilte ligt als een koude deken over me heen.

De weg is wel sneeuwvrij, maar er ligt nog wel heel veel rotzooi. Niet alleen grote stenen die door de sneeuw de weg opgevoerd zijn, maar ook heel fijn split / kiezel dat hier in Frankrijk wordt gebruikt om de wegen mee te strooien. En die kiezel wordt me fataal: anderhalve kilometer onder de top rijdt ik mijn achterband lek.

In het maanlandschap heeft de wind vrij spel en er staat nogal wat wind! De temperatuur is ook gezakt tot rond het vriespunt dus het is echt ijzig koud. Zo goed en zo kwaad als het gaat zoek ik wat beschutting tegen de bergwand, maar het kost me toch zeker tien minuten prutsen om mijn achterband te vervangen. Ik ben tot op het bot verkleumd en in de laatste anderhalve kilometer totaan de top lukt het me ook niet meer om mezelf nog warm te fietsen.

Op de top is het uitgestorven. Het winkeltje is dicht en er is echt helemaal NIEMAND. Met volledig verkleumde handen lukt het me om er één twitterbericht uit te persen en snel een foto te maken en dan gooi ik me de afdaling in.

De afdaling naar Bédoin is verschrikkelijk. De eerste paar honderd meter, tot voorbij de eerste bocht, moet ik lopen, want de wind raast met kracht 9 over de top en op de fiets durf ik die bocht niet te nemen. Na de bocht stap ik op, maar harder dan 25km/u durf ik niet te rijden, want ik moet schuin tegen de wind aanleunen om niet van mijn fiets geblazen te worden en het zicht is nog steeds minder dan 10 meter. “Dit is echt gekkenwerk”, denk ik bij mezelf, “na deze afdaling moet ik verstandig zijn en mijn fiets op het dak van de auto zetten en terug rijden naar de tent…”

Voorbij Chalet Reinard begint de mist langzaamaan minder dik te worden en het laatste stuk vanaf St. Estève voelt de wind ook niet meer zo ijzig koud. Beneden in Bédoin schijn het zonnetje en is het bijna windstil bij 18°C. Bij de auto trek ik alle natte (regen)kleding uit en een schoon en droog pak aan. De mist rond de top lijkt ook wel minder dik te worden. Weet je wat, ik ga gewoon nog één keer naar boven en dan kijken we daarna wel hoe het weer zich verder ontwikkelt…

Ook op de klim door het bos voel ik me prima. Wel duurt het tot ver na St. Estève voordat ik me weer een beetje warm gefietst heb. Het is aan deze kant van de berg erg druk. Waar ik me over verbaas, is dat de meeste fietsers zo licht gekleed zijn en verder ook niets bij zich lijken te hebben. Ik heb natuurlijk de luxe van een volgwagen, maar dat heeft toch niet iedereen? En de meeste mensen die ik hier naar boven zie rijden hebben “korte armen en korte benen” en hooguit een windbreker-vestje bij zich. Ze weten echt NIET wat voor heksenketel ze daar boven te wachten staat!

Bij Chalet Reinard is stop ik even om van Zohra extra kleding aan te nemen. Het zit vanaf hier namelijk weer potdicht van de mist en zij blijft met de kinderen hier wachten. Ik fiets alleen “even” heen en weer naar de top. De omstandigheden zijn vergelijkbaar met de vorige klim: keiharde wind en zicht van ongeveer 10 meter. Ik rij van de ene zwart-geel-gestreepte-paal naar de volgende; verder kan ik niet voor me uitkijken. Als ik ongeveer bij het monument van Tom Simpson ben, begint het er ook nog zachtjes bij te regenen.

Op de top is het winkeltje nu gelukkig wel open en kan ik daar mijn stempeltje halen. Als ik het winkeltje weer uitkom, begint het iets harder te regenen, maar ik zal toch naar beneden moeten. Wederom te voet de eerste bocht om en leunend tegen de wind met een slakkegangetje de berg af.

Nog voordat ik weer terug ben bij het monument van Tom Simpson, barst er een onweersbui los zoals ik nog nooit in mijn hele leven heb meegemaakt: de bliksem en de donder komen op hetzelfde moment, de regen komt met bakken uit de lucht en dat gaat even later over in hagel. Er staat hierboven nog steeds windkracht 9, dus de hagel striemt me horizontaal in mijn gezicht.

Ik ben niet snel bang, en zeker niet van het weer, maar dit wordt zelfs mij een beetje te gortig. Ik zoek naarstig naar een plek om te schuilen, maar die is hier nergens te vinden. Ja, vlakbij de Fontaine de la Grave, maar dan hoeft het al niet meer. Ik rij dat laatste stukje nog wel even door.

Bij Chalet Reinard staat Zohra met de kinderen in de auto op me te wachten. Ik tik op het raam en vraag of ze even mee naar binnen komt. Helemaal doorweekt en door-en-door verkleumd strompel ik het Chalet binnen. Ik pas er nog maar net bij, zo druk is het er: allemaal doorweekte, blauwe fietsers. De angst voor het onweer zit me nog in mijn benen en ik twijfel weer of het wel zo verstandig is om dit door te zetten.

De ergste bui wachten we binnen af en als de lucht een beetje opklaart, spring ik weer op de fiets. Ik maak in ieder geval mijn tweede afdaling naar Bédoin af en daar zien we wel weer verder. Beneden in Bédoin schijn het zonnetje en is het bijna windstil bij 18°C. Bij de auto trek ik alle natte (regen)kleding uit en een schoon en droog pak aan. De mist rond de top lijkt dit keer niet veel minder dik, maar dat was de vorige keer ook maar schijn. Weet je wat, ik ga gewoon nog één keer naar boven en dan kijken we daarna wel hoe het weer zich verder ontwikkelt…

Alweer duurt het tot na St. Estève voordat ik me weer een beetje warm gefietst heb. Aan het begin van de Route des Cèdres staat Zohra op me te wachten en verwissel ik mijn racefiets voor de MTB. Op de klim vanuit Bédoin was het al beduidend rustiger dan eerder op de dag, maar op de Route Forestière is het echt helemaal uitgestorven. Ik merk ook aan mezelf dat alle inspanning van deze dag zijn tol begint te eisen: ik begin te praten tegen de rupsen die her en der in lange colonnes het pad oversteken.

Aan het pad door het bos lijkt geen einde te komen. Elke keer denk ik een bepaald punt herkennen van de vorige keer waaraan ik meen te mogen ontlenen dat het na deze bocht wat vlakker wordt, maar elke keer stijgt het pad verder en verder de mist in.

Na een eindeloze martegang kom ik uiteindelijk bij de Tournant de l'Anglais (iets boven Mont Serein) het bos uit. Ik probeer Zohra te bellen en te SMS-en dat ik veilig het bos uit ben en over de weg verder ga, maar ik krijg geen contact.

Op de top is het nog steeds koud en mistig en de wind blaast onverminderd voort. Het winkeltje is weer dicht en de top ligt er weer verlaten bij. Voor de derde keer hetzelfde ritueel in de afdaling: lopend de eerste bocht door en daarna met een slakkegangetje naar beneden richting Chalet Reinard. Het dalen op de MTB bevalt me wel een stuk beter dan op de racefiets! Op de MTB zit ik rechter op en kan ik met mijn verkleumde vingers de remmen makkelijker bedienen: een veel ontspannender houding.

Mijn pogingen om te bellen en SMS-en hebben meer kwaad dan goed gedaan, blijkt nu, want Zohra kon mij daarna niet bereiken, dacht dat er iets mis was en is met de auto naar de top gereden. Toen ik daar niet was, door de potdichte mist weer terug naar beneden naar Chalet Reinard; een hachelijke onderneming in dit weer, zeker met twee kids op achterbank... Uiteindelijk is ze er een paar minuten voor mij.

Als ik aankom, staat Zohra te praten met de familie Willemse. Hans Willemse is Cannibale nr. 6 en wilde deze week Galerièn gaan rijden, maar heeft daarvan afgezien vanwege het weer. Heel verstandig! De familie Willemse is ook gekomen om Aart Keijer te ondersteunen die later deze week als eerst ter wereld Cinglé op de tandem zal rijden, samen met zijn vriendin Angèle.

De afdaling naar Sault gaat in een flow! Lekker lopende bochten en überveel grip met de dikke noppenbanden van mijn MTB: heerlijk! Beneden aangekomen is het voor de zoveelste keer deze dag “decision time”. Even de afwegingen op een rij:

Het is inmiddels half zeven ‘s avonds. Als ik nu nog terug naar boven ga, ben ik rond 9 uur boven en moet ik in de laatste afdaling niet alleen de kou, de wind, de mist en wellicht de regen en hagel trotseren, maar dan is het ook nog eens pikdonker. Ook de schrik voor het plotselinge noodweer tijdens mijn tweede afdaling zit er nog een beetje in. Fysiek en mentaal zit de vierde klim er ZEKER in, maar de onzekerheid over de weeromstandigheden nopen mij forfait te geven. Ik ben namelijk eerst vader en echtgenoot, dan pas fietser.

De veiligheid van mijn gezin is nu belangrijker. Ik besluit dat het mooi is geweest voor vandaag.
In de auto op de terugweg, vlak voordat we bij de camping zijn, kijken we nog één keer om naar de Ventoux. En wat schets onze verbazing: daar zien we het observatoir. Voor de eerst keer deze week zien we het observatoir. Het ligt in het zonnetje en als je goed kijkt, zie je dat de Ventoux ligt te lachen….

Nog een paar spreuken / wijsheden die vandaag maar al te waar zijn gebleken:

Quand le Ventoux porte son chapeau, il pleuvra bientôt - Als de Ventoux zijn hoed draagt, zal het weldra regenen

N'est pas fou qui monte au Ventoux, mais est bien fou qui y retourne - Je bent niet gek als je de Ventoux beklimt, maar gestoord als je het nog eens doet

Le Ventoux ne donne pas des cadeaux – De Ventoux geeft geen kadootjes

Eigen conditie:	uitstekend
Weer:	variërend van droog, 18°C, windstil tot hagel/slagregen/onweer, 4°C, wind:ZW9
Resultaten:	137,6km / 9:24:48u / 7175kCal

Wetmatigheden…

2010-05-05T20:56:00.003+02:00

Nadat ik in mei 2008 Cinglé du Mont Ventoux gereden had, schijn ik iets gemompeld te hebben in de trant van "Dit doe ik nooit meer”. Mijn selectief geheugen verbied mij om me daar nog iets van te herinneren, maar ik blijk het in een vlaag van verstandsverbijstering zelfs opgeschreven te hebben.

Nog datzelfde jaar kroop het bloed waar het niet gaan kon; mede op instigatie van Monsieur Pic die in zijn homolagation-briefje suggereerde “ l’ année prochain Galerièn?” vrij vertaald: volgend jaar Galerièn?
Waarom zou ik een jaar wachten? In hetzelfde jaar kan ook toch? Dat klinkt wel stoer! Toch?

Alleen een beetje jammer dat mijn lijf weigerde mee te werken. Mijn trainingsprogramma klopte welliswaar tot in de puntjes, maar barre weersomstandigheden doen me de das om: tijdens de Reuzen van de Ardennen loop ik door kou en regen een blessure op aan mijn rechter knie op en die raak ik niet meer kwijt. Ik probeer in San Francisco nog wel aan mijn trainingskilometers te komen, maar ook dat mag niet baten; het werkt eerder averechts en ik moet de hele Ventoux-trip dat jaar afblazen.

Een jaar later:zomer 2009. Ik rij eerst de IJselmeerronde om kilometers in de benen te krijgen en dan de Heuveltocht, vanuit Weesp om wat hoogtemeters te maken. daarna heb ik nog een vrij vol programma op de planning staan, want ik wil in september toch echt een poging wagen om Galerièn te rijden. Maar de praktijk blijkt ook nu iets weerbarstiger.

Tijdens de Ronde van Midden Nederland hapert mijn versnellingsapparaat regelmatig en dat resulteert in min of meer dezelfde blessure aan dezelfde knie. In plaats van mijn trainingsprogramma te volgen, pak ik de resterende weken tot begin september zoveel mogelijk rust, maar het mag helaas niet baten.

De eerste dag in Frankrijk rij ik nog wel met Gert Jan samen de Route des Cèdres (de mountainbike-klim) bij wijze van verkenning, maar de volgende dag moet ik mijn Galerièn-poging halverwege staken vanwege onoverkomelijke KRAMP.

Langzaamaan begin ik me af te vragen hoe te me in vredesnaam gelukt is om in mei 2008 dan wel Cinglé te rijden… Dat lukte “gewoon” in een keer. Waarom moet het met die Galerièn dan allemaal zo moeilijk zijn? Ik snap er werkelijk waar geen barst van…

Nog een half jaar later: we schrijven inmiddels najaar/winter 2009/2010. Die Kale Berg blijft lokken! Vraag me niet waarom, maar het MOET er gewoon een keer van komen. In september 2009 had ik het al gezegd: “I'll be back”, dus ik stel een nieuw trainingsschema op en zet nog één keer alles op alles om Galerièn te rijden.

Ik heb een nieuwe MTB gekocht om de winter mee door te komen en dat is maar goed ook, want het is nogal een winter. De sneeuw valt meters dik uit de hemel, maar ik fiets gewoon door. Twee keer (1, 2) kom ik hard ten val, maar ik beschadig gelukkig niets vitaals en kan dus gewoon doortrainen.
Begin maart mag ik met Fiets voor de lezerstest (m.i. 4-daags trainingskamp / hoogtestage) mee naar Toscane (1, 2, 3, 4). Daarna volgen de Joop Zoetemelk Classic, de Ronde van Vlaanderen en de Amstel Gold Race. De weekenden ertussen vul ik op met trainingsritjes over de Utrechtse Heuvelrug richting Venlo en over de Aardmansberg.

Tijdens de Ronde van Vlaanderen krijg ik, waarschijnlijk als gevolg van de kou/regen/hagel/natte sneeuw, last van mijn linker achillespees. Ik doe eerst alsof er niets aan de hand is en fiets ermee door tot na de Amstel Gold Race, maar dan dringt het besef langzaam tot me door: als ik hier niets aan doe, kan ik ook deze Galerièn-poging op mijn buik schrijven. Gelukkig weet de fysiotherapeut daar wel raad mee en na het consequent uitvoeren van de oefeningen die hij me heeft meegegeven, lijkt het acute gevaar nu geweken.

Dit is inmiddels de derde keer dat ik Monsieur Pic een briefje heb geshreven dat ik graag Galerièn wil gaan rijden. De eerste keer ben ik niet eens in de buurt van de Ventoux geweest, de tweede keer ben ik twee keer naar boven gereden. 0 - 2 - 4 .... Volgens de mathematische wetmatigheden waar dit universum aan onderhevig is, lijkt het mij nu dus veilig om te concluderen:

DEZE KEER GAAT HET LUKKEN !!!!

Aardmansberg (3)

2010-04-30T14:56:00.003+02:00

(1) Net voor mijn vertrek naar Toscane (begin maart) wilde ik nog eens een wat langere rit maken en in het boek “De Nederlandse Toppen Top 40” had ik eens iets gelezen over de Aardmansberg en Uddel (Apeldoorn) is met 60km net ver genoeg om op de vroege morgen “even” heen en weer te rijden, dus: op naar de Aardmansberg. Toen (26 februari) was de weg nog maar net sneeuwvrij, dus ben ik op de MTB ten strijde getrokken.

Vlak bij Kasteel Staverden word ik ingehaald door een dame-in-het-roze-met-bloemetjes van leontien.nl Via twitter vraag ik aan Marijn de Vries wie dat geweest kan zijn. Ze antwoordt dat het waarschijnlijk Andrea Bosman was die mij er genadeloos afreed in de aanloop naar de Aardmansberg. Uiteidenlijk rij ik 119km in 4:48:46u; geen slechte score voor op de MTB, vind ik zelf.

(2) Op 10 april heb ik min of meer hetzelfde rondje nog een keer gereden, toen op de racefiets. Iets te overmoedig schat ik de weersomstandigheden helemaal verkeerd in. Veel te licht gekleed zit ik al na een uur volkomen verkleumd op de fiets. Tegen de tijd dat ik thuis ben is van allebei mijn voeten de voorste helft lijkwit en compleet gevoelloos. Onder de douche ontdooit dat wel weer, maar fijn is anders. Resultaat: 116,5km in 4:12:51u. Conclusie: er zit dus progressie in.

(3) Vandaag wil ik weer voor ongeveer 4 uur op de fiets, en de Veluwe is prachtig rond deze tijd van het jaar. Om even na 6uur stap ik op de racefiets. Afgelopen nacht heeft het flink geregend dus de atmosfeer is lekker schoongeveegd. Nu is het 13°C en droog en de zon komt net op. Het is werkelijk prachtig; echt genieten!

De eerste 15km heb ik de wind pal achter en met een gem. van ruim 32km/u vlieg ik richting Knardijk. Op de Knardijk naar Harderwijk gaat het iets minder hard, maar het tempo zit er nog steeds lekker in. Na Harderwijk gaat het door het bos en over de hei totaan Uddel. De beklimming van de Aardmansberg loopt ook lekker. In de Afdaling naar Nieuw Millingen loopt de snelheid op tot vlak bij de 50km/u.

De vorige keren ben ik de hele Apeldoornsestraat afgereden totaan Voorthuizen, maar het stuk door de polder tussen Voorthuizen en Nijkerk is niet bijster interessant en daar heb ik nu de wind pal op de kop, dus ik kies vandaag voor de beschutting van het bos.

Via Garderen steek ik onder Putten langs naar Nijkerk. Net over de brug over de A28 stop ik nog even voor een krentebol en ook om het thuisfront te laten weten waar ik uithang en hoe laat ik terug ben. Met de wind schuin tegen rij ik terug naar huis. Als ik de Gooiseweg (N305) overgestoken ben, begint het tot overmaat van ramp ook nog te regenen. Uiteindelijk sta ik na 112,4km weer thuis en mijn missie is gelaagd: ik ben binnen de 4uur weer thuis. Nu snel onder de douche om weer een beetje op te warmen.

Eigen conditie:	uitstekend
Track conditie:	vochtig, laatste 20km NAT
Weer:	eerst droog en 13°C, later regen, wind:ZW4
Resultaten:	112,4km / 3:51:08u / 3438kCal
	route

Almere - Gennep

2010-04-24T20:57:00.004+02:00

Om 6 uur spring ik op de fiets richting Venlo. De afspraak is dat ik doorfiets, totdat Zohra me met de auto heeft ingehaald: dan stap ik in en rij met de auto mee verder naar Venlo. Omdat ik zo veel mogelijk klimkilometers wil maken, rij ik niet via de kortste weg (Nijkerk, Barneveld, Ede) richting Wageningen, maar kronkel ik eerst de Utrechtse Heuvelrug over.

Ik rij dus langs Huizen over de Stichtse Brug de polder uit en vervolgens via Eemnes en Baarn richting Amersfoort. Voor het Dierenpark langs rij ik naar de voet van de eerste beklimming van de dag: de Galgenberg-Zuid. Onderaan gaat het rechtsaf de Leusder Hei op. Bij het Pannekoekenhuis draai ik rechtsaf de Botterstop omhoog. Door het bos rij ik achterlangs de Piramide van Austerlitz door het bos over de Traai richting Driebergen. Langs het Maarnse Zandgat klim ik weer terug naar de N227. Onderaan de afdaling leun ik even tegen het bankje en geniet van de opkomende zon en een krentebol. ‘t Is nog best fris (het is ook nog maar net 8 uur geweest), maar zo in het zonnetje voelt het al heel aangenaam.

Net na Maarn krijgen krijg ik de Zonheuvel-Noord voor de wielen. Ik daal af naar Doorn; onderaan links, een klein stukje langs de provinciale weg en weer linksaf omhoog: de Ruiterberg-Zuid. Onderaan rechts, een klein stukje Maarnse grindweg en dan weer rechtsaf omhoog: deWykerweg. Op de rotonde net voor Leersum draai ik linksaf en daarna rechtsaf een smal bospaadje op. Na een stukje vals plat door het bos omhoog gaat het scherp rechtsaf de Plaggeberg-Noord op, een venijnig steil rot-klimmetje waar je altijd met een slow-start aan begint door de haakse bocht onderaan. Na de afdaling, onderaan in Leersum draai ik weer links-links terug naar boven over de Leersumse Berg.

Het hoogste punt van de dag bereik ik vervolgens op de top van de Amerongse Berg-Noord, met een lengte van 1330m en een hoogteverschil van 57 m zwaarste beklimming van de dag. Halverwege de afdaling, net voordat ik echt het dorp binnenrijd, sla ik linksaf en rij door de buitenwijken Amerongen naar de provincale weg. Na een paar honderd meter sla ik al weer linksaf, over een klein stukje “Strada Bianchi” en vervolgens een smal fietspaadje door het bos richting Veenendaal. Ook hier gaat het gestaag omhoog, maar dit heeft geen naam.

Als ik het bos uitkom, draai ik rechtsaf de Elsterberg op. Bovenop sla ik linksaf en via de Defensieweg-west gaat het nog wat verder omhog. Door de dorpskern van Rhenen rij ik naar de voet van de Grebbeberg . Net na Restaurant Cunera, de vast koffiestop op door DTC georganiseerde toertochten, draai ik linksaf omhoog en weer omlaag naar Achterberg. Onderlangs fiets ik door de weilanden totdat ik een klein fietspaadje rechtsaf zie slingeren. Dat ziet er spannend uit!! Al slingerend door het bos kom zo alsnog op de top van de Grebbeberg uit. Enig nazoekwerk leert dat dit klimmetje de Laarsenberg heet. Ik denk dat ik de klimmetjes op de Utrechtse Heuvelrug zo wel optimaal benut heb vandaag...

Na de afdaling van de Grebbeberg sta ik na precies 100km in de uiterwaarden van de Rijn. Weer even genieten van het uitzicht, het zonnetje en nog een krentebol en die jas en armstukken kunnen nu ook wel uit. Het heuvelwerk zit er nu trouwens ook op voor vandaag: vanaf hier is het zo plat als een pannekoek. Over de Rijndijk fiets ik richting Wageningen en pak daar het pontje naar Zetten. Ik steek de Betuwe dwars over tot aan de Waal. Een klein stukje langs de Waaldijk en dan via het fietspad langs de A50 de brug over. Aan de andere kant van de Waal rij ik Oostwaarts richting Nijmegen.

Langs het Maas-Waal-kanaal zak ik vervolgens af naar Malden en steek daar de Maas over. Aan de andere kant van de Maas rij ik langs de Oude Rijksweg (N271) in zuidelijke richting. Tussen Mook en Plasmolen belt Zohra en vraagt me waar ik uithang. Ik fiets nog door tot net voor Gennep, maar dan wordt ik definitief en onherroepelijk ingehaald door de bezemwagen. Na precies 150km zet ik de fiets op het dak van de auto. Afspraak is afspraak…

's Ochtends vroeg was het nog fris, of eigenlijk gewoon koud, maar gaandeweg ontwikkelde het zich tot een schitterende dag. Heerlijke temperatuur en niet te veel wind: ideaal fietsweertje dus. Ook de conditie zat goed. 's Ochtends in de kou ging het bergop nog niet echt soepel, maar tegen het eind van de ochtend voelden de benen alsof ik makkelijk nog 150km door had kunnen fietsen.

Eigen conditie:	prima
Track conditie:	zeer fraai
Weer:	geweldig! 18°C, wind:O3
Resultaten:	150km / 780hm / 5:29:28u / 4739kCal
	route

Amstel Gold Race 2010

2010-04-17T20:08:00.001+02:00

Op 18 januari 2010 om klokslag 12:00 uur ‘s middags begon de voorverkoop van de startbewijzen voor de Amstel Gold Race. Van twee jaar geleden wist ik nog dat je daar snel bij moest zijn, maar dat er dit jaar binnen 40 minuten 12.000 startbewijzen uitverkocht waren, overtrof zelfs de stoutste verwachtingen van de organisatie. Gelukkig wisten Gert Jan en ik er beiden wel één te bemachtigen.

Zaterdag 17 april is de grote dag. Ten opzichte van twee weken geleden (bij de Ronde van Vlaanderen) mogen we een uurtje uitslapen: de wekker loopt nu “pas” om 3:00 uur af. Het recept is verder vergelijkbaar: via Driebergen rijden we richting start, dit keer in Valkenburg. Net buiten het dorp worden we een weiland in gedirigeerd waar we de auto parkeren. Snel omkleden en wegwezen, want het is echt vreselijk KOUD: de dauw op het gras is aangevroren!!

Door het weiland rijden we naar beneden; zodra we de verharde weg opdraaien hoor ik een hard, sissend geluid: mijn voorband is lek. We zijn nog geen 100 meter onderweg, sterker nog, we zijn officieel nog niet eens van start gegaan!! Er blijkt een forse scheur in mijn buitenband te zitten; daar kan ik niet op verder. Gelukkig heeft Gert Jan een reserve buitenband bij zich.

10 Minuten later storten we ons alsnog, verkleumd tot op het bot, de afdalinginrichting Valkenburg . De start is aan de voet van de Cauberg bij de Amstel Gold Race Xperience. Na een kop dampend hete koffie ontdooien we een beetje en voelen we ons weer prima. Nu kunnen we echt van start.

De route bestaat uit twee “rondjes”; de eerste lus voert ons over de Geulhemmerberg langs de Maas in noordelijke richting . Onderweg haken we aan bij een groepje Spanjaarden; ze rijden niet alleen een lekker tempo, maar ook redelijk gelijkmatig: niet vol gas op elke bocht afstuiven en dan als een dwaas na de bocht weer op de trappers lopen.

Vlak voor Elsloo waarschuw ik Gert Jan voor wat er komen gaat, maar de Spanjaardjes slaan niets vermoedend rechtsaf en staan, volledig verkeerd geschakeld, geparkeerd onderaan de voet van de Maasberg. Dit is één van de weinige ECHTE muren die Nederland rijk is, compleet met kasseien, een kerk onderaan en kapelletje bovenop. En kasseien, dat kunnen wij sinds twee weken geleden!

De kasseien liggen er hier ook nog eens netjes bij, in vergelijking met hun Vlaamse equivalent, dus wij “vliegen” de muur op. In het voorbijgaan horen we de Spaanse tandwielen knarsen en de Spanjaarden zelf kraken, zuchten en schelden er ook lustig op los. Op een stukje van nog geen 500m rijden we ze niet alleen voorbij, maar we zien ze ook pas weer terug bij de volgende verzorgingspost, ruim 30km verderop. Inmiddels hebben we er dan 51,6km opzitten en hebben we ook de Adsteeg en de Lange Raarberg achter de kiezen.

Na de bevoorrrading slingeren we via Nuth, Hulsberg en Voerendaal richting Ubachsberg. Daar wacht ons eerst de Wachelderberg en na een lange, brede afdaling de Fromberg. In Valkenburg krijgen we de gelegenheid om de bidons en achterzakjes weer te vullen bij de tweede verzorgingspost.

Via min of meer dezelfde route als eerder deze ochtend verlaten we Valkenburg weer en we mogen voor de tweede keer de Geulhemmerberg op. Nu gaan we bovenop linksaf in plaats van rechts. In de afdaling worden we enigszins gehinderd door drie Belgen die wachten op hun maatje. Zodra we de kans krijgen steken we ze voorbij, maar niet voor lang.

Even verderop, in de afdaling van de Bemelerberg, komen de Belgen, met z’n vieren dit keer, ons weer voorbij en we haken aan. In eerste instantie lijkt het wel lekker te gaan, maar al snel komen we er achter dat deze mannen heel anders rijden dan onze Spaanse vrienden van vanochtend. Na elke bocht is het vol gas: hier wordt serieus koers gemaakt! Al snel vliegen we met een kilometer of 40 per uur door het Limburgse landschap. Ten minste, ik neem aan dat dat landschap er nog ligt; ik heb het zo druk met het laatste wiel te houden dat ik er niets meer van meekrijg….

In de buurt van Noorbeek is bij mij de pijp helemaal leeg. Ik haak af. Gelukkig staat even verderop Gert Jan op me te wachten. Wat nu volgt is 20km lijden. Ik ben te diep gegaan en het duurt lang voordat ik daar weer een beetje van hersteld ben. Gelukkig is dit deel van het parcours “vlak”, dat wil zeggen: het gaat net zo veel op en neer als elders, alleen mogen de hellingen hier geen naam hebben.

Na de derde ravitaillering komen we pas weer de volgende benoemde helling tegen: de Loorberg. Toen ik vorig jaar samen met Raphaël Limburgs Mooiste fietste, hebben we hier ook gefietst, maar toen werden we niet via de hoofdrijbaan, maar via het Kersenpad naar boven gestuurd. Toen ik deze “shortcut” aan Gert Jan voorstelde, was de beslissing snel genomen: gem 5% over de grote weg klinkt lang niet zo stoer als max 15% over een slecht geasfalteerd geitenpad, dus wij nemen de kortste, en dus steilste, weg naar boven. Of dit verstandig is, valt te betwijfelen, maar leuk is het zeker!!

Bovenop de Schweiberg stoppen we even om overtollig geworden kleding uit te trekken en in de rugzak te proppen. Het is inmiddels zo warm geworden dat we makkelijk zonden arm- en beenstukken kunnen. Hierna duiken we België in. Hier krijgen we de Kasteelstraat en het Bovenste Bosch voor de wielen; allebei serieuze beklimmingen, maar ze worden niet benoemd in het routeboek van de Amstel Gold Race…

Terug in Nederland rijden vanuit Epen de Camerig op, met bijna 4,5km de langste beklimming van Nederland. De afdaling voert ons nogmaals België in en via het Drielandenpunt draaien we weer terug Nederland in.

We dalen af naar Vaals, klimmen weer terug het Vijlener Bos in (top van de Camerig, maar nu vanaf de andere kant en NEE, ook deze beklimming staat niet in het routeboek). Vervolgens staat de vierde verzorging op het programma. We kunnen hier duidelijk merken dat de 150km-rijders hier voor ons langs gekomen zijn: de tafels met eten en drinken zien eruit alsof er een zwerm sprinkhanen overheen getrokken is. Het hout is nog net niet aangevreten….

Vlak na de voederpost mogen we direct aan de beklimming van de Kruisberg beginnen. Bovenop de Kruisberg staan we even van het uitzicht te genieten en zien dan in de verte de Eyserbosweg al liggen. Dit is duidelijk het begin van de finale: de hellingen volgen elkaar hier in rap tempo op.

We dalen af naar Eys, slaan links- en direct weer rechtsaf en staan meteen aan de voet van de Eyserbosweg. Tijdens de klim worden we aangemoedigd door een buslading toeschouwers die vast komen oefenen voor de race van morgen. Boven gekomen draaien we via Simpelveld / Huls (over de St.Remigiusstraat) noordwaarts richting Heerlen. Gert Jan heeft als gevolg van de langzaam dalende temperatuur intussen flink last van zijn rechter knie gekregen, dus we stoppen voor de beklimming van de Bergseweg in Ubachsberg even om weer wat extra kleding aan te trekken.

De afgelopen 40km heb ik met pap in de benen gereden, maar juist nu (na 220km) begin ik die dip langzaam teboven te komen. Werderom volgt nu de lange brede afdaling, de haakse bocht naar rechts en dan direct de beklimming van de Fromberg. Die loopt vanmiddag, met 225km in de benen, tot mijn grote verbazing zelfs nog lekkerder dan vanochtend. Bovenop bel ik, net als twee jaar geleden, weer even naar huis, zodat de familie zich voor de PC kan nestelen: zometeen zijn we namelijk live via de webcam te volgen.

Na de afdaling van de Fromberg slaan we linksaf en klimmen via de Opscheumer (ook niet in het routeboek) richting Keutenberg. Onderaan staat inderdaad de beloofde webcam. Gelukkig staat de webcam niet zo gericht dat je de heuvel op kunt kijken, want het is weer een waar slagveld: er gaan meer renners te voet naar boven dan op de fiets. Dit is met een max. van 22% dan ook de steilste helling van Nederland! Ik weet zelf natuurlijk wel fietsend boven te komen en de kniepijn van Gert Jan is blijkbaar ook weer over, want hij fietst er weer hard vooruit omhoog.

Bovenop de Keutenberg draaien we rechtsaf en via Scheulder, IJzeren en Sibbe draaien we terug naar Valkenburg. De beklimming van de Cauberg gaat in een roes: aanmoedigende mensen langs de kant van de weg, een speaker die op de top via een geluidsinstallatie van alles staat om te roepen, even wanen we ons profs. Zij-aan-zij komen we na 250km over de finish.

In de feesttent na de finish bovenop de Cauberg ondervinden we weer de gevolgen van de eerder genoemde sprinkhanen. Al het bier is op! Wat een blamage voor een evenemet dat wordt gesponsord door één van de grootste biermerken van Nederland. We weten nog wel een broodje hamburgen en een broodje braadworst (beide met veel uien, curry en mayo) te scoren. Aan iets hartigs zijn we echt wel toe na de hele dag Isostar en andere zoete zooi.

Ik heb hier verschillende keren eerder gefietst, zowel de Amstel Gold Race als Limburgs Mooiste, maar zo mooi als vandaag heeft het Limburgse landschap er nog nooit bij gelegen. Hoewel de dag koud begon, heeft het weer de hele dag meegezeten: zon-overgoten, weinig wind en in de middag echte lente-temperaturen. En met de conditie zit het ook wel snor; ik kijk met een goed gevoel terug op een prachtige dag!

Het was opvallend hoeveel we vandaag hebben moeten klimmen zonder dat daar iets over terug te vinden was in de documentatie. Gelukkig fiets ik hier vaker en weet ik van de meeste hellingen de namen zo ook wel. Alles bij elkaar hebben we 3500 hoogtemeters gemaakt vandaag; dat is ongeveer twee keer de Ventoux. En als je het zo bekijkt, was de Amstel Gold Race van vandaag best een heel aardig trainingsritje…

Eigen conditie:	prima, op het vaste dipje na
Track conditie:	zeer fraai
Weer:	geweldig! 18°C, wind:O2
Resultaten:	249,8km / 3500hm / 09:20u / 8131kCal
	route

Ronde van Vlaanderen 2010

2010-04-03T16:37:00.004+02:00

De wekker loopt dit keer al om twee uur (02:00) af; MONSTERLIJK vroeg dus… Na wat initiële opstartproblemen (ik krijg mijn ogen gewoon niet open) zit ik uiteindelijk om iets voor half drie in de auto en om kwart over drie sta ik bij Gert Jan voor de deur.

Snel ook zijn fiets in de auto geslingerd en op weg naar de finish van “De Ronde”. We parkeren namelijk in Ninove en worden dan met een touringcar-met-fietsen-aanhanger naar de start in Brugge vervoerd. Om 7 uur worden we achter het Centraal Station van Brugge uit de bus gezet en zoeken ons vervolgens een weg naar het startschavot aan de Grote Markt.

Nadat we het eerste knipje in onze “stempelkaart” hebben ontvangen, kunnen we eraan beginnen: 262,3km fietsen door het Vlaamse Land.

In Torhout staat de eerste controlepost / ravitailering. We hebben er dan zo’n 60km opzitten. Na 1ookm rijd ik mijn voorband lek. We zoeken bij het eerste huis van het dorp dat we net binnenrijden een beetje beschutting tegen de wind zodat we tijdens het plakken niet al te hard afkoelen.

Terwijl ik plak en Gert Jan wacht, komt de bewoner van het huis eens kijken wat we daar op zijn stoep aan het uitspoken zijn. Vriendelijk en geïnteresseerd vraagt hij waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. Als we uitleggen met De Ronde van Vlaanderen bezig te zijn, steekt hij zijn bewondering niet onder stoelen of banken en een van zijn dochters wordt er direct opuit gestuurd om een blikje cola voor ons te gaan halen. De koers ligt ook deze vriendelijke Vlaming duidelijk na aan het hart.

Vlak nadat we weer op weg zijn, begint het hard te regenen / hagelen / sneeuwen, maar gelukkig doemt even verderop de tent van de tweede controlepost op in Desselgem. We hebben er dan inmiddels 110km opzitten. Na 124km doemt de eerste helling van de dag op: Den Ast. Het stelt allemaal nog niet zoveel voor, ‘t is maar net iets hoger dan een gemiddeld viaduct. En 25km daarna staan we alweer aan de derde fouragepost. We hebben er nu 148km opzitten; twee weken geleden, bij de Joop Zoetemelk Classic, waren na deze afstand ongeveer klaar, nu gaat gaat de Ronde van Vlaanderen pas echt beginnen….

Eerst volgt nog een saai stuk: een heel lang, kaarsrecht fietspad (vroeger spoorbaan geweest) 15km lang hebben we alleen maar last van de wind. Dan komen we eidelijk aan de heuvelzone. Over de Kluisberg duiken we een klein stukje Walonië in om via de Knokteberg (aan de Franse kant heet ‘ie de Côte de Trieu) weer terug te draaien Vlaanderen in. Op de Kluisberg signaleren we al de eerste ridders te voet. Aiii…. als je hier (bij een asfaltklim van nog geen 15%) al moet stappen, gaat het nog een heeeeeeeeeel lange tocht worden. Wij draaien hier onze hand nog niet voor om; ondanks het slecht weer dat we tot nu toe gehad hebben, begin ik redelijk fris aan de heuveltjes.

Maar nu gaat het gebeuren: de parcours-tekenaars van deze editie van De Ronde hadden zich ten doel gesteld om de finale selectiever te maken. Ze hebben bedacht om vanaf hier 6 bekende hellingen van de Vlaamse Ardennen op een afstand van nog geen 25km te proppen. En dat zijn bepaald niet de minste klimmetjes ook: de Oude Kwaremont, de Paterberg, de Koppenberg, de Steenbeekdries, Taaienberg en de Eikenberg.

De Oude Kwaremont is niet heel steil, maar wel een naar ding, omdat het ruim twee kilometer lang doortrekt over de kasseien. Na de Kwaremont krijg je nauwelijks tijd om een beetje bij te komen, want al vlot draai je haaks rechtsaf de Paterberg op. Door de haakse bocht is alle snelheid eruit en door de kasseien en het hellingspercentage (max. ruim 20% en gem. bijna 13%) kom je ook niet meer op gang. Worstelend en zwoegend trek ik mezelf naar boven. In tegenstelling tot vorig jaar, kom ik fietsend boven en dat geeft een pak vertrouwen voor de rest!

Vol vertrouwen rij ik richting Koppenberg. De aanloop is altijd langer dan ik me van vorige keren lijk te herinneren. Ook hier weer hetzelfde scenario: een haakse bocht slaat alle snelheid eruit en de kasseien en de hellingsgraad doen de rest. Omdat het is beginnen regenen, zijn de kasseien vies van de blubber en dus spiegelglad. Als er dan ook nog fotograferende mensen in de weg lopen, is het helaas einde oefening voor mij. Op het steilste gedeelte van de klim moet ik van de fiets af en verder lopend (en zwaar balend) naar boven.

De Steenbeekdries is een heel ander verhaal: Een drie kilometer lang stuk kasseien dat licht glooiend (max. 6,7%) omhoog en daarna omlaag loopt naar een haakse bocht over een spoorlijn. Hier blijkt dat ik meer in de wieg gelegd ben voor het hotsen over stenen, zoals Lance Armstrong het eerder deze week formuleerde op twitter. Ik rij iedereen in een vrij hoog tempo voorbij en dat voelt goed! Vrijwel hetzelfde stramien ontvouwt zich daarna op de Taaienberg en de Eikenberg: het eerste stuk is weliswaar steil (max. 15,8%), maar op het stuk kasseien daarna gaat “de gas weer open”. Ik kan goed begrijpen dat dit de favoriete klim van Tom Boonen is.

Na de Eikenberg verlaten we de Vlaamse Ardennen en steken door naar De Zwalm. De eerste helling die we daar tegenkomen is de Molenberg; met een max van 14,2% ook niet al te lastig, hoewel de kasseien er hier wel heel erg slecht bij liggen. Hierna volgen de Leberg, de Berendries en de Tenbosse: allemaal geasfalteerd en niet te steil. Best te doen dus, ware het niet dat we hier toch echt al 220km in de benen hebben. Het beste is er bij mij al lang vanaf en met lood in de schoenen rij ik dan ook richting Geraardsbergen: vorig jaar moest ik lopend de muur omhoog en dat heeft nogal een deuk in mijn ego geslagen….

De aanloop naar de Muur – Kapelmuur is lastig, dat weet ik nog van de vorige keer: het geasfalteerde stuk door het dorp naar de eigenlijke klim toe, is ook al ruim 10% en duurt lang genoeg om je er helemaal op stuk te kunnen rijden. Ik doseer nu beter en begin met een klein beetje reserve aan de Muur. Als ik uiteindelijk fietsend boven weet te geraken giert de adrenaline door mijn lijf: IK HEB HET GEHAALD!!!

Vanaf hier is het nog 15km naar de finish. De Bosberg doet nog even pijn, maar daarna gaat het eigenlijk alleen nog maar omlaag. En dat is aan de snelheid ook goed te merken: we rijden hele stukken tegen de 40km/uur, wat een “hammerfest”!! Zelfs de stukken die nog even vals plat omhoog lopen, verteer ik prima, stukken beter dan vorig jaar in ieder geval. Zij aan zij rollen we rond negen uur in Meerbeke de finish over.

Het is inmiddels donker en bij de sporthal waar we hadden gehoopt op een warm onthaal, zijn de meeste kraampjes en tenten al leeg en is het opruimen al in volle gang. We krijgen geen medaille meer, maar weten gelukkig nog wel een broodje hamburger en grote zak Vlaamse Frieten te bemachtigen en die worden beide stilzwijgend en in rap tempo “geïnhaleerd”.

Het warm water is ook op dus de weldadige warme douche die mij in gedachten de laaste 50km op de been heeft gehouden, wordt ons ook wreed door de neus geboord, maar dat mag allemaal de pret niet drukken: we hebben het weer volbracht!

Door de weersomstandigheden was deze editie van de Ronde van Vlaanderen bijzonder zwaar. De wind was hard en kwam uit een erg ongunstige, zuidelijke richting. We hebben er de ehele dag eigenlijk alleen maar last van gehad. En dan die regen / hagel / natte sneeuw erbij… Brrrrrrrrr !! Dit barre weer heeft er ook toe bijgedragen dat we dit jaar significant veel later binnen zijn gekomen dan vorig jaar; onderweg hebben vaak noeten stoppen voor jasje-aan / jasje-uit.

Ik vind het echt weer geweldig om de Ronde van Vlaanderen gedaan te hebben, maar ik denk dat ik volgend jaar toch niet aan de volle afstand ga beginnen. Niet zozeer omdat het te vroeg in het seizoen is om zo’n lange afstand of zo’n zware tocht te rijden. Twee jaar op rij heb ik nu gemerkt dat ik dat wel aankan. Het zijn twee andere factoren die me tot die conclusie leiden:

Het eerste gedeelte van de route (van Brugge totaan de eerste beklimming) gaat door een bijzonder oninteressant stuk Vlaanderen.
Logistiek gezien is dit een grote nachtmerrie: om twee ‘s nachts je nest uit, 260km autorijden, dan 100km in de bus, 260km fietsen en weer 260km in de auto. Al met al heb ik dit jaar bijna de klok rond zien gaan. Ik was pas om 01:30 weer thuis. Gekkenwerk...

Eigen conditie:	bij aanvang prima
Track conditie:	nat & glad
Weer:	buiïg regen / hagel / sneeuw; wind: Z5
Resultaten:	261,3km / 2243hm / 10:23:20u / 8507kCal
	route

Goed op schema

2010-03-27T09:42:00.003+01:00

't Is bijna eind maart: tijd voor een voortgangs-evaluatie van mijn trainingsschema tot nu toe, want voor de komende twee maanden heb ik een behoorlijk zwaar programma opgesteld voor mezelf en dan wil ik wel graag weten hoe ik ervoor sta ten opzichte van de voorgaande jaren.

Allereerst het programma:

3 april: Ronde van Vlaanderen
17 april: Amstel Gold Race
begin mei: Mont Ventoux

Alledrie heb ik al eens eerder gedaan. De Ronde van Vlaanderen heb ik vorig jaar gereden en de Amstel Gold Race en de Mont Ventoux heb ik in 2008 gedaan. Klein verschil: in 2008 ben ik Cinglé du Mont Ventoux geworden, d.w.z. 3 keer op één dag de Ventoux beklimmen. Dit dit jaar ga ik echter voor Galerièn; dat is vier beklimmingen waarvan één keer op de MTB (totale lengte 180 km - hoogteverschil: 5.990 m)

Vergelijken dus...

In 2008 had ik eind tot en met maart 1270km gereden; toen heb ik echter met name in het begin van de winter veel in de sportschool gezeten en daar wel getraind, maar geen kilometers gemaakt dus. Mijn totale energieverbruik tot en met eind maart 2008 was 72493kCal. In 2009 had ik eind tot en met maart 1715km gereden. Toen ben ik helemaal niet naar de sportschool geweest, dus dat verklaart het hogere aantal kilometers. Mijn totale energieverbruik tot en met eind maart 2009 was 67724kCal.

Dit jaar heb ik geprobeerd om de ideale mix te bereiken. De sportschool in voor krachttraining en core-stability (onderrug- en buikspier oefeningen) en VEEL op de mountainbike. Dat kon in 2009 minder makkelijk vanwege brak materiaal, maar eind 2009 heb ik een nieuwe MTB aangeschaft dus dat ging dit jaar, ondanks de enorme hoeveelheden sneeuw, veel beter. En dat is ook zichtbaar in de resultaten: 1760km en 84724kCal. Op beide vlakken meer de beide voorgaande jaren: ik ben tevreden over mij....

Vol vertrouwen kijk ik uit naar de komende twee maanden. Laat de grote uitdagingen maar komen; ik ben er klaar voor!!

Joop Zoetemelk Classic 2010

2010-03-20T09:57:00.001+01:00

Om half zes loopt de wekker af, maar dat is niet zo heel erg: dat doet 'ie de hele week al. Na een stevig ontbijt spring ik in de auto om in Driebergen Gert Jan op te gaan halen. In de auto ontbijten we gezamelijk nog wat verder en ruimschoots op tijd arriveren we in Leiden bij de Leidsche Ren & Toerfiets Vereniging. Na ons te hebben ingeschreven stappen we op de fiets en rijden langs het clubgebouw de wielerbaan op.

Bij de startstreep worden we tegengehouden door een man-met-megafoon. Eerst wil ik er eigenlijk langsrijden; lang genoeg stilgezeten, laten we nu maar wat gaan doen. Maar even later komt vanuit het clubgebouw Joop Zoetemelk zelf aanlopen om, na nog wat plichtplegingen, het officiële startsein te geven. In het voorbijrijden geef ik hem nog snel een hand. Toch wel een heel bijzondere ervaring! Het is wel een wereldkampioen en winnaar van de Tour de France.

Bij de start heeft Joop ons beloofd dat het vanaf half negen op gaat klaren en de hele dag droog blijft en het lijkt er in eerste instantie op dat hij gelijk gaat krijgen. We fietsen van Leiden eerst min of meer zuidelijk, richting Zoetermeer. De wind komt uit Zuid-Zuid-West, dus we hebben 'm hier schuin tegen. Vanaf Benthuizen fietsen we netto alleen nog maar pal oost, dus totaan de eerste stempelpost hebben we de wind eigenlijk alleen nog maar achter.

In Woerden is de eerste controle en wij maken van die gelegenheid gebruik om de koffie te drinken die we onszelf eigenlijk al voor de start beloofd hadden. En een puntje appeltaart gaat er ook wel in... Na de koffie rijden we nog wat verder oostwaarts. Vanaf Montfoort draaien we naar het noorden, maar dat is ook nog niet zo heel erg. Zeker totaan Breukelen hebben we de wind nog schuin achter. Het is overwegend droog en heel af en toe is zelfs en waterig zonnetje te zien.

Bij Wilnis is nog een uitdeelpost. We worden deze keer gelukkig voorzien van bananen, krentebollen en sportdrank. Twee jaar geleden was Campina nog hoofdsponsor van dit evenement (en de profronde van het Groene Hart daags erna) en kregen we op de uitdeelpost allemaal een schoolbekertje melk. Ik heb toen menig fietser rochelend en kotsend over zijn stuur zien hangen vlak na de uitdeelpost.

Een blik op het kilometriek leert dat we er al ruim 100 kilometer op hebben zitten en dat met een gemiddelde van ruim 29km/u. Vanaf hier moeten we nog min of meer pal west terug naar Leiden, dus dat gaat nog wel wat zakken, verwacht ik. Net na Wilnis missen we eerst een pijl en in de zoektocht terug naar de juiste route rijd ik tot overmaat van ramp ook nog mijn voorband lek. Nadat ik de band gerepreerd heb en een blik op de kaart heb geworpen, heisen we ons weer in het zadel. Even stilstaan heeft ervoor gezorgd dat we flink afgekoeld zijn en het is ook nog begonnen met regenen. Zoals Gert Jan al twitterde: Joop hoeft niet bij het KNMI te gaan solliciteren.

Bij De Hoef pikken we de juiste route weer op. Het blijft af en toe regen, soms echt regenen en soms een beetje miezeren. De wind staat nog steeds straak vanuit ZZW en op de stukken waar we 'm echt recht tegen hebben, draaien we kop over kop. Zo weten we de snelheid meestal nog wel tussen de 28 en 30km/u te houden, ook als we de wind echt pal tegen hebben. In Cafe Restaurant Keijzer in Leimuiden is de tweede stempelpost en ook hier laten we ons de koffie met appelgebak goed smaken. Net na de tweede koffie worden we nog op de foto gezet:

Aangezien we vanaf hier echt in Zuid-Zuidwestelijke richting terug moeten naar Leiden, hebben we de wind nu echt de hele laatste 30km pal tegen. Het beste is er bij mij wel af en ik heb het er flink moeilijk mee. Minder moeilijk dan twee jaar geleden, maar dat komt vooral ook omdat we nu alleen maar regen hebben; toen was het snijdend koud en sloeg de hagel horizontaal recht in m'n gezicht.

In Leiderdorp missen we nog een pijl, maar op aanwijzingen van een mede fietster vinden we vrij makkelijk de juiste weg weer terug. Het venijn zit in de staart bij deze editie van de Joop Zoetemelk Classic. Van een echte Hollandse Voorjaarsklassieker verwacht je wind, waaiers en desnoods een buitje regen, maar geen cols. Toch moeten we vlak voor de meet de Bult van Roomburg op, die voor deze gelegenheid is omgedoopt tot Col du Bourg à la Crème. Over de Leidse wielerbaan rijden we ten slotte naar de finish.

Al met al was het een schitterende dag. De organisatie heeft ons een prachtige route voorgeschoteld door het Groene Hart: veel polderlandschap met dijkjes, weilanden, plassen/sloten/vaarten en knotwilgen; prachtig gewoon.
De regen heeft het ons niet vreselijk moeilijk gemaakt en de temperatuur gaf met 15°C helemaal het lentegevoel. Door de nattigheid zien we er als gevolg van opspattend water wel de hele dag uit als een stel mijnwerkers.

Conditioneel ben ik ook wel tevreden over mezelf. Een gemiddelde van 28,6km/u vind ik voor zo vroeg in het seizoen helemaal niet slecht.

Eigen conditie:	puik
Track conditie:	nat
Weer:	(mot)regen, wind:ZZW5
Resultaten:	151km / 5:16:42u / 4841kCal

Toscane dag 4: “uitfietsen”

2010-03-05T16:15:00.000+01:00

Gisteravond na het eten hebben we het routeboek van de receptie van het hotel weer zitten bestuderen Eerdere plannen om in San Gimiano een ijsje te gaan eten laten we al vlot varen, omdat het ten eerste slecht weer wordt en ten tweede de fietsen op tijd (uiterlijk 3 uur ‘s middags) terug moeten zijn om de bus op tijd in te kunnen pakken voor de terugweg.

In eerste instantie kiezen we daarom een route van 135km, maar daar wordt de “morning after” tegen geprotesteerd: te lang bij zulk slecht weer. De regen komt inderdaad gestaag naar beneden, dus worden de plannen weer bijgesteld.

Uiteindelijk stappen we met zes man op fiets voor een tourtje van 88km dat door de samensteller van het routeboek wordt geclassificeerd als “leicht”. Het rondje loopt van het hotel eerst een stuk landinwaarts en draait daarna af naar de kust. Vanaf de kust gaat het in vrijwel een rechte lijn terug naar Massa Maritimma. Tot zover de theorie…

De praktijk blijkt iets weerbarstiger: al in de eerste kilometer wordt het gezelschap van 6 gereduceerd tot 5. Ik fiets nog wel verder, maar het gaat niet van harte: bij elk stukje dat een klein beetje oploopt, moet ik lossen.

Op de vlakke stukken beperkt mijn uitzicht tot een halve meter voor mij: het achterwiel en de benen van degene waarbij ik in het wiel hang. Kopwerk is aan mij duidelijk niet meer besteed; ik heb na drie dagen fietsen in de Toscaanse heuvels niet éé krentje meer in de pap te brokkelen.

Het blijft de hele tijd ook gestaag doorregenen. De route is niet vlak (in Toscane is het nergens echt vlak), maar heel veel klimwerk zit er ook niet in de eerste 45km. Maar dan gaat het “mis”. De weg begint flink op te lopen en dat houdt niet op.

Op de bordjes lees ik dat het nog 5km is naar Tirli, dat op 400m hoogte ligt. Als we op ongeveer zeeniveau beginnen, betekent dat een klim van 5km lang aan 8% gemiddeld…

Hier hadden we ons allemaal niet op ingesteld! We zouden een “leichte” route rijden die vrijwel vlak naar de zee liep! En nu klimmen we zelfs zover dat we in de mist / wolken komen…

De afdaling maakt een hoop goed. Vanaf Tirli gaat het vrijwel alleen nog maar naar beneden en in de haven van Puntone zoeken we een restaurant op voor de lunch. De Risotto con Frutti di Mare smaakt heerlijk.

Het lukt me tijdens de lunch niet om weer leven in mijn lijkwit bevroren tenen te krijgen en hoewel het na de lunch droog is, zie ik het niet meer zitten om mijn natte plunje weer aan te trekken voor d elaatste 20km. Gelukkig rijdt Marcel al de hele dag met ons mee met de bus, dus ik maak dankbaar gebruik van de bezemwagen. De andere v hijsen zich weer in het zadel en pedaleren terug naar het hotel.

Ik weet niet wat we hiermee wilden bewijzen, maar na deze rit staat één ding wel vast: ook in Toscane kun je begin maart prima trainen voor de koude natte voorjaarsklassiekers in Vlaanderen.

Eigen conditie:	bagger
Track conditie:	bagger
Weer:	bagger (regen, 8°C, wind:O4)
Resultaten:	68km / 02:30:55u / 3500kCal

Toscane dag 3: bandentest + tourtje

2010-03-03T23:00:00.000+01:00

Voor onze derde dag in Toscane staat allereerst de bandentest op het programma. Het ochtendritueel is hetzelfde als gisteren: 7:45 buiten verzamelen, naar beneden voor het ontbijt, omkleden aan “aan het werk”.

Marcel instrueert ons om alsjeblieft steeds het door hem uitgezette rondje te rijden, want bij het testen van banden komt het erop aan om alle banden onder vergelijkbare omstandigheden te testen. Dus rijden we elke keer langs de grote weg naar boven, het KL#TE-klimmetje van gisteren nemen we nu in de afdaling en onderaan draaien we, in een bocht vol zand/grind/prut/derrie linksaf. Na een kilometer weer linksaf terug richting de grote weg en weer afdalen naar het hotel. Alles bij elkaar iets meer dan 4km.

Na elke ronde worden de banden gewisseld. De meeste testers nemen deze taak zelf ter hand, zodat ook het gemak waarmee een band omgelegd kan worden beoordeeld kan worden. Waar we gisteren echt een beetje een vakantiegevoel hadden, heeft vanochtend echt meer weg van werken…

Bij de start van de bandentest regent het nog, maar gaandeweg droogt het op en gaat het over in egaal grijs, maar droog. Tijdens de laatste testritten komt zelfs heel voorzichtig de zon erdoor. Rond één uur is het tijd voor de lunch. Bijna iedereen heeft 7 setjes banden getest dus Marcel is tevreden over ons.

De lunch zelf is even wennen: we kunnen vandaag voor het eerst deze week niet op het terras terecht, maar nemen binnen plaats. Na de lunch worden we losgelaten; de bandentest is afgerond, dus we mogen “vrij” gaan fietsen. Bij de receptie pikken we een routebeschrijving op en stappen met 9 man op de fiets voor een tourtje van 70km.

Het eerste stuk loopt alsmaar af richting de kust. Volgens de kaart dalen we van een hoogte van 275m naar 42m en met de wind pal achter realiseren we op de eerste 12km een duizingwekkend gemiddelde van 39km/u. Dan draaien we rechtsaf, krijgen de wind van opzij en het gemiddelde loopt rap terug.

Een paar kilometer verderop draaien we weer naar rechts en krijgen we de wind pal tegen. Als op weg naar Monterotonde de weg ook nog serieus op begint te lopen gaat het tempo er helemaal uit. De klim is mooi en loopt gelijkmatig, maar trekt wel 7km lang door. Het peletonnetje wordt op de klim uiteen geslagen en druppelsgewijs komt het boven in Monterotonde. Na een kwartier wachten op een winderig bruggetje is Peter, de rode lantaarn, nog niet boven en besluit Leo te gaan kijken waar hij blijft.

Als een kwartier later ook Leo nog niet terug is, besluit ook Paul ook om de afdaling weer in te duiken en uiteindelijk, nog een kwartier later, komen Paul en Leo gezamelijk weer boven. Peter staat lek en had wel een reserve binnenband, maar geen pomp bij zich. En dat hadden Paul en Leo dus ook niet. Na een hele ochtend banden verwisselen blijkbaar niet veel geleerd…

De rest is intussen, volledig verkleumd, neergestreken in de plaatselijke kroeg. Ludo steekt, gewapend MET pomp de afdaling in en komt net tegen de tijd dat de tweede ronde koffie wordt uitgeserveerd terug, dit keer ook MET Peter: gruppo compato!

Ik weet in het café nog een stuk krant te scoren en steek dat achter mijn shirt: we moeten zometeen de afdaling in en ik ben al flink afgekoeld van het stilstaan/zitten. Het eerste stuk na de koffiestop loopt echter eerst nog gestaag omhoog. De top van de Monte Santa Croce ligt volgens de kaart op 764m. Na 3km kunnen we dan toch echt beginnen aan de afzink. Het is inmiddels ook opgehouden met zachtjes regenen en het begint tot overmaat van ramp langzaamaan donker te worden.

Na 2km afdalen loopt het nog even omhoog, maar dan kunnen we ons eindelijk de lange afdaling naar Massa Maritimma ingooien. In het eerste stuk zitten nog vrij veel bochten en doen we, in verband met de regen en dus natte weg, nog voorzichtig. Maar hoe dichter we bij Massa Maritimma hoe rechter de weg en hoe harder het dus ook gaat. Op het laatste rechte eind wordt er voluit gekoerst en loopt de snelheid op tot ruim boven de 65km/u. De eindsprint wordt uitgevochten tussen Leo en Kevin, maar ik zit er zelf te ver achter om te kunnen beoordelen wie de bloemen en het kusje van de rondemiss verdient.

Eigen conditie:	top
Track conditie:	nat
Weer:	Toscaans lenteweer: regen, 10°C, wind:O4
Resultaten:	68,6km / 900hm / 02:30:00u / 3500kCal

Toscane dag 2: de fietsentest

2010-03-02T21:49:00.002+01:00

Om kwart voor acht staan we, gewassen en geschoren, buiten voor deur van het appartement. Met de bus dalen we af naar het hotel om het ontbijt te nuttigen. Na het ontbijt kleden we ons snel om, want er staan 12 fietsen op ons te wachten en die mogen / moeten vandaag wel de sporen gegeven worden Het zijn:

Merida Scultura
Sensa Trentino
Canyon AL
Trek Madone 4.5
Cannondale Six
Focus Cayo
BMC Roadracer
Red Bull Carbon SL
Bulls Nighthawk
Jan Janssen Sonic
Kona Haole
Stevens Vantage

De bedoeling is om op elke fiets het gisteren verkende rondje van 6km te rijden (minimaal 1 keer per fiets, maar meer mag ook). In het rondje zit vrijwel op het eind een venijnig KL#TE-klimmetje. Het eerste rondje van de dag rijd ik dat nog (vrij makkelijk, vind ik zelf) op de macht naar boven. Het is maar net aan 1km en nergens meer dan 15%… Als ‘s ochtends de weg nog wat vochtig is, wil het achterwiel tijdens het staand klimmen nog weleens doorslippen, dus dat is nog wel even opppassen geblazen.

Tijdens de eerste ronde wordt de koers geneutraliseerd: we wordendoor fotograaf Edwin van de weg gehaald zodat hij de fietsen op de foto kan zetten; ze zijn nu nog schoon en (grotendeels) heel…

Om van fiets te wisselen rijden we steeds terug naar het hotel waar door Menno en Marcel de pedalen getransplanteerd naar de volgende fiets. Intussen hebben wij dan de tijd om het testverslag in te vullen. Totaan de lunch weet ik zo de testronde op 8 verschillende fietsen af te leggen.

Na de lunch rijdt ik met Daniël op. Na het klimmetje stelt hij voor om linksaf te slaan in plaats van rechtsaf terug naar het hotel. Zo gezegd, zo gedaan: na een stukje de grote weg gevolgd te hebben, slaan we rechtsaf en fietsen vervolgens geleidelijk, maar gestaag klimmend naar Massa Alta.

Na het dorp door gereden te zijn, storten we ons in de afdaling. ‘t Is maar goed dat hier niet op snelheid gecontroleerd wordt, want ik zie vanuit mijn ooghoeken snelheden van meer dan 65km/u voorbij komen.

Dit rondje is 13km in plaats van 6 en er zit een lange gelijkmatige klim van ongeveer 2km in. Dit bevalt ons veel beter en stelt ons (naar onze eigen, gekleurde mening) beter in staat om de fietsen te beoordelen. Dit doen we dus nog twee keer, steeds op een andere fiets.

Als we na de derde keer ons verlengde rondje bij het Hotel aankomen, vraagt Edwin of we allemaal mee willen fietsen voor een paar foto’s. Hij heeft een mooie plek gespot en wil daar de coverfoto voor Fiets gaan maken. Eerst wil hij dat we allemaal naast elkaar fietsen, maar dat lukt niet vanwege de beperkte breedte en slechte kwaliteit van de weg (Waals asfalt: het slechtste asfalt tussen de gaten).

Bij poging twee vraagt hij ons om met z’n achten twee waaiers te vormen, maar ook dat blijkt een te moeilijke opgave. Poging drie: één waaier met z’n achten. Maar ook dat is blijkbaar te ingewikkeld. Ten slotte stelt Edwin, de wanhoop nabij, voor om dan maar als één “peleton” voorbij te rijden.

Karl Vannieuwkerke heeft op zijn blog eens de memorabele woorden geschreven: “Ach, vergeet het! Zet een beetje testosteron op een fiets en het wordt competitie.” En zo ook hier. Kevin trekt de sprint aan en het peletonnetje wordt medogenloos aan flarden gereden. We staan duidelijk niet op één foto. Ik denk dat we die coverfoto wel kunnen schudden….

Er wordt nog iets gemompeld over een vergeten kilometriek, maar uiteindelijk mogen we concluderen dat Ludo met 135km de kilometer-koning van de dag is geworden. Hij heeft elke fiets twee keer het officiele parcours overgejaagd. Al met al was het een prachtige dag. Heerlijk gefietst en genoten van de zon die de hele dag geschenen heeft. Morgen belooft de weerprofeet bagger en donderdag schijnt het nog erger te worden, maar deze dag hebben we alvast te pakken!

Eigen conditie:	uitstekend
Track conditie:	droog
Weer:	zonnig, 18°, wind:W2
Resultaten:	95km / 1500hm / 04:30:00u / 4500kCal

Toscane: de proloog

2010-03-01T22:56:00.003+01:00

De eerste dag van de fiets-test-week in Toscane.

Om 5 uur ‘s ochtends (of eigenlijk ‘s nachts) loopt de wekker af. Niet echt comfortabel, maar het is voor een goed doel, zullen we maar zeggen. Ik ben samen met Ludo (uit Gent) bij Paul blijven slapen in Utrecht. Na een gezamelijk ontbijt stappen we om 6 uur in de auto: op naar Eindhoven Airport (duur woord voor een geasfalteerd stukje weiland, trouwens).

Na een voorspoedige vliegreis en een door de stewardess aangezwengeld mechanisch aplaus voor de veilige en tijdige landing op Pisa Airport (ook al zo’n weiland), staat voor ons een busje met chauffeur klaar om ons naar Massa Maritimma te vervoeren. De temperatuur is met 15°C lente-achtig en het zonnetje schijnt. Dit belooftf een mooie week te worden!!

We lunchen in korte mouwen op het terras; een onverwachte traktatie na twee maanden sneeuw en kou. Edwin, de fotograaf , wilde in eerste instantie alle fietsen eerst op de foto zetten (zolang ze nog mooi schoon en onbeschadigd zijn), maar vindt het licht niet optimaal. Omdat dit betekent dat we na de lunch al direct op de fiets kunnen springen, wordt zijn beslissing met groot enthousiasme verwelkomd!

Fiets-redacteuren Menno en Marcel hebben samen een testronde uitgezet van ongeveer 5km. Dit rondje mogen (moeten) we morgen op 12 verschillende fietsen afleggen en bevat: een afdalinkje, een stukje vals plat, een klimmetje, nog een een afdalinkje (nee, dit is Toscane en hier is geen meter vlak!)

We verkennen eerst het testrondje. Daarna hebben we tijd om, en-groupe, nog een iets grotere ronde te rijden. De lucht begint langzaamaan wel iets te betrekken, maar daar trekken we ons niets van aan. We zijn in Toscane en onze lente is begonnen! “Korte armen” en “korte benen” dus. Na een half uurtje trekt het nog iets verder dicht en een kwartier daarna begint het, eerst zachtjes, te spetteren.

De mizer gaat langzaamaan over in regen en met olijfbomen langs de kant van de weg en Fiatjes Panda die, olie en andere vloeistoffen lekkend, in Nederland nooit door de APK zouden komen, verandert de weg al snel en in een glibberboel. Het duurt dan ook niet lang voordat het mis gaat. Paul snijdt een bocht iets te enthousiast aan en schuift vervolgens hard onderuit. Resultaat: Paul beschadigd, al zijn kleding beschadigd (fubar) en fiets beschadigd (grotendeels aan één kant, dus die moet dan maar van de andere kant op de foto).

Daarna wordt er iets voorzichtiger gedaald, maar nog steeds lekker doorgereden op de klimmetjes en de stukken vals plat. Als we bijna terug zijn bij het hotel, oppert Daniël om nog even door te trekken naar Massa Alta, het hoger gelegen deel van het dorp. Daar heeft niet iedereen zin meer in; van de totaal 12 man (m/v) fietsen er 5 door.

In het zicht van de haven, oftewel net aan de rand van het dorp, rijdt Kevin lek. De rest rijdt nog even door naar het dorpsplein en na klassiek een rondje om de kerk rijden we weer naar de beneden. In de afzink zie ik Kevin nog altijd langs de kant staan. We overleggen even wat we nu het beste kunnen doen en moeten al vlot concluderen dat 2km afdalen op een platte band in de regen in ieder geval geen optie is.

Terwijl we nog staan te delibereren, komt er een officiële bezemwagen van het “Junior CyclingTeam” van Italië langsrijden en Kevin wuift hem naar de kant. De beste mannen spreken geen woord Engels en wij beiden geen woord Italiaans, maar met half-Frans en handen-en-voeten lukt het om hen duidelijk te maken dat Kevin lek staat en graag naar benedenen naar het hotel gebracht wil worden.

Blijkbaar is handen-en-voeten-wieleriaans een internationale taal, want prompt wordt zijn fiets op de auto gehesen en mag hij plaats nemen in de wagen. Als ik, samen met Paul en Daniël, beneden bij het hotel aankom wordt zijn fiets net weer van het dak getild. Grazie mille, regazzie!!

Na thuiskomst moet er natuurlijk wel iets gedaan worden aan die natte schoenen. En wat kun je in Italië beter gebruiken voor het drogen van je schoenen dan de Gazetto della Sport?

Voor in de bandentest van woensdag noteren we alvast een minpuntje voor de banden op de Merida (lek) en de Red Bull (schuiver)….

Eigen conditie:	top
Track conditie:	nat
Weer:	lichte regen, wind:W3
Resultaten:	42km / 500hm / 01:30:00u / 1416kCal
	route

Duistere zaken

2010-02-24T15:09:00.002+01:00

Nu de sneeuw EINDELIJK weg is, kan er 's ochtends vroeg weer getraind worden. Ik was bijna vergeten hoe lekker dat kan zijn. 5:30u opstaan (nee, dat is even niet lekker...), aankleden en wegwezen. Pikdonker is het nog als ik de straat uitfiets; en vanochtend was het ook nog een beetje mistig, dus dan wordt de wereld heel erg klein.

Ik heb welliswaar een lampje op mijn fiets, maar tegen deze duisternis/mist is dat niet opgewassen. Ik kan ongeveer vijf meter om me heen contouren zien van dingen waarvan ik vermoed dat ze daar zijn, maar daar is het dan ook wel mee gezegd en gedaan. Als ik over de dijk richting Nijkerk fiets, komt er een auto van achteren en wordt mijn eigen schaduw even op de dikke muur van mist geprojecteerd. Op dat moment speelt White Room van Cream op mijn Ipod:

I'll wait in this place where the sun never shines;
Wait in this place where the shadows run from themselves.

Hoe toepasselijk...

Moederziel alleen en geen uitzicht... Bij gebrek aan een voorwiel van een fietsmaat om me in vast te bijten, laat ik mijn gedachten de vrije loop. Het debacle van de 10km van Sven Kramer speelt nog steeds door mijn hoofd. Wat heb ik een medelijden met die jongen! En met Kemkers ook, trouwens. Dit moment zal hen beiden lang blijven achtervolgen...

Sneu, want ze hebben samen zo veel goede dingen bereikt. Maar zo schijnt dat te moeten gaan in de topsport. Michael Boogerd wint de Amstel Gold Race en twee etappes in de Ronde van Frankrijk, maar in de herinnering blijft hij altijd de eeuwige tweede. Joop Zoetemelk wint zelfs de Tour, maar hem is hetzelfde lot beschoren: de eeuwige tweede.

En als ik zeg "Hilbert van der Duim" is er (bijna) niemand die denkt aan tweemaal wereldkampioen (1980 en 1982) en tweemaal Europees kampioen (1983 en 1984), maar iedereen ziet hem stroffelen over vogelpoepjes en bierdopjes. Of een rondje te vroeg stoppen met schaatsen....

Zijn wij als sportliefhebbers dan van die terpetijnzeikers dat we ons met name de slechte momenten herinneren? Of wordt ons dat aangepraat door zure ouwe mannen van de NOS (mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen!)

John den Braber beschrijft mijn medelijden met Kemkers heel mooi in zijn column op aegon.nl:

Het grootste slachtoffer van de 'slechtste wissel ooit' is niet Kramer, maar Kemkers. De man die dag en nacht voor zijn jongens en meiden klaarstaat. Iedereen valt nu over de man die zijn been zou geven als Kramer daardoor zijn gedroomde tien kilometer goud terugkrijgt. Kemkers verdient dit niet. Kramer kan deze fout goed maken, door de ploegenachtervolgers naar de titel te leiden of zich desnoods in Sotsji op de tien kilometer te revancheren. Zijn coach zal dit echter altijd met zich meedragen, aangezien hij niets kan herstellen. De molensteen van Vancouver zeult hij overal mee naar toe, zelfs naar de volgende Spelen in Rusland.
bron: http://www.aegon.nl/schaatsen/van-de-tribune/theyshoothorses

Eigen conditie:	top
Track conditie:	donker
Weer:	mistig, wind:Z3
Resultaten:	50,7km / 01:59:52u / 1794kCal
	route

Valse start

2010-02-20T08:28:00.003+01:00

Ik had mezelf beloofd dat als het vanochtend niet zou regegen, ik een klein rondje zou gaan fietsen. Ik hoorde geen regen, dus stilletjes het bed uit, fietskleren aan (VEEL laagjes, want het is nog steeds koud) en naar beneden.

Vanuit het keukenraam zie ik dat de wereld voor de verandering weer eens een keer onder een witte deken ligt.

- ZUCHT -

- HELE DIEPE ZUCHT -

- ENORME ZUCHT -

En dus... Mission abort! Na twee keer stoten aan dezelfde steen heeft zelfs deze ezel zijn lesje wel geleerd. Terug naar boven, fietskleren uit, gewone kleren aan, koffie....

Als aan- en uitkleden ook meetelt, heb ik toch nog een half uur gesport vandaag.

Het is nu wel officieel: ik ben de sneeuw - na ruim 2 maanden - echt meer dan zat! Morgen nog "even" lekker rossen op de MTB in Bergen op Zoom en dan begint volgende week het voorjaar in Toscane!

De ezel en de steen

2010-02-14T10:04:00.004+01:00

een ezel stoot zich in't gemeen
geen twee keer aan dezelfde steen
- oud hollandsche zegswijze -

Ook deze ochtend was er weer een flinterdun laagje verse sneeuw gevallen. "Niets aan de hand", dacht ik. We zijn gisteren met de auto naar Ermelo gereden (nieuwe butsmuts kopen bij bike2build) en vanuit de auto heb ik gezien dat veel van mijn favoriete fietspaadjes er mooi schoon en droog bijliggen. Dus dat verse laagje sneeuw gaat mij er niet van tegen houden om m'n stalen ros vanochtend eens flink de sporen te geven!

Als ik achter de manege het fietspad oprijd, merk ik dat er onder het verse laagje een beetje aangevroren zooi ligt, maar dat is in een stukje bos (nou ja, bos, onder de bomen in ieder geval) en ik ben na de valpartij van eerder deze week dus NIET van plan het bos in te gaan; ik blijf op de verharde paden!

Iets voorzichtiger rijd ik verder, maar als ik langs de Lage Vaart door Almere buiten fiets gaat het toch fout. in een flauwe bocht ligt onder het verse laagje sneeuw een plak aangevroren ijskoek en ik lig voor de tweede keer binnen een week languit op mijn plaat.

De schade is deze keer niet veel minder, maar wel beter verdeeld: weer een beurse heup (de andere kant nu, gelukkig en veel minder erg dan woensdag), wat kleine schaafwondjes op handen en benen en een pijnlijke (gekneusde?) ribbenkast. En weer een gedeukt ego, natuurlijk...

Wat heb ik hier nu mee bewezen?

De nieuwe butsmuts doet het.
Fietsen in een dik pak sneeuw gaat prima, maar dunne laagjes sneeuw zijn een no-go.
ik ben GEEN ezel !!

Woensdag had ik nog de mentale veerkracht om na de val nog 60km door te fietsen; dit keer is met de lucht ook de motivatie uit mijn lijf geslagen. Na 5km druip ik af naar huis om mijn wonden te ~~likken~~ verbinden.

Gelukkig heb ik iets om naar uit te kijken. Mijn voorjaar begint al op 1 maart in Toscane !!!

Schlemiel !!

2010-02-10T13:47:00.003+01:00

Het ging al zo lang goed, het was alleen nog maar een kwestie van tijd. Het moest wel misgaan...

Tot nu toe ben ik elk jaar wel op z'n minst één keer gevallen. Mijn "vaste momentje" was altijd aan het begin van het MTB seizoen. In oktober 2007 stond ik op de hei bij Huizen op m'n kop in het zand. In de afdaling van de Tafelberg lag onderaan een plak mul zand en daar waren mijn - toen nog zeer beperkte - MTB skills niet tegen opgewassen. Resultaat: met een sleutelbeen uit de kom de tocht uitgefietst (na de val nog 50km) en 's middags naar de EHBO.

Begin november 2008 is het weer raak (of eigenlijk: mis). In mijn eerste MTB toertocht van het seizoen lag ik na 10 km al languit in het bos. Weer in de afdaling, overigens... De schade bleef dit keer gelukkig beperkt tot een paar gekneusde ribben een pijnlijke schouder.

In 2009 zat ik er eigenlijk al een beetje op te wachten tot het weer mis zou gaan. Ik zit al vanaf eind september regelmatig op de MTB, maar heel het najaar blijf ik zomaar op de fiets zitten. Vanaf 17 december is heel Nederland vrijwel onafgebroken bedekt geweest onder een witte deken, maar zelfs in de sneeuw lukt het me steeds om zonder brokken thuis te komen. Tot vandaag dan....

Ik ben nog geen 5km van huis als ik - overmoedig - het bospad achter de manege insla. Er is vanochtend weer een dun laagje verse sneeuw gevallen en dat breekt me nu op. Door dat dunne laagje sneeuw zie ik niet dat er nog plakken ijs op het pad liggen. Veel te hard stuif ik een bocht in en schuif er horizontaal weer uit. Tegen een boomstam kom ik uiteindelijk onzacht tot stilstand. Resultaat: een dikke en pijnlijke linkerheup, een kapotte broek en een geknakt ego.

Eerst lig ik te schelden op de sneeuw, vervolgens op de plakken ijs, het bos en de wereld, maar dan dringt het eindelijk tot me door: ik ben een schlemiel! Ik wist dat er plakken ijs in het bos lagen, die lagen er eerder deze week ook al en met temperaturen onder 0 gaan die niet vanzelf weg. Stom rund! Voorzichtig klim ik weer op de fiets. De eerste meters gaan wat stroef, maar er lijkt niets permanent beschadigd, dus voorzichtig rij ik het bos weer uit, terug naar het fietspad.

De rest van de rit blijf ik wijselijk op de verharde weg en doe ik in de bochten extra voorzichtig (of beter gezegd: truttig langzaam). Halverwege de knardijk richting Lelystad is het wit plotseling verdwenen: de sneeuwbui is blijkbaar vrij plaatselijk geweest. De hele Oostvaardersdijk is ook schoon en met de Noordoosten wind (kracht 4) pal achter, loopt de snelheid makkelijk op naar de 40km/u. Pas als ik bijna aan de Hollandse Brug ben, wordt de wereld langzaamaan weer wit.

Eigen conditie:	totaan de val: uitstekend, daarna aangeslagen
Track conditie:	glad, obviously
Weer:	sneeuw, wind:NO4
Resultaten:	63,2km / 02:27:36u / 1968kCal

iPhone als slavendrijver

2010-01-31T12:39:00.008+01:00

Als je profesioneel hardfietser bent, heb je tijd en gelegenheid genoeg om veel lange duurtrainingen te doen. En als je mazzel hebt, organiseert de ploeg in de winter een trainingskamp, zodat je dat ook nog eens onder perfecte weersomstandigheden kunt doen. Maar als je 40 uur per week werkt, hou je substantieel minder tijd over om te fietsen...

Ik heb vorig jaar gemerkt, dat interval training dan uitkomst kan bieden. Hoewel het geen volledige vervanging is voor de lange duurritten, maak je op die manier wel in korte tijd veel progressie. Als het even kan doe ik mijn intervallen buiten. Ik zoek dan, bij gebrek aan echte heuvels in de polder, de Hollandse brug of de Stichtse brug op. De rit erheen is in beide gevallen zo'n 10km en vormt een uitstekende warming up.

De kern van de training bestaat er dan uit om op een zo groot mogelijk verzet staand klimmend tegen de brug op te fietsen en met een klein verzetje en een hoog aantal omwentelingen weer naar beneden. En dat 6 of 8 keer achter elkaar. De blikken van mensen als ze me voor de zoveelste keer dezelfde brug op zien fietsen zeggen eigenlijk allemaal hetzelfde: "Die spoort niet!"
En een beetje gelijk hebben ze wel...

De rit naar huis pas ik aan naar gelang het uitkomt; rechtstreeks is het weer 10km en dus een prima cooling down, maar vaak rij ik nog een ommetje extra. Fietsen moet ten slotte wel een beetje leuk blijven.

Vandaag had ik geen tijd om met de fiets buiten te gaan spelen. En dan gaat de racefiets op de Tacx in de keuken. Handdoekje eronder voor het lekken, drie bidons met water bij de hand en Sporza op de TV (Australian Open en WK veldrijden in Tabor). Vorig jaar deed ik mijn intervallen ook vaak op de Tacx. Toen deed ik "lange intervallen", ik hanteerde dan bijvoorbeeld de formule 6x3x2 (6 intervallen van 3 minuten met een rusttijd van 2 minuten ertussen). Dit jaar doe ik dat anders. Gebaseerd op literatuuronderzoek switch ik nu naar HiiT, High Intensity Interval Training. De intervallen zijn hierbij korter, maar de recuperatietijd ook.

Voor op mijn iPhone heb ik een applicatie gedownload (Interval Trainer) die me met behulp van duidelijke geluiden aanspoort de intervallen op een correcte wijze uit te voeren. Aangezien ik al aardig wat getraind heb dit jaar, schat ik mezelf in op het niveau "Intermediate" (9x30x60).

De eerste paar keer 30 seconden voluit sprinten zijn nog wel te doen. De hartslag loopt in de minuut rust ook netjes terug naar legale waarden, maar bij de laatste paar keer is dat een heel ander verhaal! Wat een PIJN! Dit soort acties schept overigens wel een referentiekader: dit is sinds de aanschaf van mijn iPhone de eerste keer dat ik de neiging had om 'm tegen de muur te smijten!! Nu weet ik eindelijk wat al die mensen met een Windows telefoon dagelijks moeten ervaren...

Tijdens de cooling down ebde dat gevoel, net als het zuur in mijn benen, gelukkig al snel weer weg. De schromelijke zelfoverschatting was hiermee echter wel duidelijk aangetoond. Ik denk dat ik het de volgende keer toch maar bij het "Beginner" niveau hou...

Even recapituleren

2010-01-30T11:43:00.005+01:00

Het laatste weekend van januari alweer. Tijd om even te recapituleren... Het eerste wat me met betrekking tot januari bij zal blijven is het grote aantal afgelastingen van georganiseerde (MTB) tochten. Ik had zelf mijn zinnen gezet op de Holterberg Classic op 17 januari met een eventuele uitwijk naar de Wilgenweard Wintermarathon in Lemelerveld, maar die gingen allebei vanwege sneeuw en ijs niet door.

De eerst volgende MTB toertocht in min agenda is op 6 februari in Nunspeet. Ik heb me hier het hele seizoen al op zitten verheugen, omdat ik al een paar keer in Nunspeet heb gereden in ik vind het parcours daar echt helemaal geweldig. Als ik nu echter uit het raam kijk, zie ik dat het alweer gesneeuwd heeft. De voorspelling voor komende week zegt: "geregeld winterse neerslag ... en 's nachts meest lichte vorst", dus de kans is dus levensgroot aanwezig dat die ook niet doorgaat...

Dat organisaties toertochten afgelasten snap ik wel. Ik zou zelf ook niet de verantwoordelijkheid aandurven voor honderden rijders op een glad parcours. Individueel fietsen gaat me gelukkig boven verwachting goed af op de besneeude ondergrond. Zolang er een redelijk vers laagje sneeuw ligt, heb ik grip genoeg en kan ik me met de MTB heerlijk uitleven in het besneeuwde bos. Ik zie aan de resultaten op de Polar trouwens wel dat het fietsen in de sneeuw erg "arbeidsintensief" is. De gemiddelde snelheid duikt omlaag tot ver onder de 20km/u en het gemiddelde energieverbruik loopt op tot boven de 50kCal/uur...

Een paar dagen in januari was het echt niet te doen op de fiets. Als het dooit, is de sneeuw te zompig en glij je echt alle kanten op behalve de goeie en als het gedooid heeft en de boel vriest daarna weer op is het pas echt levensgevaarlijk! Dan wordt het dansen over de bevroren sporen en daar voel ik me niet prettig bij. Gelukkig heb ik voor die gelegenheden een abonnenment op de sportschool en een Tacx om thuis binnen te kunnen "fietsen". En als ik de twitterberichten van de gebroeders Schleck zie, bevindt ik mij in goed gezelschap:

About to finish 1h30' on hometrainer solid efforts but it s not the same as riding on the road but just not possible.icy n snow(-3) - Frank Schleck

Beautiful here sun but -8 celsius so I change program did 2h on the SRM bike watching Me myself - Andy Schleck

Hoewel het fietsen redelijk gaat in de sneeuw en het landschap er prachtig uitziet onder zo'n witte deken, mag het van mij na anderhalve maand nu dus wel een keer klaar zijn. Ik kijk uit naar het voorjaar in Toscane. En ook daarin ben ik niet de enige:
Ik denk dat ik vandaag wederom de sportschool in duik. Wat een weer in Nederland. Kan niet wachten tot zondag. Dan vlieg ik weer naar Mallorca - Kenny van Hummel

Mentale voorbereiding

2010-01-22T19:42:00.005+01:00

Fysieke voorbereiding (gericht en consequent trainen) is natuurlijk essentieel als je sportieve doelen wil bereiken, maar ook tussen je oren moet het goed zitten, anders rij je geen deuk in een pakkie boter. Als je geen doel hebt om naartoe te trainen, sta je bijvoorbeeld echt niet om 6 uur 's ochtends op om naar de sportschool te aan... Op wielerland.nl staat daar een heel aardig artikeltje over.

Als je geen doel hebt dan ben je toch doelloos... als een boot op zee waarvan het roer nog op de kade ligt. Als je leeft volgens het principe “ik zie wel waar het schip strand” dan kun je er donder op zeggen dat het schip strand.

Mijn planning / trainingsschema heb ik inmiddels gemaakt en daar kijk ik zo regelmatig op dat de data nu echt wel in mijn hoofd zitten. Een deel van de voorbereiding is tevens voorpret. Van zowel de Amstel Gold race als de Ronde van Vlaanderen is inmiddels het parcours bekend en dus staat ook vast welke hellingen we voor de wielen gaan krijgen. De Amstel Gold Race wijkt in bijna niets af van de 2008 versie.

De Ronde wijkt wèl heel erg af van de editie van vorig jaar. Het eerste wat opvalt is het stuk langs de kust. Gegeven de tijd van het jaar is het te verwachten dat de wind uit het zuid-westen komt en dan gaat dit meteen aan het begin al flink pittig worden. En dan moet de heuvelzone nog beginnen....

Ook daar is het één en ander veranderd. "Normaal gesproken" is de Molenberg de eerste helling, maar die is dit jaar pas als tiende aan de beurt. In plaats daarvan begint het na 131km. met Den Ast, de Kluisberg en als derde de Knokteberg. Een mij volstrekt onbekende helling, maar het profiel liegt er niet om: gem. 16%, max. 25%. Dit gaat SERIEUS pijn doen....

Ik zie meer dan genoeg redenen om de voorbereiding, zowel fysiek als mentaal, voortvarend ter hand te nemen!

Trainingsschema

2010-01-16T19:58:00.004+01:00

Eind december / begin januari was ik begonnen met het opstellen van een trainigsschema. Zoals te doen gebruikelijk, vul ik dan eerst de "big events" in. Voor de dit jaar is dat vrij makkelijk: in mei wil ik naar de Ventoux om een tweede poging te doen om Galerièn te worden. Dat is het hoofddoel.

In eerste instantie had ik in januari, februari en begin maart nog een aantal MTB ritten gepland staan. Helaas is door het winterweer de Holterberg Classic voor het tweede achtereenvolgende jaar afgelast. Mijn uitwijk mogelijkheid, de Wilgenweard Wintermarathon in Lemelerveld, is om dezelfde reden uitgesteld naar 28 februari, maar doordat ik door Fiets ben uitgenodigd voor een week Lezerstest in Toscane kan dat helaas geen doorgang vinden. Om dezelfde reden laat ik ook de 8 van Oost Brabant op 7 maart ook schieten. Jammer, want met een monsterlijke afstand van 120km MTB spreekt dat toch echt wel tot de verbeelding.

Wat ga ik dan wel doen? Allereerst natuurlijk de eerste week van maart naar Toscane voor de Lezerstest van Fiets. Dat markeert voor mij dan gelijk het begin van mijn wegseizoen. Verder heb ik in de aanloop naar de Ventoux toe nog een paar grote jongens gepland: half maart de Joop Zoetemelk Classic (150km), begin april de Ronde van Vlaanderen (260km) en half april de Amstel Gold Race (250km).

Denk nou niet dat ik die als "trainingsritjes" beschouw. Ik heb "De Ronde" vorig jaar gereden en uit eigen ervaring kan ik nu zeggen: "da's geen kattepis!" "De Joop" en "de Amstel" heb ik in 2008 voor de wielen gehad en zeker zo vroeg in het seizoen zijn dat ook nog best heel behoorlijke afstanden.

Het moge duidelijk zijn dat ik er onwijs veel zin in heb. De unieke kans om zo vroeg in het voorjaar de zon al op te gaan zoeken voor een trainigskamp geeft me bijna het gevoel een prof te zijn. Vervolgens twee GROTE klassiekers en dan richting Ventoux... Kortom, laat 2010 maar komen !!!

een goed begin...

2010-01-13T14:56:00.015+01:00

Eind december ploft de nieuwe FIETS! op de mat en op pagina 11 staat een artikeltje dat direct mijn aandacht trekt:

Testen in Toscane
Elk jaar geven we lezers de gelegenheid om fietsen te testen en daar ongezouten kritiek op te leveren. Dat vindt altijd in het vroeg voorjaar plaats, waarin het nog koud is en vaak regent. Waarom gaan we de fietsen niet eens testen in Toscane? was het briljante idee tijdens een redactievergadering. En dat gaan we doen, samen met zes Fiets-abonnees. Het gaat om een verblijf van drie of vier dagen in de eerste week van maart. De verblijfskosten zijn gratis, je moet wel voor eigen vervoer zorgen. Houd www.fiets.nl in de gaten, want daarop informeren we je begin januari hoe je je kunt opgeven!

Dat Zohra af en toe "stiekum" Fiets leest, wist ik ik "stiekum" al, maar blijkbaar houdt ook zij begin januari de site in de gaten. Als op 7 januari het betreffende artikel op de site verschijnt, stuurt ze een mail naar Menno Grootjans met de gevraagde beknopte motivatie.Vandaag kreeg ze bericht:
IK MAG MEE NAAR TOSCANE !!!!

Na eerst drie rondjes om de tafel gedanst te hebben, heb ik de details even bij elkaar gezocht:

Datum: maandag 1 maart tot vrijdag 5 maart 2010
Gem. temperatuur in maart: 16°C (dat betekent: korte mouwen en korte broek!)
Locatie: www.massavecchia.it

Eigen conditie:	Euforisch
Track conditie:	asfalt (eindelijk asfalt na vier maanden sneeuw en blubber; ik kijk er nu al naar uit!
Weer:	Zon, droog, warm :)

2009 in een notedop

2009-12-29T15:31:00.011+01:00

We naderen de finish van 2009; een mooi moment om de hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar nog eens de revue te laten passeren. Allereerst in chronologische volgorde mijn favoriete momenten uit de professionele hardfietserij:

Favoriete Voorjaarsklassieker
Moeilijk!!! De winst voor Eddy de Viking (Boason Hagen) in Gent-Wevelgem was prachtig en de solo van Andy Schleck naar de finish van Luik Bastenaken Luik was ook schitterend. Ik vond het ook geweldig om Stijn de Volder voor de tweede keer op rij De Ronde van Vlaanderen te zien winnen, temeer omdat ik de dag ervoor zelf De Ronde gereden had. Maar ik denk dat mijn Favoriete Voorjaarsklassieker toch altijd Parijs-Roubaix zal blijven. De weersomstandigheden waren dit jaar "de Hel van het Noorden" onwaardig: droog en zonnig, maar op de kasseien blijft het beestachtig afzien! Boonen pakte voor de derde keer de winst; nog één keer en hij evenaart Roger de Vlaeminck...

Favoriete Giro Etappe
Dat moet toch echt de 12e etappe zijn, de individuele tijdrit waarin Mentchov vernietigend uithaalt en 2 minuten pakt op Di Luca. In de laatste etappe maakt "Denis de Duikelaar" het nog even spannend, maar uiteindelijk wint hij toch de Giro.

Favoriete Tour Etappe

Etappe 17 bewijst dat er meer aan de Tour de France is dan alleen de strijd om het algemeen klassement. Thor Hushovd zit mee met de groep van de favorieten op de eerste klim (Cormet de Roselend, cat 1), vliegt in de afdaling het groepje vluchters voorbij (wat kan die man dalen!!) en rijdt vervolgens solo over de Col des Saisies (cat 1) en de Cote d'Arâches (cat 2). Nadat hij de punten heeft opgeraapt bij de tweede tussensprint van de dag, aan de voet van de Cote d'Arâches, gaat hij doodleuk rechtop zitten, eet een banaan en lacht eens vriendelijk in de camera. Zijn missie is geslaagd: hij heeft 12 punten verdiend voor de groene trui en Cav zal hem die tot in Parijs niet meer afpakken.
Zelfs de winst van Gárate op "mijn eigen" Mont Ventoux kan daar niet aan tippen.

Favoriete Vuelta Etappe
In etappe 15 laat Lars Boom zijn medevluchters op de flanken van de Alto de San Jeronimo(cat 2) staan als een kilometerpaaltje. Niemand kan zijn demarrage volgen en in de laatste 15 kilometer van de koers bouwt hij zijn voorsprong alleen maar uit. Solo rijdt hij naar de streep en heeft daar anderhalve minuut voor op de nummer twee. De eerste Nederlandse etappewinst in een grote ronde sinds 2005.

Favoriete Najaarsklassieker
Alweer moeilijk!!! Niet om de renner te kiezen, trouwens, want dat kan alleen maar Philippe Gilbert zijn met 4 overwinningen binnen twee weken tijd: Coppa Sabatini (8-10), Parijs-Tours (11-10), Giro del Piemonte (15-10) en de Giro di Lombardia (17-10). Maar welke was nou de mooiste? De tweestrijd tussen Boonen en Gilbert in Parijs-Tours? of toch de "sprint-a-deux" met Sammy Sanchez in de Ronde van Lombardije?

Mooiste verhaal
Fietsers heb je in verschillende soorten en dat sprinters geen klimmers zijn, weten we al lang. Daarom kruipen sprinters ook bij elkaar "in de bus" zodra het serieus berop gaat. Maar wat nou als je uit die bus ook gelost wordt? Kenny van Hummel gaat tijdens de Tour van 2009 in de bergen dagelijks het achterhoedegevecht met de tijdslimiet aan. Elke dag rijdt Kenny moederziel alleen voor de bezemwagen uit en dat hij elke dag binnen de tijdslimiet weet te finishen, is voornamelijk te danken aan zijn kwaliteiten als daler. De quotes die hij aan finish laat optekenen zijn overgetelijk:

"Ik zat helemaal naar de klote, maar ik ben een taaie, ik stap pas af als ik van mijn fiets donder. Er zijn al heel wat sprinters naar huis, maar Kenny van Hummel is er nog. Daar ben ik trots op"

Hij heeft het waarschijnlijk niet profetisch bedoeld, maar tijdens de 17e etappe, in de afdaling van de Col des Saisies, is dat precies wat er gebeurt: Kenny smakt tegen het asfalt en wordt per ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis.

"Toen ik IN mijn knie keek, wist ik dat het voorbij was".

Een prachtig verhaal van een anti-held; een daar kun je zelfs in Amerika de krant mee halen...

Grootste dompers van 2009

Gesink en Kroon trekken in de Amstel Gold Race op de Cauberg aan het kortste eind. Ivanov wint.
Danilo Di Luca in de Giro betrapt op doping.
Gesink valt in de Tour.
Gesink valt in de Vuelta.
Cadel Evans wordt wereldkampioen (ik heb niets tegen de man, aleen tegen zijn manier van koersen)

Mijn eigen seizoen

En dan "on a more personal note": hoe is mijn eigen seizoen verlopen? In vergelijking met 2008 heb ik 1000km meer gefietst en de grafiek laat zien dat die extra kilometers voornamelijk in het najaar zitten. De verklaring is simpel: in 2008 ben ik vanaf september weinig gefietst, in eerste instantie vanwege een knieblessure, later vanwege een val. Beide is me dit jaar gelukkig bespaard gebleven.

Dat hoogte- en dieptepunten dicht bij elkaar kunnen liggen, bewijst onze jaarlijkse Ventoux trip.
Op onze eerste dag in de Provence huren Gert Jan en ik een MTB om de Route des Cèdres te verkennen. De volgende dag willen we namelijk allebei Gallerièn du Mont Ventoux worden (4 x op 1 dag de Ventoux op). Deze Verkenningsrit per MTB op de fanken van de Ventoux is wat mij betreft veruit de mooiste rit van het jaar. Het is fysiek gruwelijk zwaar, maar het pad is schitterend en het uitzicht nog mooier.
De volgende dag wil ik Galerièn rijden, maar dat loopt door kramp uit op een ramp. Ik huil niet vaak op de fiets, maar dit was zo'n momentje...
Uiteindelijk word ik een Halve Galerièn.

2009 was voor mij ook het jaar van de technologische nieuwigheden op en rond de fiets. Met behulp van een GPS logger leg ik sinds begin oktober mijn gefietste routes vast en met de bijgeleverde software analyseer ik mijn ritten. Via twitter laat ik bij gelegenheid weten waar ik zelf uithang, maar ik volg ook een aantal professionele fietsers en blijf zo op de hoogte van hun doen en laten. Zo ben ik via twitter bijvoorbeeld door Koos Moerenhout op het spoor gezet van The Gasoline Brothers.

En dan was er natuurlijk nog de nieuwe MTB! Ik ben nog steeds super blij met mijn nieuwe MudMachine. Al met al kijk ik met een bijzonder tevreden gevoel terug op het afgelopen fietsjaar.

Laat 2010 maar komen!!!

Nog meer sneeuw

2009-12-20T17:05:00.043+01:00

Het was de bedoeling om vanochtend naar Voorthuizen te rijden voor de ouderjaarstocht (60km), maar daar stak het weer een stokje voor. Eerst had ik al een kwartier nodig om de auto uit te graven; er was namelijk 15cm sneeuw gevallen en het viel nog steeds. Nou ja, vallen.... het stoof horizontaal door de straat.

De eerste paar honderd meter in de auto door de woonwijk waren nog ondergesneeuwd en dus spiegelglad, maar op de tussenring leek het een beetje beter te worden. IJdele hoop, zo bleek later, want toen ik de snelweg opdraaide, was het daar nog helemaal wit. Ook hier stoof de sneeuw horizontaal over de weg en harder rijden dan 30km/u was onveranwoord. Sterker nog, het rijden alleen was al onverantwoord, dus bij Almere-Hout omgedraaid en weer naar huis gesukkeld.

Toen het 's middags een beetje opklaarde en ook ophield met sneeuwen, begon het echter toch te kriebelen. De Jab staat er na zijn onderhoudsbeurtje weer helemaal klaar voor, dus: de sneeuw in!! Ik rij min of meer hetzelfde rondje als afgelopen donderdag: achter de manege langs, langs de Lage Vaart naar het Kotterbos, over de MTBroute en door het Fluitbos richting de Oostvaarderdijk.

Waar ik normaal gesproken baal van de stukken verhard fietspad die ik op deze route voor mijn kiezen krijg, is dat vandaag totaal niet nodig. De verse sneeuw is gevallen op een ongelijke ondergrond: overal stonden al sporen van schoenen, sleeën en fietsen en nu is het dus dansen van spoor naar spoor. Dit is, zelfs op de "verharde" stukken VEEL zwaarder dan normaal gesproken op de MTBroute of zelfs op een ruiterpad.

Bij de Oostvaarderdijk aangekomen zie ik vanuit de richting van Amsterdam een fikse sneeuwbui het IJ(sselmeer) over komen drijven. Steeph had via twitter al gewaarschuwd dat er op de buienradar een rood vlekje aan zat te komen, maar live zag het loodgrijs er best wel angstaanjagend uit:

Gelukkig is het hiervandaan door het Wilgenbos en langs de Hoge Vaart niet zo ver meer terug naar huis, maar het lukt me net niet om de sneeuwbui voor te blijven. Zelfs niet met een gemeentlijke sneeuwschuiver voor me die niet alleen het fietspad schoonveegt, maar me met 35km/u ook lekker uit de wind zet. Dat het zwaar was, is goed te zien aan de gemiddelde snelheid (of is langzaamheid hier een betere uitdrukking): 16,6km/u.

Eigen conditie:	top
Track conditie:	wit
Weer:	sneeuw, wind:NW5
Resultaten:	27,2km / 01:38:10u / 1625kCal

Wwwwwit !!!

2009-12-17T11:08:00.001+01:00

Als ik 's morgens wakker wordt, ligt de hele wereld onder een witte deken. 't Is nog vroeg en gegeven deze omstandigheden vind ik het niet verantwoord om in het donker te gaan fietsen, dus ik ga eerst werken. Als het om 9 uur licht genoeg is, spring ik alsnog op de bike; nog steeds de goeie ouwe Specialized, omdat de Jab nog bij Frank staat.

Zodra ik onverharde paden zie, duik ik de nog maagdelijke sneeuw in. De dagen hiervoor heeft het gevroren, dus zelfs de ruiterpaden zijn nu goed begaanbaar door de bevroren ondergrond. Het is prachtig in het bos! Alles is wit en de sneeuw dempt al het geluid zodat het stiller is dan ooit. De lucht is koud en ruikt fris. Op een paar sporen van herten en konijnen na is het spoor van mijn "traktorbanden" het eerste dat hier getrokken wordt. Dit is echt heerlijk!!

Ik verbaas me dan ook een beetje als ik de MTB route opdraai: hier is iemand mij voor geweest... Omdat ik op mijn ouwe fiets rij, heb ik vanwege een regelmatig doorslaande ketting hier en daar een foot fault gemaakt. Er heeft zich nu dus een dikke plak ijs in mijn pedaal en onder mijn schoen gevormd en inklikken is onmogelijk geworden.

Op het punt waar de MTB route het Jan van den Boschpad kruist, zie ik mijn voorganger staan. Het is een jonge jongen (nog geen 20, schat ik) en hij staat wat te eten en drinken. Dit is voor mij ook een mooi punt om het ijs uit mijn pedalen te peuteren. We praten wat en hij besluit een lusje met mij mee te fietsen.

Vrijwel helemaal onverhard rijden we richting Oostvaarderdijk. Onderweg komen we nog een paar edelherten tegen. Dat was hem nog nooit overkomen, dus ook voor hem een geslaagde excercitie. Aan de noordkant van de Oostvaardersplassen scheiden onze wegen: ik ga links richting Wilgenbos, Thijs gaat rechtsaf over het fietspad terug om de MTB route af te maken.

Door het Wilgenbos en langs de Hoge Vaart rij ik weer terug richting huis. 't Is mooi geweest voor vandaag.

Eigen conditie:	prima
Track conditie:	wit
Weer:	licht bewolkt, wind:ZZO3
Resultaten:	25.8km / 01:30:55u / 1470kCal

Kkkkkkoud !!!

2009-12-14T09:25:00.001+01:00

De bosrosser staat bij Frank voor z'n eerste service-beurtje en een langere zadelpen en ik heb vandaag geen zin om naar de sportschool te gaan. Trouwens de sportschool gaat "pas" om 6 uur open en ik zit al om kwart voor 6 op de fiets. De racefiets dus. Gisteren heb ik daar m'n SPD pedalen opgeschroefd zodat ik in ieder geval mijn MTB schoenen met dikke sokken aan kan. In mijn raceschoenen passen alleen maar heel dunne sokjes en dat is nu echt niet genoeg.

Een lang rondje gaat het vandaag sowieso niet worden. Daar is het te koud voor. Ik rij langs de Hoge Vaart naar de IJselmeerdijk en vervolgens langs de dijk richting Hollandse Brug. Dat het koud is, neemt niet weg dat ik volop zit te genieten. Het is donker en boven me strekt zich een prachtig heldere sterrenhemel uit. Het is droog en van de wind (NW2) heb ik ook geen last.

Bij de jachthaven moet ik echt even stoppen. Dat mijn voeten door-en-door koud en inmiddels gevoelloos zijn, daar ben ik aan gewend, maar nu zijn er andere "uitstekende delen" die bevriezingsverschijnselen beginnen te vertonen. En zo ver steekt het echt niet meer uit met deze vrieskou. Nu zou zo'n telefoonsokje ZO handig zijn...

Door het Kromslootpark fiets ik snel naar huis en spring onder de warme douche. Aan de gemiddelde snelheid (27,8km/h) is wel te zien dat ik op de racefiets weg ben geweest i.p.v. op de MTB.

Eigen conditie:	goed
Track conditie:	hard en droog (asfalt)
Weer:	droog, koud (-4°C), wind:NW2
Resultaten:	33,8km / 01:12:56u / 1120kCal

The Zone

2009-12-12T09:25:00.000+01:00

Volgens het MTB woordenboek is The Zone (vrij vertaald):

een gemoedstoestand die je ervaart terwijl je fietst. Je hoeft niet te denken, je DOET alleen nog maar. Een waarlijk mystieke ervaring die je nooit ten volle uit kunt leggen, maar als je die ervaring eenmaal gehad hebt, zul je er steeds naar blijven streven om 'm weer te bereiken.

De eerste 25km hebben daar nog helemaal niets mee te maken. Ik stap om 6 uur (in het pikkedonker, dus) op de fiets. Ik rij langs de Lage Vaart naar de Knardijk en met een NoordOosten wind kracht 4/5 is dat geen sinecure, want dat betekent dat ik 'm de eerste 15km pal tegen heb. Op de Knardijk gaat het al iets makkelijker; de wind komt nu van opzij. Als ik aan het eind van de Knardijk linksaf sla, krijg ik de wind recht achter en dan gaat het opeens heel makkelijk. Ik eet een banaantje en drink wat....

Na het eten en drinken, vouw ik me weer voorover op mijn fiets en geef gas. Op mijn iPod begint toevallig juist op dat moment "There it goes" van de The Gasoline Brothers. Dit nummer hebben ze geschreven speciaal voor Koos Moerenhout toen hij in 2009 Nederlands Kampioen wielrennen op de weg werd. In de clip zijn beelden van de laatste meters te zien en in de tekst van het nummer worden daarbij de gevoelens van de wielrenner beschreven:

There it goes
this is the decisive jump
there it goes
I can almost see the finish line...

Terwijl ik met de wind in de rug over de dijk vlieg, zie ik de beelden van Koos' laatste meters in mijn hoofd. Ik schakel op en even later nog eens; dan zijn er geen kransjes meer over. De muziek, de tekst, de beelden in mijn hoofd en de snelheid die, doordat het donker is, nog hoger lijkt....

Accelerating, breaking through the wind
How far are they behind me?
If I can keep this up
they're never gonna catch me

Only a couple of meters left
I can barely feel my legs anymore
Do I dare to look back?
There's no way they will beat me now!

En dan weet ik het opeens ZEKER: dit is The Zone !!!

Na exact 3 minuten ben ik HELEMAAL leeg. Dat het zwart om me heen is, komt niet omdat het donker is... Een minuutje later stroomt er weer wat bloed vanuit mijn volledig verzuurde benen richting mijn hoofd en doemen er weer grenzen van het bewustzijn op. Ik ben een doekje, een uitgewrongen doekje... Langzaam dringt de keiharde werkelijkheid zich aan mij op: ik ben géén wielrenner, ik win géén Nederlands Kampioenschap, en het is hiervandaan nog 45 kilometer naar huis....

Eigen conditie:	uitstekend, op de zwarte sneeuw na, dan
Track conditie:	verhard
Weer:	droog, koud (0°C), wind:NO4/5
Resultaten:	74,6km / 02:49:22u / 2547kCal
Max:	45,1km/h

Zwerftocht Gooi- & Vechtstreek

2009-12-09T16:46:00.018+01:00

Ik ben een beetje beu van al die rondjes Gooimeer... Ik wil ook wel eens wat anders. En toen ik afgelopen zomer op de racefiets door het Spanderswoud (tussen Hilversum en 's Gravenland) fietste, zag ik allemaal spannende paadjes, dus de beslissing was ook vrij vlot gemaakt: Richting Hilversum!!

Het eerste stuk is noodzakelijkerwijs hetzelfde als een rondje Gooimeer, want als je naar "het ouwe land" wil, zul je toch echt ergens een brug over moeten, de Stichtse Brug in dit geval. In plaats van daarna rechtsaf te slaan langs het Gooimeer, rij ik nu echter rechtdoor. Met de club ben ik hier al eens eerder geweest, dus ik weet ongeveer waar ik heen moet, denk ik...

Eerst gaat het over de Huizer Eng, een schitterend stuk bos & hei waar verkeerd rijden onmogelijk is vanwege de vele MTB sporen die hier achtergelaten zijn. Nadat ik de Crailose weg ben overgstoken, wordt het lastiger. Hier zijn wel heel veel leuke paadjes, maar weinig sporen. Veel paadjes zijn smal en kronkelig met veel op-en-af, dus super technisch en dat lonkt... Ik besluit daarom al snel dat dit TE leuk is om me erg druk te maken over waar ik heen wil/moet. Ik schiet gewoon elk paadje in dat er leuk uit lijkt te zien; ik ZIE wel waar ik uitkom. En dat is nou juist de charme van mountainbiken. Dit is echt
GENIETEN!!!

Na verloop van tijd rij ik "tegen de A1 aan". Een ANWB-paddestoel stuurt me onder de A1 door richting Hilversum. Het eerste stuk aan de andere kant van de snelweg (Amersfoortse Straatweg, parallel aan de A1) is verhard en saai, maar bij de oude legerplaats Crailo (tegenwoordig asielzoekerscentrum) gaat er een fietspad het bos in.

Fietspad is ook saai, dus snel een hek opengegooid en weer de hei op. Op een bordje bij het hek wordt ik gewaarschuwd voor "grazers" en dat ik 25m afstand moet houden. Ik denk in eerste instantie aan lieve, kleine schaapjes, maar dat blijkt een GROTE vergissing:

Dit is GEEN schaapje!!! Het koebeest blijft stoïcijns OP het pad lopen, dus van die 25m komt ook niet veel terecht. Misschien moeten ze die runderen ook leren om de bordjes te lezen...

Op dit stuk hei is het trouwens makkelijk navigeren; het maakt niet uit waar ik ben, ik heb de TV-toren van Hilversum steeds in het vizier, als het stomme ding zich ten minste niet verstopt in de laag hangende bewolking / mist. Een vergelijking met de Ventoux dringt zich op (die toren heeft ook de neiging zich in de wolken te verstoppen), maar gelukkig is hier het hoogteveschil iets minder groot.

Na de TV-toren gepasseerd te zijn, duik ik uiteindelijk het Spanderswoud in; het doel van de reis. Ook hier is het draaien-en-keren en gaat het op-en-af. Dit is precies wat ik ervan verwacht en gehoopt had! Nog even volop genieten van het technische parcours dus, in de wetenschap dat het stuk hierna weer allemaal asfalt is...

Ik rij over de Herenweg richting Ankeveen. In de Ankeveense Plassen ken ik de weg ook op mijn duimje, maar dan moet de boel wel eerst dichtgevroren zijn. Nu is mijn enige alternatief over het Bergse Pad, boven langs de Goog, langs de Spiegelpolder en de Vecht richting Weesp. Het stuk door de Naardermeer heb ik de wind pal echter en het gaat dan ook erg hard.

Terug in de Flevopolder had ik onder normale omstandigheden weer de onverharde paden door het Kromslootpark opgezocht, maar het is al laat en ik moet rap naar huis. Ook het laatste stuk over asfalt dus.
Een ding weet ik zeker: ik heb op deze route weer voldoende inspiratie opgedaan voor volgende zwerf- en verkenningstochten...

Eigen conditie:	prima
Track conditie:	nat
Weer:	motregen, wind:ZZW4
Resultaten:	71,9km / 03:02:57u / 2969kCal

Pruthappen (RG 7)

2009-12-06T15:39:00.005+01:00

De weerprofeten hebben voor vanmiddag niet veel goeds in petto, terwijl de voorspelling voor vanochtend juist "droog" luidt. Ik spring dus om kwart voor negen op de fiets; ik heb geen zin om na te denken over waar ik vandaag weer eens naar toe zal rijden, dus het wordt..... een rondje Gooimeer. Ik had nog een afspraak met mezelf om dat lusje over de hei bij Oud Naarden op de kaart te zetten.

Langs de Kemphaan rij ik richting Cirkelbos. Hier vind ik weer een paar nieuwe paadjes; mijn keuze begint aardig uitgebreid te worden in deze hoek van de Almeerse polder. Het verschil met de andere paadjes door het Cirkelbos is niet bijster groot, trouwens: ook hier is het drijfdrek en de klonten bagger vliegen achter me metershoog de lucht in.

Als ik op de Gooimeerdijk richting Stichtse Brug fiets, komt er een vent naast me fietsen die informeert waar mijn reis naartoe gaat. Ik vertel hem van mijn plannen; hij vertelt vervolgens dat hij naar Voorthuizen rijdt om daar de St. Nicolaastocht te gaan rijden. Ik vind hem stoer: op de MTB 40km. naar Voorthuizen, toertochtje doen en dan weer 40km. terugfietsen. Ik ga over twee weken ook naar Voorthuizen voor een toertocht, maar dan wel met de auto...

De Stichtse Brug over, en langs de Huizer haven. Na de haven schiet ik een overhard paadje op dat ik één van de vorige keren gezien meende te hebben: dat scheelt weer een kilometer saai fietspad. Daarna gaat het als van ouds lekker over de bospaadjes over de Naarder Eng. Het lusje over de hei is zwaar. De naamgever van dit lapje hei heeft een vooruitziende blik gehad. Het heet hier de "Limitische Heide" en in het mulle natte zand is dat ook precies wat ik op mijn hartslagmeter zie gebeuren...

Aan de Almeerse kant van Hollandse Brug doe ik nog een stukje strandrace over het Zilverstrand en schiet vervolgens het Kromslootpark in. Het laatste stuk vanuit het Kromslootpark rij ik verhard en met de wind in de rug op mijn gemak naar huis.
Het zal wel een vreemd soort toeval zijn, maar ook vandaag heeft de GPS-logger het halverwege de rit opgegeven. Ik zie alweer een goede reden om het lusje over de "Limitische Heide" binnenkort nog een keer te rijden; het is er leuk genoeg voor...

Eigen conditie:	ok
Track conditie:	drassig
Weer:	bewolkt, wind:ZZW5
Resultaten:	52,3km / 02:19:08u / 2303kCal

Nijkerk in het donker

2009-12-03T13:53:00.003+01:00

Ik zit al omkwart over zeven op de fiets en dan is het nog pikkedonker. Gelukkig heb ik zowel voor als achter goede verlichting, maar ik blijf vandaag wel op het asfalt. Nog voordat ik een kilometer van huis ben, begint het te regenen. Snel een regenjasje aan.

Tot bijna aan de Stichtse Brug lukt het me om redelijk beschut te rijden, maar vanaf daar gaat het langs de dijk en dus helemaal kaal. Het lukt me met de wind recht in m'n gezicht (en een hartslag van rond de 170bpm) net niet om boven de 20km/u te blijven, dus het KNMI mag spreken van een "straffe bries". 's Zomers (met minder wind en op de racefiets) haal ik hier met gemak de 30km/u, maar nu is dit echt loodzwaar; er lijkt geen eind te komen aan die K%$@*-dijk...

Bij de brug over het Nijkerkernauw sla ik linksaf, terug richting Almere. Nu heb ik de wind pal achter en de snelheid loopt dus makkelijk op richting 40km/u. Dit kan ik een hele tijd volhouden! Vlak voordat ik bij Almere terug ben, piept de zon nog heel even onder de wolken door. Prachtig! dit momentje pakken ze me niet meer af...

Eigen conditie:	spierpijn, maar verder wel oké
Track conditie:	hard (asfalt, hè)
Weer:	bewolkt, wind:ZZW5
Resultaten:	50.4km / 01:58:54u / 1907kCal

't Krachthonk

2009-11-30T09:47:00.004+01:00

Al ver voor de wekker om 5:30 de kans kreeg om af te lopen, was ik al wakker. Niet dat ik uitgeslapen was of zo, maar wakker was ik wel. Om 6 uur zat ik dus al in de sportschool; voor het eerst sinds drie weken. De weken daarvoor had ik best wel fanatiek getraind op "Core Stability" (= rompstabiliteit: oefeningen om buikt en onderrug te versterken).

Dat gat van drie weken werd me al snel pijnlijk duidelijk. Dit mag je dus niet laten sloffen! Vooral de "Leg Raises on Captain’s Chair" vallen me erg zwaar. Daarna nog wat broodnodige aandacht besteed aan de beenspieren (Leg Press en Leg Curls) en ook dat ging bepaald niet vanzelf.

Ik vrees met grote vreze dat dat morgen spierpijn wordt...

Platte band en beestenweer

2009-11-28T09:32:00.013+01:00

De buienradar laat een gat in de regenzones zien van half 8 tot ongeveer een uur of tien; precies genoeg voor een MTB ritje! Snel m'n ontbijt naar binnen, kleren aan en naar op de fiets. Maar helaas, de praktijk blijkt iets weerbarstiger: als ik in de schuur aankom, staat mijn voorband plat. Ik heb gisteravond de "Smart Sam" band van mijn ouwe MTB getransplanteerd op m'n nieuwe en blijkbaar heb ik iets niet goed gedaan... Als ik klaar ben met plakken, kan ik toch nog om 8 uur op de fiets springen.

Ik rij door Boswachterij Almere, achter de Kemphaan langs en over de Oude Waterlandseweg naar Almere Haven; daar duik ik het Kromslootpark in. Bij de Hollandse Brug besluit ik vandaag maar eens in de polder te blijven. Dat half uur dat ik verloren heb met band-plakken moet toch ergens gecompenseerd worden...

Over de dijk gaat het het eerste stuk erg lekker en vooral ook erg HARD met de wind pal achter. De maximale snelheid loopt op tot 53km/h op een vlakke weg. Als de dijk naar rechts draait, krijg ik de wind van rechts en de harde regen slaat onaangenaam in mijn rechter oor. Alweer Brrrrrrrr... Dat rechter oor heeft het wel te verduren deze week!

Het is nog lang geen 10 uur en inwendig zit ik te schelden op de buienradar: dit is NIET wat ze me beloofd hadden! Het dunne jasje dat ik aangetrokken heb, is ook niet bestand tegen dit beestenweer en ik ben binnen de kortste keren doorweekt en verkleumd tot op het bot. Mijn lijf is hier trouwens ook niet tegen opgewassen na twee dagen buikloop. Mijn besluit staat vast: vanaf hier de kortste weg naar huis!

Op het laatste stuk langs de Hoge Vaart merk ik dat het band-plakken ook niet goed gegaan is, want ik rij alweer zo goed als plat. Ik ben ZO blij als ik thuis onder de warme douche kan stappen...

Eigen conditie:	gammel
Track conditie:	zeiknat
Weer:	harde regen, wind:ZZW6
Resultaten:	39,1km / 01:39:06u / 1609kCal

Onstuimig weertje (RG 6)

2009-11-25T13:37:00.006+01:00

Als ik thuis op de fiets spring merk ik het nog niet meteen, maar zodra ik tussen de huizen vandaan kom, voel ik direct: dit gaat een zwaar ritje worden. Wat een wind!! Het KNMI heeft het over zuid-zuidwesten wind, kracht 6 tot 7. Totaan de Kemphaan rij ik voornamelijk tussen de bomen, maar als daarna onder de Waterlandse weg doorsteek en echt in het vlakke polderland tercht kom, is het pas echt feest. Met een hartslag die oploopt tot tegen de 170 worstel ik tegen de wind in met een snelheid (of spreek je in dit geval beter van een langzaamheid?) van nog geen 20km/u.

Ter verhoging van de feestvreugde begint het nu ook nog eens keihard te regenen. Als ik haaks linksaf sla, krijg ik de wind pal van opzij. Ik moet er schuin "tegenaan leunen" om niet van de weg geblazen te worden. De regen slaat horizontaal over de weg en ook in mijn rechter oor. Brrrrrrrrrrrrr...

Ik duik snel het Cirkelbos in: beschutting! Gelukkig gaat de slagregen niet veel later over in iets wat het midden houdt tussen regen en miezer: hier valt wel mee te leven.

Op de Naarder Eng ga ik weer op zoek naar nieuwe paadjes. Nu ik de omgeving een beetje leer kennen, wordt dat steeds makkelijker; ik kom altijd wel weer op een bekend punt uit. Ik kan overal vol doorrijden vandaag, want het slechte weer heeft alle HUW's en overige bosgebruikers naar binnen gejaagd.

In de afzink van de Hollandse brug zet ik even vol aan. Met de wind in de rug haal ik een snelheid van bijna 53 km/u. Vanaf hier naar huis heb ik de wind alleen nog maar achter, dus nu kan ik gaan cashen voor al mijn harde werk aan het begin van de rit. Op het eerste (verharde) stuk in het Kromslootpark is het dan ook heerlijk recupereren met 40km/u.

Eigen conditie:	goed
Track conditie:	zompig
Weer:	(harde) regen, wind:ZZW6
Resultaten:	53,3km / 02:20:54u / 2247kCal

MTB woordenboek (RG 5)

2009-11-21T12:01:00.017+01:00

Vandaag nog maar eens m'n nieuwe Jab de sporen geven, dacht ik toen ik vanochtend opstond. Omdat ik het "Rondje Gooimeer" de laatste weken als standaard trainingsrit gebruik, ben ik eigenlijk steeds op zoek naar een beetje variatie op hetzelfde thema. Vandaar dat ik me vanochtend opeens op een volledig aan gort gereden pad bevond waar bosbouwmachines diepe sporen en "wasbordjes" getrokken hadden. Dat maakt het zwaar, maar niet onmogelijk.

De bosbouwers waren echter ook zo vriendelijk geweest om her en der nog wat "debris" achter te laten en aangezien ze dat al een aantal weken geleden gedaan hebben, was een groot deel daarvan al overwoekerd en dus niet direct zichtbaar onder het onkruid. Voorzichtig manoevrerend langs en door de tracktorsporen raakt mijn voorwiel daardoor een stuk boomstam dat ik met geen mogelijkheid had kunnen zien aankomen.

Toen ik gisteravond in het MTB woordenboek de termen endo en face plant las, moest ik daar smakelijk om lachen. Nu ik ze in praktijk bracht en de lokale geologie letterlijk tussen mijn tanden uit kon pulken, was ik erg blij dat ik alleen op pad was en er niemand was om mijn on-elegante manier van afstappen te bewonderen. De schade bleef gelukkig beperkt tot een licht gedeukt ego, dus weer snel op de bike geklommen om de voorgenomen route te vervolgen.

De eerste paar kilometer daarna nog wel wat onzeker op de fiets gezeten, maar er verder gewoon een prachtige rit van gemaakt. Op de hei tussen Huizen en Naarden nog een aardig extra lusje verkend, maar helaas heeft de GPS-logger het halverwege de rit opgegeven. Ik zie een goede reden om dat lusje binnenkort nog een keer te rijden ...

Eigen conditie:	licht vermoeid na de rit van gisteren
Track conditie:	nat na een dag en nacht regen
Weer:	droog en zonnig, 13°C
Resultaten:	50,6km / 02:11:35u / 2061kCal

Maiden Voyage (RG 4)

2009-11-20T12:54:00.031+01:00

Voor alles moet een eerste keer zijn, dus ook voor het vies maken van je nieuwe bike! Ik kies voor mijn "vaste" trainingsrondje: een rondje Gooimeer, zodat ik weet wat voor terrein ik tegenkom en op welke punten mijn materiaal me tot nu toe in de steek liet. Dat kan ik dan mooi afzetten tegen de prestaties van/op mijn nieuwe Bianchi Jab.

Een van de eerste dingen die ik merk, is dat ik voor mijn gevoel nogal laag zit. De zadelbuis staat al op standje maximaal, dus daar is niets aan te doen. Wel zet ik na 10km. het zadel nog iets verder naar achteren, maar heel veel helpt dat ook niet; toch maar een langere zadelbuis vragen aan Frank. Het zadel zelf zit trouwens wel helemaal geweldig! Tijdens dezelfde stop, trek ik ook mijn beenstukken uit, want het is met 17°C echt belachelijk warm voor de tijd van het jaar.

Gaandeweg wordt me duidelijk wat het rondkarren op slecht functionerend materiaal met me heeft gedaan, de afgelopen maanden. Ik rij heel defensief: vroeg remmen voor een bocht, heel voorzichtig de bocht door en weer heel voorzichtig optrekken. Ik heb NU remmen die daadwerkelijk remmen en een casette, tandwielen en ketting die niet doorslaan bij elke keer dat ik er een beetje kracht op zet. Gaandeweg deze rit ga ik dus steeds later remmen en na een bocht kan ik ook direct weer aanzetten. En juist bij dat aanzetten merk ik een enorm verschil met m'n ouwe Specialized Rockhopper (1995; may he Rust In Peace): als ik nu gas geef, voel ik mijn fiets werkelijk vooruit schieten. Er gaat geen energie meer verloren, maar alles lijkt direct omgezet te worden in acceleratie en pure snelheid; elke trap is RAAK. Ook het remmen gaat heel gedoseerd en schakelen gaat echt fantastisch. Ik was gewend aan gripshifters en moet dus wel even wennen aan de RapidFire trigger shifters, maar misschakelen is er al snel niet meer bij. Ik kan nu weer op zoek naar grenzen van mijn eigen kunnen in plaats van steeds aan te lopen tegen de grenzen van het materiaal. Wat een wereld van verschil!!! Als dit een Disney-film was, zou ik nu uit volle borst een liedje gaan zingen...

De stukken door het bos tussen Huizen en Naarden lijk ik wel te vliegen, wat niet altijd even goed op prijs gesteld wordt door de Gooise HUW's. Op het stuk over de vestingwallen van Naarden moest ik voorheen her en der een voetje aan de grond zetten, maar nu kan ik overal gewoon doorrossen.

In het Kromslootpark bij Almere Haven loop ik tegen de eeste beperkingen m'n nieuwe bike aan. De gemonteerde Hutchinson Cobra banden hebben kleine noppen die relatief dicht bij elkaar liggen. Een heel groot voordeel op harde ondergrond, want dan heb je substantieel veel minder rolweerstand, maar in de klei / prut / drek / bagger in onze prachtige polder lopen ze helemaal dicht en verliezen zo dus alle grip. Als je daarna trouwens ook nog een stukje door de losse blaadjes moet, moet je dus echt even van de fiets af om de ergste zooi eraf te vegen.

Al met al ben ik echt super blij met m'n nieuwe bike! En de missie is geslaagd: Man en Fiets komen VIES thuis.

Eigen conditie:	uitgelaten
Track conditie:	grotendeels droog
Weer:	droog en zonnig, 17°C
Resultaten:	54,6km / 02:30:16u / 2140kCal

De man en zijn fiets

2009-11-19T12:30:00.016+01:00

Nadat ik afgelopen zaterdag een dramatisch slechte laatste 10km. van mijn trainingsrit had beleefd in de vorm van een NIET meer schakelende fiets, was ik er echt helemaal klaar mee. Op maandag schiet ik bij Gert Jan het kantoor in om bij hem uit te huilen. Hij stelt direct voor om woensdagmiddag samen langs te gaan bij Frank, zijn eigen LBS, waar hij erg goed over te spreken is. Hij heeft er natuurlijk zelf ook belang bij dat ik een GOEIE fiets koop. Of zoals hij het zelf in zijn mail aan Frank verwoorde: "ik rij alle wintermarathons met Wim, maar moet nu door materiaal wel heel erg veel wachten ;-)".

De Bianci Jab 7400 die Frank voorstelt, zie ik helemaal zitten en aan het einde van de woensdagmiddag ben ik dus de trotse en blije eigenaar van een gloednieuwe MTB!
Als ik 'm donderdagmiddag ga ophalen, krijg ik van Frank nog een massa tips met betrekking tot afstelling en onderhoud. Donderdag avond rij ik rondom huis een paar rondjes om de schijfremmen "in te remmen" en monteer ik allerlei "noodzakelijkheden" zoals een tweede bidonhouder, een koplampje een fietscomputer en het onvermijdelijke zadeltasje.

Hij staat er mooi bij en is er helemaal klaar voor...

Specs:

-:Frame: Triple butted ALU
-:Voorvork: Rock Shox TORA 100mm Poploc Remote Lockout
-:Achterderailleur: Shimano XT
-:Voorderailleur: Shimano SLX
-:Shifters: Shimano SLX
-:Crankset: Fsa GAMMA DRIVE 44/32/22
-:Cassette: Shimano DEORE 11/32
-:Ketting: Kmc X9
-:Remmen: Shimano Disc-Brake BRM575
-:Stuur: FSA XC-180 Flat White
-:Stuurpen: Fsa OS-190LX
-:Zadelpen: Fsa SL-280 - 31.6mm
-:Zadel: fIZIK Gobi
-:Voornaaf Shimano FH-M495L
-:Achternaaf: Shimano HB-M495L
-:Velgen: Mach 1 MX Disc 32h White
-:Banden: Hutchinson Cobra AirLight 26x2.10

Eigen conditie:	euforisch
Track conditie:	n.v.t.
Weer:	weet ik niet meer; in mijn hoofd scheen de zon
Resultaten:	een nieuwe fiets en een blije man

Eldelherten (OVP 2)

2009-11-15T11:54:00.008+01:00

Na het drama van gisteren heb ik na thuiskomst (eigenwijs al ik ben) NOG een keer alles aan m'n bike uit elkaar geschroeft, schoongemaakt en waar mogelijk afgesteld. De derailleurwieltjes leken mij ook aan vervanging toe:

Als ik zondaochtend om 7 uur op de fiets klim is het nog donker; ik blijf dan ook op de verharde fietspaden. Het vervangen van de derailleurwieltjes lijkt in ieder geval IETS geholpen te hebben, want het continu doorslaan is over.

Ik rij langs de Hoge Vaart naar de Oostvaarderdijk en steek daar vandaan het Jan van den Boschpad op om door de Oostvaadersplassen te rijden. Ik zie in het schemerdonker vlak voor me een edelhert het fietspad overschieten en als ik stop en nog iets verder voor me uitkijk zie ik er nog vier op de dijk staan:

Het heeft zo z'n voordelen om vroeg buiten te zijn.

Mijn eerdere positivisme met betrekking tot het functioneren van mijn bike wordt zodra ik een klein stukje onverhard probeer te rijden, direct en keihard de grond in geboord: echt kracht zetten is nog steeds onmogelijk. De beurse plekken van gisteren zitten er nog, dus ik zoek snel weer de verharde paden op; snel naar huis...

Eigen conditie:	gefrustreerd
Track conditie:	droog
Weer:	droog, half bewolkt
Resultaten:	26,3km / 01:02:23u / 896kCal

Wat een ellende! (RG3)

2009-11-14T11:27:00.004+01:00

Na twee keer een rondje Gooimeer waarin ik om verschillende redenen grote delen expres verhard heb gereden, heb ik me nu voorgenomen om het rondje Gooimeer nog een keer te rijden, maar dan zo veel mogelijk onverhard. Ik weet niet hoe m'n bike hierop zal reageren. Aan het weer zal het vandaag niet liggen, want hoewel het bewolkt is, is het droog en ongewoon warm voor de tijd van het jaar.

Aan de Almeerse kant slinger ik eerst helemaal naar de Kemphaan om vervolgens terug te steken richting de Hoge Vaart. In het Cirkelbos vind ik nog een extra paadje wat wederom een stukje asfalt vervangt. De Stichtse Brug en het stuk langs de Havenkom van Huizen blijft verhard en het zal lastig worden om hier door de woonwijk iets overhards te vinden.

Door het bos richting Naarden lukt dat steeds beter, maar op de Vestingwallen van Naarden begint de ellende: m'n bike heeft er nu echt genoeg van. De ketting slaat steeds vaker door over de kransjes waardoor ik mijn knieen een paar keer HARD tegen het stuur stoot.

Iets voorzichtiger rijd ik verder richting Naarder Bos. De vorige keer had ik een soort van pad gezien dat aan de buitenkant om de golfbaan heen leek te lopen en dat rij ik nu op. Hoewel ik zes keer van de fiets af moet om 'm over een hek heen te tillen, lijkt het pad steeds door te lopen. Als ik aan de andere kant van de golfbaan ben, kom ik een groepje jagers tegen. Ze zeggen dat het veilig is om door te fietsen en geloof best dat ze een kerel op een fiets niet voor konijn zullen verslijten, maar ik ben toch blij als ik aan de voet van de Hollandse Brug op de weg uitkom. Grappig om dit "pad" een keer gedaan te hebben, maar met al dat geklauter over hekjes niet bepaald voor herhaling vatbaar.

Aan de andere kant van de Hollandse Brug ploeter ik weer onverhard het Kromslootpark door. Ik had me tenslotte voorgenomen om zo min mogelijk over asfalt te rijden. Al snel krijg ik hier grote spijt van. Als er na mijn knieën nu ook andere (gevoelige!) lichaamsdelen onzacht met de fiest in aanraken komen, ben ik er echt HELEMAAL klaar mee!! Het laatste stuk ga ik over de weg zo snel mogelijk naar huis. Wat een ellende! Dit kan zo echt niet langer.

Eigen conditie:	licht vermoeid
Track conditie:	nog steeds nat
Weer:	droog, bewolkt
Resultaten:	53,2km / 02:22:31u / 2279kCal

Verkenningstocht (RG 2)

2009-11-12T11:12:00.006+01:00

Ik had de vorige keer mooie paadjes gezien en die MOETEN verkend worden... dus weer een rondje Gooimeer. Aan het begin van de route blijf ik dit keer aan de andere kant van de Hoge Vaart; wel zoek ik het paadje door het cirkelbos weer op. Aan de overkant van de Stichtse Brug gaat het weer door de havenkom van Huizen. Het is alweer begonnen met regenen, maar ook nu laat ik me daardoor niet van de fiets jagen.

Na de haven schiet ik het bos weer in richting Naarden. Het verkennen kan beginnen! Het lukt me om een groot stuk onverhard door het bos te scheuren zonder dat ik het gevoel heb te verdwalen. Wel zie ik nog veel meer paadjes die er leuk uitzien, maar die bewaar ik voor een volgende keer...

Over de vestingwallen van Naarden en door het Naarder Bos weer terug de polder in, dus. Het is al laat, dus ik pak het betonnen fietspad door het Kromslootpark.

Eigen conditie:	licht vermoeid
Track conditie:	nat
Weer:	regen
Resultaten:	49,1km / 02:02:51u / 1932kCal

De polder uit (RG1)

2009-11-10T10:44:00.010+01:00

Tot nu toe ben ik steeds in de polder gebleven als ik o de MTB op pad ging, maar nu wil ik wel eens wat anders: ik ga vandaag voor een Rondje Gooimeer (RG), voor het eerst dit jaar.

Ik kies ervoor om het eerste deel vooral op de weg te blijven om eerst even af te tasten hoe het versnellingsapparaat nu functioneert. Het eerste stuk gaat het boven verwachting goed. Zo goed zelfs dat ik in het Cirkelbos toch de onverharde paden opduik. Dit stuk rij ik voor het eerst, maar het is zo leuk dat ik hier zeker vaker terug ga komen!

Daarna de Stichtse brug over en langs de haven van Huizen het bos tussen Huizen en Naarden in. Het is intussen opgehouden met zachtjes regenen, maar dat mag de pret niet drukken. Ik blijf op het fietspad, maar zie hier wel heel veel slingerpaadjes die volgende keer nodig verkend moeten worden...

Langs Oud Valkeveen schiet ik het bos uit en rij onder de A1 door richting Naarden. Van een eerdere keer dat ik hier met de Club geweest ben, herinner ik mij dat er een paadje over de verstingwallen slingert en het lukt me ook nog om dat paadje te vinden. Hier en daar moet ik een voetje aan de grond zetten, omdat vol kracht zetten op bijvoorbeeld een steil stukje nog steeds niet gaat, maar het is minder erg dan in Nunspeet en niet zo erg dat het mijn plezier vergalt.

Vanuit Naarden gaat het vervolgens via het Naarder Bos over de Hollandse brug terug de polder in. Daar ros ik nog grotendeels onverhard het kromslootpark door. Na precies 2 uur sta ik weer thuis.

Eigen conditie:	prima
Track conditie:	nat
Weer:	regen
Resultaten:	48,8km / 02:00:05u / 1865kCal

Uitfietsen (OVP 1)

2009-11-08T09:00:00.005+01:00

Na de toertocht in Nunspeet van gisteren de bike nog maar eens goed onderhanden genomen: alles schoongemaakt, ketting eraf en gepoetst, rem- en derailleurkabels nog eens strak gezet en het achterpat rechtgebogen. En dan nu op pad!

Ik schiet achter de manege het bos in, de onverharde voetpaden op. Het is zondagochtend en nog vroeg, dus het is nog erg rustig. Het stellen en poetsen lijkt enigszins effect gehad te hebben, want ik kan redelijk doortrappen zonder al teveel problemen.

Op de mountainbikeroute rij ik (expres voorzichtig!) nog even over "het heuveltje", maar deze keer zijn er gelukkig nergens barricades opgeworpen. Ik ros verder over de MTB route en daarna langs de Oostvaardersplassen (OVP) en door het Fluitbos. Hier voel ik mijn ketting weer een paar keer doorratelen over de tandwielen, dus ik ben blij dat ik bijna bij de dijk ben. Vanaf hier fiets ik rustig en grotendeels verhard terug richting huis. Het was tenslotte de bedoeling om uit te fietsen, en niet om nieuwe snelheidsrecords te vestigen...

Eigen conditie:	vermoeid / verzuurd
Track conditie:	droog
Weer:	licht bewolkt
Resultaten:	26,5km / 01:10:55u / 1070kCal

Veldtoertocht, Nunspeet

2009-11-07T09:00:00.022+01:00

Net op het moment dat ik 's morgens aankom in Nunspeet, krijg ik een SMS van Gert Jan: hij zit in de trein vanuit Amersfoort en komt om 8:45 aan in Nunspeet. Ik heb dus nog even de tijd voor een bak koffie en een krentebol. Als ik na de koffie naar buiten loop zie ik een man beteuterd rondlopen. Na zijn zoveelste vertwijfelde strooptocht langs de fietsenrekken kan hij alleen nog maar concluderen dat zijn Mountainbike gejat is. Niet echt een vrolijk begin van je dag, lijkt me...

Nadat Gert Jan zijn spullen achterin mijn auto heeft gedumpt, drinken we nog een bak koffie en dan kunnen we gaan. Het eerste deel van de route verloopt ongeveer zoals verwacht. Hier hebben we al twee keer eerder gereden. Hoewel het eerste stuk niet echt zwaar is, wordt me wel al direct duidelijk dat het vandaag geen makkie gaat worden, omdat mijn versnellingsapparaat duchtig hapert. Mijn ketting blijft vaak heen en weer hoppen tussen twee kransjes en bij echt kracht zetten slaat het hele zooitje door. Even aanzetten op een helling of na een bocht is er dus niet bij en ik moet dus steeds "in het rood" fietsen om Gert Jan een béétje bij te houden. Wat is dat toch met Nunspeet en materiaalpech?

Ik besluit om het mijn dag niet te laten verpesten. De organisatie heeft zich echt helemaal uitgeleefd op het parcours en het resultaat is er dan ook naar. Wat een prachtige route hebben ze weer samen weten te stellen. Na de afsplitsing van de 75km. van de andere afstanden volgt een voor mij nieuw stuk singletrack door het bos vlak langs een beekje. Enkele keren moet het beekje worden overgestoken over houten bruggetjes. Gelukkig ligt er op die bruggetjes kippengaas gespannen, want zelfs zo is het spekglad en moet je goed uitkijken dat je overeind blijft.

Aan het eind van dit stuk vind ik Gert Jan terug bij de eerste verzorgingspost. Hij heeft maar 5 minuten op me hoeven wachten. Gelukkig is het weer onze beste vriend vandaag. De voorspelling was echt vreselijk, maar in praktijk is het gewoon heerlijk weer: droog, halfbewolkt en 10°C. Prima weertje om te fietsen, dus. Tijdens de stop kijk ik op Gert Jan's kilometerteller en twitter vervolgens dat we er al 43km. op hebben zitten.

Na sportdrank-met-krentebollen-en-banaan springen we weer op de fiets. Het gedeelte dat nu volgt is weer bekend terrein: een lang stuk over de hei bij Elspeet en Vierhouten. Sommige mensen zouden dit als saai kwalificeren, maar ik vind het schitterend. Dat er een watrig zonnetje op de groen-geel-rood-bruine bosrand schijnt, maakt het alleen maar nog mooier. Normaal gesproken kun je op dit stuk ook prachtig tempo rijden, maar dat zit er met mijn brakke fiets voor mij niet in vandaag. Gert Jan kan dat op zijn nieuwe Bianchi Oetzi blijkbaar wel en hij geeft me al vrij snel weer "genadeloos" het nakijken, zonder dat ik daar echt veel aan kan doen. Terwijl ik daar stevig van zit te balen dringt er nog iets anders tot me door. In die 43km. die ik net zo vrolijk getwitterd heb, zitten ook de 15km. die Gert Jan al heeft gefietst van Driebergen naar station Amersfoort. Ik heb mezelf te snel rijk gerekend; IK had er bij de verzorginspost pas 28km. opzitten...

Na Vierhouten duiken we het bos weer in en dan komen we al vrij vlot bij de tweede verzorgingspost. Net als vorige keren worden we ook nu weer getrakteerd op soep en krentebollen. Ik verbaas me er elke keer weer over: soep en krentebollen zou je normaal gesproken wellicht niet bij elkaar eten, maar tijdens een MTB rit is het echt een te gekke combi (toch?!!)

Na de ravitaillering hijsen we onszelf weer op de fiets voor het laatste stuk. Vrij vlot na de verzorging splitst de 30km. route zich af van de overige afstanden. Heel even speel ik met de gedachte om hier alvast af te steken, maar die gedachte zet ik snel weer uit mijn hoofd: opgeven is geen optie! Als we even verderop beginnen aan een prachtig stuk singletrack ben ik blij met die beslissing. De organisatie heeft duidelijk het lekkerste voor het laatst bewaard! Wat een schitterende route is dit! Het lijkt hier wel een achtbaan zoals we tussen de bomen door heuveltje-op-heuveltje-af slingeren. Ondanks dat ik niet voluit kan rijden vanwege mijn haperende versnellingsapparaat, zit ik met volle teugen te genieten.

De laatste 5 kilometer slingert zoals voorgaande keren ook weer door het bos langs de motorcrossbaan. Ook hier is het net een achtbaan; het is alleen jammer dat er een paar langzamere wagentjes voor me rijden. Zelfs op mijn brakke fiets zou ik harder kunnen (en willen), maar het is hier allemaal zo smal dat inhalen echt onmogelijk is. Aan de finish staat Gert Jan (na drie bakken koffie) al in de rij bij de afspuitplaats. Hij is in de laatste 20km. een kwartier op me uitgelopen. Het valt dan ook niet mee om op één versnelling door het bos te rossen...
Uiteindelijk staat er 79,4km. op de teller en dat is meer dan genoeg voor mij.
Conclusies:

een GROOT compliment voor TC de Volharding, alweer een schitterend parcours met veel afwisseling en een minimum aan asfalt. Ik kijk nu al uit naar de Schwalbe Veldtoertocht in februari.
het weer viel 100% mee; de voorspelling was bagger, maar in de praktijk was het heerlijk.
singlespeed en singletrack is GEEN toffe combi: mijn MTB is nu echt aan vervanging toe.

Tot slot nog de vergelijking met voorgaande tochten over min of meer hetzelfde parcours:

Datum      Gem.  Afst. Tijd     KCal  HR   KCal/km  KCal/u
07-11-2009 19,7  79,4  4:02:01  4065  160  51,20    1007,9
07-02-2009 17,9  62,7  3:30:43  3452  158  55,06     986,3
02-02-2008 18,8  62,2  3:18:04  3353  160  53,91    1016,1

foto's: TC de Volharding

Eigen conditie:	prima
Track conditie:	grotendeels droog
Weer:	grotendeels droog
Resultaten:	79,4km / 04:02:01u / 4065kCal

Sporen van de HOWA

2009-11-01T11:07:00.114+01:00

Er zijn verschillende soorten wandelaars.

Je hebt bijvoorbeeld "Walkie-Talkies"; die lopen meestal in grote groepen, liefst met z'n vieren of vijven naast elkaar over de volle breedte van de weg, het fietspad èn het voetpad (als dat laatste er is, tenminste). Daarbij zijn ze zo druk met elkaar en/of zichzelf bezig, dat ze me niet horen bellen en roepen als ik ze met de fiets achterop rijd. Helemaal niet erg, dan rem ik wat af en bel of roep ik gewoon nog een keer als ik wat dichterbij ben.

Dan heb je de "Hond-Uitlatende-Wandelaars", de zogenaamde HUW's; deze kun je vrij makkelijk herkennen, want die hebben vrijwel altijd één of meerdere honden bij zich. Helemaal niets mis mee, als ze de hond maar een beetje onder controle hebben. Meestal ben helemaal niet zozeer bang dat hond MIJ iets zal doen, maar ik zie altijd spookbeelden van iets te enthousiaste Jack Russletjes die in bloederige stukjes tussen mijn voorwiel vandaan spetteren....

Je hebt ook nog de "stokken-prikkers". Vroeger dacht ik altijd dat die in het bos liepen om blaadjes en ander afval een beetje op te ruimen, maar ik heb me door mijn tante uit laten leggen dat dit Nordic Walken heet en dat dat een sport is. Ik ben haar zelfs eens tegen gekomen. Dat ik toen staande werd gehouden om te knuffelen en met de hele groep op de foto gezet te worden, zal ik maar als een incident beschouwen en niet exemplarisch voor de hele populatie Nordic Walkers....

Al deze soorten wandelaars zijn vrij makkelijk te herkennen aan hun manier van lopen of aan hun atributen, maar dat ligt duidelijk anders met leden van de HOWA (ik heb deze term geleend; in het grote MTB woordenboek wordt gesproken over de HOHA, vrij vertaald: de Haatdragende Oude Wandelaars Assosiatie). Je herkent deze mensen individueel niet direct, maar je kunt het duidelijk zien als ze ergens geweest zijn: ze laten namelijk duidelijke sporen achter.

Zo ook vandaag: ik kwam op de MTB route in het Kotterbos aanscheuren en wilde net nog even aanzetten om dat ene lastige heuveltje in volle vaart te kunnen nemen. Gelukkig kon ik nog remmen en net op tijd tot stilstand komen, want precies achter het heuveltje had een lid van de HOWA zich eens lekker uitgeleefd op een fikse hiker log, een barricade van formaat:

Ik zou graag willen achterhalen wie dit gedaan heeft, zodat ik ik hem kan aanklagen voor poging tot doodslag...

Ik begrijp ook werkelijk waar NIET waar dit voor nodig is. Dit is een MOUNTAINBIKE ROUTE mensen... Als ik op mijn MTB op paden rijd die voor ruiters of wandelaars bestemd zijn, word ik daar door de boswachter vanaf gestuurd met de mededeling dat speciaal voor "mijn soort mensen" een mountanbike route is aangelegd. En dan heb ik het nog niet eens over de verwensingen die je soms naar je hoofd geslingerd krijgt, nadat een geschrokken "OW" een meter los komt van de grond, zogenaamd omdat ik te laat waarschuw...

Ik wil hier graag oproepen tot een beetje verdraagzaamheid. Ik weet dat er ook bikers zijn (race èn MTB) die zich ronduit asociaal gedragen, maar niet elke fietser is zo; ik in ieder geval niet. Het bos is groot genoeg en als we een beetje rekening met elkaar houden, kunnen ruiters, fietsers en wandelaars (met of zonder hulpstukken) best vreedzaam naast elkaar recreëren.

Eigen conditie:	prima
Track conditie:	droog
Weer:	licht bewolkt
Resultaten:	35.9km / 01:37:58u / 1532kCal

FTCA Rondje Posbank

2009-10-03T19:57:00.001+02:00

Als ik om net voor half 8 aan kom rijden bij de club, zit Huub al uit de wind naast het clubgebouw te wachten. Hij zget dat hij vast aan het oefenen is voor wat hij de rest van de dag ook wil doen: uit de wind zitten. Even later komen ook Ab en Martin eraan. We wachten nog 5 minuten, maar het ziet er niet naar uit dat er nog meer mensen komen, dus we vertrekken met z'n vieren. Het belooft een zware tocht te worden, niet alleen vanwege de afstand (>200km.) maar vooral vanwege de wind: kracht 6 uit zuidwestelijke richting is er beloofd.

We rijden over het Nijkerkernauw de polder uit. Na een extra rondje-om-de-kerk door Nijkerk rijden we over de Barneveldseweg richting Barneveld, vervolgens door Lunteren richting Ede. Langs de N224 rijden we over de Ginkelse Heide met de wind in de rug richting Arnhem. Al op de Ginkelse Heide begint het vals plat op te lopen, maar vanaf het moment dat we bij Arnhem komen, gaat het vrijwel de hele tijd op en af. Voor de Dierentuin langs rijden we richting Rozendaal.

Vanaf Rozendaal gaat het ècht omhoog. Eerst via de Emmapiramide-west naar boven. In de afdaling zitten twee haarspeldbochten waar ik mee anderhalf jaar geleden al eens flink in vergist heb. Ik lag toen op m'n rug tussen de bomen. Ab vliegt er vandaag ook iets te hard in, maar weet zijn fiets gelukkig nog net op de weg te houden. Na het stukje afdalen, rijden we via de Zijpenberg-west weer naar boven totaan Paviljoen De Postbank waar we neerstrijken voor koffie met appelgebak.

Vanaf de Posbank rijden we naar beneden richting Dieren, Laag Soeren, Loenen en vervolgens via Woeste Hoeve naar Hoenderloo. Daar raken we een beetje uit koers en komen uiteindelijk vlak bij Uchelen. Dit eerste stuk zit er hier en daar nog wel wat klimwerk in. Vanaf Uchelen pakken we de juiste richting weer op en rijden langs Radio Kootwijk over de Hei naar Kootwijk en daarvandaan door het bos en groetendeels vlak naar Putten. Bij Fietscentrum Putten (Overdevest) drinken we nog een snelle kop koffie en vullen we de bidons voor het laatste stukje naar huis.

Als we weer op de fiets stappen, begint het zachtjes te regenen, maar gelukkig niet voor lang. Vanaf Putten harken we nog een flink stuk tegen de wind in, dit keer door het vlakke weiland in plaats van beschut door het bos en dat valt niet mee. Als we bij Nijkerk echter de Berencamperweg opdraaien richting de brug, worden we aangenaam verast. De wind blijkt meer in de zuid- dan in de westhoek te zitten en we hebben 'm vanaf hier tot aan Almere vrijwel de hele tijd links schuin achter. 't Is niet voor niets dat Huub net na de brug roept: "en nu het grootzeil erop"... Met een vaartje van ruim 30km/u gaat dan ook het erg lekker; alleen de stukken "naar links" (Schollevaarweg en Ibisweg) is het even met de tanden op elkaar. Aan het einde van het Kolibripad scheiden de wegen: ik draai linksaf om langs de Lage Vaart naar huis te rijden, terwijl de rest rechtsaf draait om via de Spectrumdreef terug te rijden richting de club.

Op het laatste stuk langs de vaart tegen de wind in merk ik pas goed hoe stuk ik zit. Als ik thuiskom zie ik dat de wind ook tot kracht 7 aangewakkerd was, dus eigenlijk is dat niet zo verbazingwekkend. De teller geeft aan dat ik 206,7km heb gereden in iets meer dan 7½ uur tijd. om dat gemiddelde van 27 km/u te halen heb ik 6664kCal verstookt; dat zijn 13 Quarterpounders...

Halve Galerièn

2009-09-04T13:51:00.120+02:00

Vandaag moet het gebeuren! Hier heb ik maanden naartoe getraind, dit is het moment van de waarheid. Dat zijn zomaar wat gedachten die door mijn hoofd schieten als 's morgens om 5:30uur de wekker afloopt. We beginnen de dag met ontbijten, VEEL ontbijten, en dan nog een beetje ontbijten...

Om een uur of zeven is iedereen zover en we rijden gezamelijk (Gert Jan, Raphaël, Matthijn, Jan en ik) vanuit Puyméras naar Maulaucène. Het is maar 15 kilometer en er zit niet al teveel hoogteverschil in dit stuk. Een ideaal stukje om even warm te rijden, dus. In Malaucène doen we even een kopje koffie en dan "geht's loss".

Na anderhalve bocht ben ik Gert Jan al kwijt, maar dat is geen bezwaar; klimmen moet je vooral in je eigen tempo doen. De klim loopt verder erg lekker. In iets meer dan twee uur tijd fiets ik naar boven en ik voel me geweldig. Dit is voor mij de eerste keer in mijn leven dat ik in één ruk naar de top fiets zonder ergens te stoppen.

Licht euforisch begin ik aan de afdaling naar Bédoin. Tijdens de afdaling wordt de euforie alleen maar groter. De adrenaline giert door mijn lijf als ik op sommige stukken snelheden tot boven de 75km/u haal. Beneden in Bédoin aangekomen zit Gert Jan al aan de koffie. Hij wordt vergezeld door Ellen (een collega) en haar man Jaap. Navraag leert dat ik op de top slechts 5 minuten achter lag op Gert Jan. Ik ben trots op mij... Snel een kop koffie en de bidons vullen met sportdrank en dan weer omhoog.

De eerste 5 km vanuit Bédoin zijn vals plat door het boerenland langs de voet van de berg; het stijgingspercentage komt hier niet boven de 5%, dus dat loopt lekker. Bij Saint Estève draait de weg naar links en daar begint "het bos". De eerste 3km van dat bos heb gisteren ook al gefiets. Nu gaat het echter ook na die 3km verder over de weg en het stijgingspercentage blijft constant om en nabij de 10%. Bart Aardema beschrijft het in zijn "Berggids voor fietsers" heel treffend: 'een kleine groene hel met een zwarte streep asfalt'. Het duurt niet lang voordat ik het weer weet: ik HAAT dit bos.

Als ik in een bocht naar links een parkeerplek zie, stop ik even om de druk van mijn benen te laten. Er begint zich een onaangenaam gevoel van kramp aan te dienen. Van een Belgisch meisje dat haar vader staat aan te moedigen, krijg ik een Dextro. "Die meneer ziet eruit alsof hij het nodig heeft", aldus haar moeder... Ik hijs mezelf weer op de fiets, maar de krampverschijnselen in mijn rechter dijbeen (Quadriseps) blijven opspelen en ook hierna moet ik nog regelmatig van de fiets omdat de kramp te erg wordt.

Drie bochten na Chalet Reinard, bij de Fontaine de la Grave, gaat het helemaal mis. Ik stop en sta met mijn fiets tussen mijn benen, niet in staat om een vin te verroeren. Dit is de moeder aller krampen!! Omdat ik niet weet hoe ik van mijn fiets af moet komen en staan teveel pijn doet, laat ik me met fiets en al omvallen op de kale rotsen. Ik moet zeker een kwartier DOODstil naast de weg blijven zitten, omdat ik verga van de kramp. Boven mijn knie is de spier helemaal samengetrokken en als ik beweeg, rek of strek wordt het alleen maar erger...

Als de kramp iets minder is geworden, probeer ik met rekken en strekken weer wat beweging in mijn been te krijgen. Voorzicht sta ik op en zet wat druk het been. Heel langzaam gaat het een beetje beter. Ik klim voorzichtig weer op de fiets en hark verder door het maanlandschap. Tranen rollen over mijn wangen, niet alleen van de pijn,maar ik besef ook dat ik mijn Galerièn-poging vandaag gerust op mijn buik kan schrijven. Regelmatig stoppend en langzaam fietsend weet ik uiteindelijk de top te bereiken.

Een stuk minder euforisch dan een paar uur eerder begin ik aan de afdaling, weer naar Bèdoin. Via SMS laat ik Gert Jan weten dat ik het voor gezien hou voor vandaag. We ontmoeten elkaar aan het begin van de Route dès Cedres. Hij is al in Bèdoin geweest en heeft van daar uit al weer 8 kilometer geklommen. Ik maak de afdaling naar Bèdoin nog wel af en stap daar in de bus. De rest van de dag ben ik navigator/bijrijder voor Ruud en supporter/begeleider voor Gert Jan...

Aan het eind van de dag staan we na Gert Jan's vierde beklimming nagenoeg in het donker op de top van de Ventoux. Gert Jan is uitgewoond en kan wel wat steun gebruiken. Dus ik trek mijn racefiets uit de bus en samen dalen we, in het schijnsel van de koplampen van de bus achter ons, naar Malaucène. Een hachelijk avontuur gegeven de duisternis en de harde wind, maar ook een heel bijzondere ervaring!!

Natuurlijk was het een enorme teleurstelling dat mijn Galerièn-poging in duigen is gevallen, maar uiteindelijk is het wel een overgetelijke dag geworden.

I'll be back !!!

Eigen conditie:	K-KRAMP
Track conditie:	steil
Weer:	droog en zonnig, 28°C
Resultaten:	116,9km / 06:51:37u / 5273kCal

Ventoux per MTB

2009-09-03T20:57:00.077+02:00

De aanloop naar de jaarlijkse Ventoux-trip verloopt dit jaar ook weer moeizaam. Tijdens de Ronde van Midden Nederland rij ik meer dan de helft van de 160km. met een haperend versnellingsapparaat waardoor ik veel te zwaar tegen de harde wind in moet trappen. Mijn knie heeft hier danig van te lijden gehad en ik loop vanaf maandag al met een band om mijn rechter knie. Spookbeelden van vorig jaar jagen door mijn hoofd. Toen moest ik met pijn in mijn knie (en nog meer pijn in het hart) de hele Ventoux-trip laten schieten. Dit is niet goed voor het moreel....

Op woensdag 2 september rijden we naar Puyméras en strijken neer in Maison Erhoefnix. De volgende dag rijden we met z'n vijven (Gert Jan, Raphaël, Matthijn, Jan (Pa Tromp) en ik) naar beneden richting dorp. We spiltsen direct: Gert Jan en ik rijden richting Malaucène en de rest draait rechtsaf de Col de Propiac op.

In Malaucène treffen we Ruud met de bus. Gert Jan en ik huren daar bij de LBS (Local Bike Store) een mountainbike, want we zijn allebei van plan om de volgende dag Galerièn te rijden: vier keer de Ventoux op, waarvan 1 keer op de MTB. De drie beklimmingen over de weg hebben we allebei al eens gereden, we zijn tenslotte allebei al Cinglé. De Route Forestière daarentegen hebben we geen van beiden ooit gereden; die gaan we vandaag dus maar eens verkennen. We gooien in Malaucène wel alle fietsen achterin de bus en rijden naar Bédoin; we willen ons kruit nog even droog houden voor morgen en laten de Col de Madeleine vandaag dus nog even liggen...

In Bédoin stappen we op de racefiets en rijden door tot ongeveer drie kilometer na Saint Estève; daar treffen we Ruud aan het begin van de Route Forestière. Deze drie kilometer zijn precies genoeg om me in herinnering te brengen wat een onzettende hekel ik heb aan "het bos"! We parkeren de racefiets achterin de bus en gaan verder op de MTB. Het eerste stuk van de bosweg is nog redelijk goed begaanbaar. Je kunt hier nog duidelijk zien dat het vroeger een geasfalteerde weg is geweest, maar daar komt na twee bochten drastisch verandering in. Er is hier nauwelijks meer sprake van een weg: asfalt is er nergens meer en we rijden over een soort pad van grind en grotere brokken steen. Het stijgt hier ook flink: er zitten stukken van boven de 10% tussen en dat is op de weg al geen feest, maar onverhard valt dat helemaal vies tegen! Het is erg zwaar, maar tegelijk ook vreselijk mooi om hier te rijden.

De laatste twee kilometer van het MTB stuk zijn bijna vlak en dan is het echt volop genieten! Bij de Tournant de l'Anglais (1 km. boven Mont Serein) staan we even te bellen en te wachten voordat Ruud arriveert met de bus. We wisselen de MTB weer in voor de racefiets en hijsen onszelf weer in het zadel voor de laatste 6 kilometer over de weg.

Op de top staan we heel even te genieten van de prestatie die we geleverd hebben en dalen vervolgens met de racefiets af naar Malaucène. Vandaar is het nog maar een klein stukje naar huis.

Eigen conditie:	goed
Track conditie:	rocky
Weer:	droog en zonnig, 28°C
Resultaten:	85,5km / 4:41:04u / 4266kCal

Ronde van Midden Nederland

2009-08-30T19:56:00.002+02:00

Even voor 7 uur zit ik aan de koffie in Sportcentrum Olympos. Nog voordat ik helemaal klaar ben met het inschrijf formulier, komt ook Gert Jan binnen lopen; hij is op de fiets vanuit Driebergen gekomen. Als de koffie op is, gaan we gauw van start. We rijden eerst in noordelijke richting langs Groenekan en draaien dan oostwaarts af over de Provinciale weg langs Bilthoven richting Soest. Over de Wieksloterweg rijden we de Soesterduinen in; langs de luchtmachtbasis komen we uit bij Soesterberg. Daarvandaan gaat het langs het Militair oefenterrein en over de Leusderheide richting Maarn. Hier komt een einde aan het "vlakke rijden": op Quatrebras gaan rechtsaf omhoog richting Austerlitz. Net voorbij de Pyramide van Austerlitz slaan we linksaf door het bos naar Driebergen. De eerste controle is bij de "De Bergse Bossen".

Langs het Maarnse Zandgat rijden we daarna, wederom bergop, richting Maarn en na de N227 overgestoken te zijn, gaan we rechtdoor de Maarnse Grindweg op. Aan het eind gaan we rechtsaf de Ruiterberg-noord op en over de Hoogstraat weer terug. Hier missen we een bordje en op eigen gelegen (wat is het toch een voordeel om de omgeving een beetje te kennen) fietsen we aan de noord-kant van de A12 langs naar Overberg en natuurlijk worden we daar de Amerongse berg over gestuurd.

Na Amerongen rijden we via Elst en Veenendaal richting Rhenen; dit hele stuk gaat vrij vlak. We worden stelselmatig achtervolgt door een kerel die er alleen maar achter blijft hangen, uit de wind. Al snel wordt hij omgedoopt in Reilhan. We draaien door Achterberg het weiland door naar de voet van de Grebbeberg en daar springt "Reilhan" opeens uit het wiel! Mijn derailleur / ketting / tandwielcassette doet de hele dag al vervelend, dus ik waag me er niet aan om achter hem aan te springen, maar tot mijn grote opluchting zie ik dat Gert Jan hem eerst een klein stukje vooruit laat fietsen om hem vervolgens vernietigend hard voorbij te stuiven. "Reilhan" probeert het nog heel even, maar laat dan al vrij snel het hoofd hangen. Al na een klein stukje in de afdaling haal ook ik hem weer in. Uit zijn wezenloze blik maak ik op dat hij zich in de klim heeft opgeblazen. Ik kan het niet helpen: leedvermaak trekt in een grijns over mijn gezicht.

Bij Restaurant Cunera verwennen we onszelf met een kop koffie met appelgebak; in het zonnetje is het er heerlijk toeven. Na de koffie rijden we Rhenen door en slaan rechtsaf de Koerheuvel op. De routebeschrijving wil ons vervolgens vrijwel vlak terug laten rijden naar Elst, maar zoals gezegd: wij kennen hier de omgeving een beetje en de Grafheuvel en de Defensieweg zijn te mooi om te laten liggen.

Net voor Elst pikken we de officiële route weer op en vervolgen die naar Amerongen. Nu is het gedaan met het klimwerk; we draaien bij Amerongen de lekdijk op; op de dijk hebben we de wind pal tegen en er staat nogal een beetje wind. We rijden mee in een groepje en draaien steed kop-over-kop. Mijn versnellingsapparaat draait steeds moeizamer en schakelen wordt bijna onmogelijk; de ketting blijft achter steeds tussen twee tandwielkransjes heen en weer springen. Door al dat geneuzel ben ik vaak genoodzaakt om op een te grote versnelling te rijden en ik voel aan mijn rechter knie dat dat niet lang zo door moet gaan.

Na de controlepost gaat het over de lekdijk verder totaan Vreeswijk. Ik ben blij als we daar rechtsaf draaien langs het kanaal terug richting Utrecht; de wind hebben we vanaf hier grotendeels in de rug. De Finish ligt op de Maliebaan waar op dat moment ook de profronde wordt verreden. Na de finish is het nog een goeie 5 kilometer terug naar de auto; het dagtotaal komt op 158,3km in iets meer dan 5½uur tijd. dat is gem 28,6km/u en koste 5002kCal.

Heuveltocht, Weesp

2009-07-26T19:53:00.000+02:00

Mijn oorspronkelijke plan was om zondag 2 augustus de Hel van de Heuvelrug te rijden bij DTC in Driebergen, maar conflicterende agenda's noopten mij om een alternatief te zoeken. De keuze viel op de Heuveltocht van 200km. bij TFC Weesp. Om meerdere redenen een zeer goede keuze, zo zal blijken, maar daar kom ik later op terug.

De routeplanner geeft aan dat het vanaf huis maar 25km. naar de start in Weesp is, dus ik besluit ook die fietsend af te leggen. Mijn Heuveltocht start dus om 7 uur vanuit Almere met een individuele tijdrit, want natuurlijk ben ik weer te laat van huis gegaan. Vijf voor acht kom ik hijgend als een postpaard aan in het clubhuis van TFC Weesp; nog net tijd genoeg voor inschrijven en een snelle bak koffie. De route van 150km. is volledig uitgepijld; de route van 200km. maakt een extra lusje dat niet uitgepijld is, dus we vertrekken en-groupe achter voorrijders.

Met een man of 20 rijden we in kolonne langs de vecht Weesp uit. Bij Fort Uitermeer draaien we het Kreugerlaantje op om zo op de Franse Kampweg uit te komen. Halverwege de Ceintuurbaan (Bussum) staat de eerste pechvogel langs de kant: een gebroken spaak. Terwijl hij staat te rommelen aan het achterwiel worden we ingehaald door een grote groep 150km. rijders. Onze onfortuinlijke Raborenner besluit het erop te wagen en met een flinke slag in zijn achterwiel vervolgen we onze weg.

Min of meer parallel aan de A1 rijden we richting Baarn. In de "beklimming" van de Emmabrug halen we de 150km. jongens (m/v) weer in. Langs Paleis Soestdijk steken we rechtdoor de Soeter Eng over en rijden zo richting Amersfoort. Voor het Dierenpark langs komen we aan de voet van de eerste echte beklimming: de Galgenberg-Zuid. Onderaan de Galgenberg gaan we rechtsaf de Leusder Hei op. Net na Maarn krijgen we de Zonheuvel-Noord voor de wielen. Er wordt om het hardst naar boven gefietst en tot mijn stomme verbazing ben ik als eerst boven. De vorm is beter dan ik had verwacht; misschien hebben mijn intervaltrainingen op de Hollandse Brug dan toch effect.

Met een groepje van ca. 6 man dalen we af naar Doorn. Onderaan links, een klein stukje langs de provinciale weg en weer linksaf omhoog: de Ruiterberg-Zuid. Een man-in-bolletjes-trui denkt als eerste boven te zijn, maar ik weet dat er na het stukje vals plat nog een klein beetje geklommen moet worden: weer als eerste boven dus; parcours-kennis is je beste vriend! Onderaan rechts, een klein stukje Maarnse grindweg en dan weer rechtsaf omhoog: de Wykerweg. Na de afdaling kijk ik naar de gezichten / shirts om me heen en zie dat we met maar 3 man van de 200km. groep over zijn. De rest om ons heen rijdt de 150km. Wij besluiten gedrieën op de rest van de 200km. groep te wachten. Daar zit ten slotte de man met de TomTom bij en die gaan we op het ongepijlde lusje nog nodig hebben. Na 5 minuten wachten doemt de rest van de groep op. Wat je bij de profs op TV ziet gebeuren, gaat in de praktijk dus ook op: bergop kun je grote verschillen maken.

Na de hergroepering krijgen wij ook te horen wat de rest van de groep (letterlijk achter onze rug) al eerder had afgesproken: bergop ieder zijn eigen tempo, na de klim wachten we op elkaar, want we rijden en-groupe. Op de rotonde net voor Leersum draaien we linksaf en daarna rechtsaf een smal bospaadje op. Ik begin het ergste al te vrezen en die vrees blijkt bewaarheid te worden: voor vrijwel iedereen onverwacht draaien we scherp rechtsaf en direct staat dan ook vrijwel iedereen verkeerd geschakeld, geparkeerd onderaan de Plaggeberg-Noord, een venijnig steil rot-klimmetje. Ik wist dat 'ie daar zat en dat 'ie direct steil was, maar dat de gemeente er vers asfalt-en-los-grind heeft neergelegd is voor mij ook een verrassing! Na de afdaling, onderaan in Leersum draaien we weer links-links terug naar boven en over de Leersumse Berg fietsen we richting de koffie.

Met de koffie-met-appelgebak-en-slagroom nog vers klotsend in de buik mogen we ons meteen gaan opmaken voor de Amerongse Berg-Noord. Op papier is dit met een lengte van 1330m en 57 hm. zwaarste beklimming van de dag. Onderaan staat een pijl naar rechts, maar dat is voor de 150km. Wij gaan nu het ongepijlde gedeelte op en nestelen ons in het wiel van TomTom. Langs de provinciale weg gaat het nu richting Rhenen. In Elst gaan we links-rechts-links en draaien dan rechtsaf de Defensieweg-west op. Onderaan wachten we totdat we van achteruit horen roepen: LINKSAF! Onderlangs de Grebbeberg fietsen we door het weiland totdat we aan het eind van de weg bijna 180 graden draaien en direct aan de voet van de Grebbeberg staan. Het hele stuk door het weiland heb ik me naast TomTom op kop gezet, dus op de Grebbeberg laat ik de sprint naar boven even aan de anderen. Ik voel me nu even als een uitgeknepen citroen. In de afdaling naar Rhenen kom ik gelukkig snel weer bij, want zodra we Rhenen uit zijn, draaien we rechtsaf de Koerheuvel op. Dit gaat al weer wat beter, maar het doet me wel realiseren dat je niet de hele dag ongestraft met je krachten kunt smijten. Een keer raak je de bodem...

Via de Defensieweg-oost rijden we richting Veenendaal. Daarvandaan gaat het dwars door het bos (het enige stukje van de route dat me niet bekend voorkomt) naar de voet van de Amerongse Berg, wederom vanaf de noordzijde. Dit keer gaan we onderaan de afdaling wel rechtsaf. In Leersum maken we nog een kort ommetje over de Donderberg. Hier is het niet zozeer de beklimming die pijn doet, maar de afdaling over KKKKKkasseien des te meer. De vullingen zouden uit je kiezen rammelen....

Om te voorkomen dat we kostbare klimmeters onbenut zouden laten, rijden we in tegenstelde richting dezelfde heuvels over als vanmorgen: eerst de Hoogstraat, dan de Ruiterberg-Noord en vervolgens vanuit Doorn over de Zonheuvel-Zuid, door Maarn richting de tweede koffie bij restaurant Oud-Leusden.

Na de koffie fietsen we over het militair oefenterrein via Soesterberg richting De Palz, Soestduinen. Daar wacht ons het laatste klimmetje van de dag, maar dat stelt niet heel veel meer voor. Door de Soesterduinen en Landgoed Pijnenburg rijden we langs Lage Vuursche naar Maartensdijk. Wie dacht na de laatste beklimming rustig aan naar huis te fietsen, komt bedrogen uit. Het landschap verandert vanaf hier en dien te gevolge ook de chemie binnen de groep. Het land wordt vlakker, de wind krijgt vrij spel en de stayers zetten zich op kop. Met ruim 30km/u wordt er tegen de wind in gekoerst. Waar halen die gasten het nog vandaan na 150km. heuvelrug? Die hebben toch net zoveel gefietst als ik? Met de grootste moeite weet ik me in de voorste gelederen te handhaven en herinner me weer wat ik eerder op de dag dacht met betrekking tot "met krachten smijten" en "de bodem raken". Ik weet echter ook dat als ik me nu verder af laat zakken, ik na elke bocht, wegversmalling, weet-ik-veel, als een jojo aan een stuk elastiek achter de groep aan zal stuiteren en steeds vaker en harder mijn best zal moeten doen om weer in het wiel van mijn voorganger te geraken. Nee, in de voorste drie rijen zit ik goed en daar blijf ik zitten...

Na Maartensdijk rijden we langs vliegveld Hilversum naar Loosdrecht. Op de Vreelandse weg richting Kortenhoef zet een van de mannen van TFC Weesp zich op kop, maar moet dat al na een paar 100m. bekopen. Met snot en slijm rond zijn neus en mond laat hij zich afzakken en kruipt weer ergens weg in een wiel. Dat was GEEN smakelijk gezicht. Op de Kortenhoefse Dijk trek ik mezelf nog een keer uit elkaar door op kop te gaan rijden. Ook ik moet na een paar 100m. afgeven. Ik reed al vanaf onderaan de Amerongse Berg tegen de kramp aan en nu slaat die definitief en genadeloos toe. Snel uit de wind en bij iemand in het wiel! Ondertussen rijden we door Ankeveen terug richting Weesp. Op de Loodijk laat ik me uit de kop van de groep afzakken. Onder het moordend tempo van "de windmolens" is de groep nu helemaal uit elkaar geslagen. 9 man (10 - ondergetekende) rijdt nog als groep op kop, de rest is eraf gepierd en rijdt, meestal alleen, lichtelijk verdwaasd rond. Wat een slagveld! Het duurt een tijdje voordat eerst de-man-met-het-snot (ja, dat zit er nog steeds) en even later TomTom langszij komt. Ik bedank TomTom voor de mooie rit en het uitzetten en voorrijden van de route. Ik heb het zelf nu ook helemaal gehad en bij Fort Uitermeer draai ik rechtsaf om door de Naardermeer, over de Hollandse Brug en door het Kromslootpark terug te rijden richting Almere.

Twee kilometer voor ik thuis ben, krijg ik nog een lekke band. Nu merk ik dat ik er niet alleen fysiek maar ook mentaal helemaal doorheen zit. Ik moet eerst 5 minuten in het gras liggen en wezenloos voor me uitstaren voordat ik het op kan brengen om mijn band te verwisselen. Volledig gesloopt kom ik na 231 km. thuis aan: gem. 28,4km/u en 6874 kCal.

Uiteindelijk ben ik ervan overtuigd dat deze rit qua trainingsimpuls veel beter voor mij is geweest dan de Hel van de Heuvelrug. Dit was 's ochtends echt ZWAAR intervallen op de heuvelrug en van rustig uitrijden was echt geen sprake; tot op het laatst werd er voluit gekoerst. Nog een andere reden dat dit een goede keuze was, is het weer. Vandaag was het weer werkelijk prachtig! ideaal fietsweer: droog, overwegend zonnig, met een temperatuur van 22 graden en niet al te veel wind. We hadden het niet beter kunnen treffen.

IJsselmeerronde

2009-07-04T19:52:00.003+02:00

De IJsselmeerronde bestaat voor mij dit jaar uit twee etappes. Op vrijdag 3 juli is de proloog: omdat Gert Jan geen vervoer naar Almere heeft, breng ik op vrijdagochtend eerst de auto naar Bunnik en rijd ik op de fiets terug naar Almere. Een lekker ritje van 53 km. bij uitstekende weersomstandigheden. Vanaf de Hollandse Brug hangen de pijlen voor de volgende dag er al. Bij het Weerwater zie ik iemand bezig met het uitpijlen van de route.

Op zaterdag 4 juli gaat het echte werk beginnen. Om half 6 loopt de wekker af en na een ontbijtsessie van een half uur (eerst cruesli, dan koude pasta en een banaan om het af te maken) ben ik er om 6 uur helemaal klaar voor. De officiele start is in Purmerend, maar we hebben de routebeschrijving en de stempelkaarten thuisgestuurd gekregen, dus wij starten vanuit Almere. Gert Jan is er iets na 6 uur. Even de fiets in elkaar zetten, zonnebrand opsmeren, alles inpakken en om 6:30 zijn we weg.

Langs de Lage Vaart fietsen we naar de Knardijk en daar pikken we de officiële route op. Over de Knardijk gaat het naar Lelystad Haven. De controlepost is pas vanaf 8:30 open, maar daar gaan we geen uur op wachten. Wij rijden door. Na Lelystad gaat het over de IJsselmeerdijk richting Ketelbrug; met de wind in de rug rijden we vrijwel constant boven de 37 km/u. Maar voordat we de Flevopolder uit zijn, rijdt Gert Jan lek. Gelukkig is het mooi weer en niet koud. Even het bandje verwisselen en weg zijn we weer. Na de Ketelbrug draaien we richting Urk. 10 km na de vorige lekke band, net voordat we Urk binnenrijden: alweer lek! Alweer Gert Jan (de man die NOOIT lek rijdt ....)

Na Urk steken we de Noord Oost Polder dwars door naar Lemmer. Hier stormen we eerst de fietsenmaker binnen om de drastisch geslonken voorraad binnenbanden en CO2 patronen aan te vullen. De controle in Lemmer is ook nog niet bemand en de kroeg waar de controle zou moeten plaatsvinden, is nog gesloten. We zijn intussen wel aan een bakkie koffie toe, maar dat is ons hier blijkbaar nog niet gegund. Is ook eigenlijk niet zo erg, want van de Zuiderzeetocht van vorig jaar weet ik nog een erg leuk café-met-mooi-terras in Oudemirdum en dat is nog maar 10km. Het terras in Oudemirdum is zo gevonden en de koffie smaakt HEERLIJK. Ook de appeltaart-met-slagroom-en-boerenjongens gaat er goed in. En op de caloriën hoeven we vandaag niet te bezuinigen.

Verkwikt en aangesterkt en gewapend met twee volle bidons p.p. vervolgen we onze weg. We steken de zuid-west punt van Friesland dwars door naar Hindelopen. Van daar gaat het via Workum naar Makkum. In Makkum wacht ons een heel nieuwe ervaring: een geopende controlepost! We besluiten te stempelen en verder te rijden; we draaien nu namelijk de afsluitdijk op en dat belooft met een pal westenwind geen feest te worden. Dat willen we eerst achter de rug hebben voordat we aan de lunch beginnen.

Als we ongeveer 5 kilometer gevorderd zijn op de afsluitdijk, hoor ik plotseling een vervaarlijk gesis achter mij: LEK! Dit keer is het echter erger, want mijn buitenband blijkt op het loopvlak doorgesleten te zijn. We hebben natuurlijk geen extra buitenband bij ons en ook geen materiaal om dit te repareren, dus probeer ik de nieuw opgelegde binnenband te beschermen door een stukje schuurpapier tussen de binnenband en buitenband te leggen. Dat werkt heel goed; ongeveer anderhalve kilometer lang en dan hoor ik weer hetzelfde gesis... Na een telefoontje met de organisatie blijkt dat de materiaalwagen in Makkum staat. Ze sturen 'm direct onze kant op. Het duurt ongeveer een half uurtje, maar zitten in de zon is niet echt een straf. Als de materiaalwagen arriveert, zegt de chaffeur: "gooi je fiets maar achterin, dan rijden we naar Den Oever en gaan we 'm daar repareren." Heel even klinkt het verleidelijk, maar ik vraag hem toch maar of ik niet gewoon de achterband kan kopen en 'm er dan zelf opleggen. Dat kan ook en na het afronden van de reparatiewerkzaamheden trekken we onszelf weer in gang. En wat voor gang! De wind blijkt niet pal west te staan, maar een soort van noord-west, zodat we "onder de dijk" eigenlijk relatief weinig last hebben van tegenwind. Met een vrijwel constante snelheid van rond de 33 km/u rossen we kop-over-kop de afsluitdijk over.

Aan de andere kant van de afsluitdijk hopen we snel een café tegen te komen, maar dat valt helaas een beetje tegen. We moeten eerst de hele Wieringermeer polder doorsteken, voordat we in Medemblik op een terras kunnen neerstrijken voor een uitsmijter en een cola. We laten ons het eten en drinken goed smaken en genieten van het fantastisch weer. Vanaf Medemblik gaat het via Zwaagdijk en Westwoud naar Hoorn. Het eerste stuk na Hoorn volgen we de dijk, maar vanaf Zeevang duiken we het binnenland in om via Kwadijk naar Purmerend te rijden. Na 235km. staan we bij de finish. Nu hoeven we alleen nog maar 45km. naar huis te fietsen.

Op het eerste gedeelte van de route vanaf Purmerend zijn de pijlen al weggehaald, maar dat is niet zo bezwaarlijk. Bij de finish hebben we wat aanwijzingen gekregen en daarmee lukt het heel aardig. We rijden langs het Noord Hollands Kanaal naar Amsterdam Noord. Vanaf daar volgen we de borden Schellingwoude. Als we de Schellingwoude Brug over komen, zien we aan de andere kant weer route pijlen hangen. Dat komt heel goed uit, want de ANWB bordjes willen ons pal langs de A10 / A1 naar Muiden sturen, maar de route leidt ons door IJburg en door het groen richting Muiden. Dwars door Muiden draaien we langs het Muiderslot de dijk weer op naar Muiderberg. Daarna hoeven we alleen nog maar de Hollandse Brug over en door het Kromslootpark richting huis. Het laatste deel gaat helemaal op de automatische piloot: 280km. is niet alleen fysiek zwaar....

Na 283km. zijn we weer thuis. We zijn net binnen de 10 uur gebleven (9:57:35) zodat het gemiddelde uitkomt op 28,4km/u. Bij dat alles heb ik 8176 kCal verstookt; het zal wel een paar dagen duren voordat ik dat er weer bij aan gegeten heb.
Met het weer hadden we het niet beter kunnen treffen. De hele week varieerden de voorspellingen tussen gewoon slecht en ronduit bagger, maar het verschil met de werkelijkheid had niet groter kunnen zijn. De hele dag helder, zonnig, droog en niet al te warm. In een woord PRACHTIG! En omdat dat mooie weer zo onverwacht kwam, voelde het echt als een kadootje.
Samenvattend: een schitterende tocht en goed gepijld; mede dankzij de schitterende weersomstandigheden is het me niet al te zwaar gevallen. Natuurlijk is 283km een hele afstand, maar het weer en de wind zijn ons zo gunstig gezind geweest dat het genieten overheerst.

Volgend jaar ZEKER weer !!

Limburgs Mooiste

2009-06-13T19:51:00.001+02:00

Om drie uur 's nachts vertrek ik van huis. In tegenstelling tot vorig jaar, dit keer geen regen. Onderweg wel hier en daar een mistbank; dan daalt de temperatuur naar onder de 5 graden en dat baart me wel wat zorgen. Verder zijn de vooruitzichten voor vandaag uitstekend. De weerprofeten beloven zonnig weer en ruim 20 graden. Om half 6 kom ik aan op de parkeerplaats bij Megaland in Landgraaf; om iets over 6 is Raaf er ook en kunnen we vertrekken. Nog even de inschrijving voltooien (startnummer en stuurlintje halen) en dan zijn we weg. We gaan voor de paarse route (250 km.) en hebben besloten om eerst de rode lus te rijden, zodat we het zwaarste gedeelte van de route als eerste voor de wielen krijgen.

Die verwachting komt aardig uit; het gaat gelijk van-dik-hout-zaagt-men-plankjes! De eerste twee klimmen zijn nog niet al te zwaar, maar al na 12km. staan we onderaan de Eyserbosweg, op papier de op-twee-na lastigste beklimming van de dag.

Na de Vrakelberg (kort maar steil en dus best lastig) volgen 4 minder spannende klimmetjes, maar dan wel binnen 5 kilometer. De organisatie wil blijkbaar zeker weten dat we goed opgewarmd aan de voet van de Keutenberg arriveren. Tot mijn verbazing loopt het ook op de Keutenberg lekkerder dan ik van mezelf had verwacht. Ik heb mijn kleinste kransje niet eens nodig en op het punt dat de klim wat afvlakt, lukt het me zelfs om een paar tandjes bij te schakelen en door te trekken. Ik sta versteld van mezelf.

Na de Keutenberg volgt een minder intensief stuk: de hellingen liggen wat verder uit elkaar en we rijden relatief makkelijk richting België. In de afdaling van de Gulperberg besluit ik dat het tijd is om mijn jasje uit te trekken. Het is 8 uur, de laatste wolkjes zijn aan het verdwijnen en de zon komt er nu goed door. Ik denk dat de weerprofeten gelijk gaan krijgen.

Ook de eerste klim in België is nog goed te doen: de Thier Saive trekt welliswaar lang door, maar wordt nergens echt gemeen. Dat is met het volgende trio een heel ander verhaal! Les Waides is met 114 KlimIndexPunten en een hoogteverschil van 109 meter op papier veruit de zwaarste klim van de dag. De Grijze Rots verrast me (in tegenstelling tot vorig jaar) niet doordat hij onverwacht komt, maar het vers gestrooide grind dat nog los op de weg ligt, maakt het er niet makkelijker op. Onder de naar boven zwoegende fietsers hoor ik voorgesteld worden om de naam te veranderen in Grijze Rotzooi.

Dat KlimIndexPunten niet alles zeggen, bewijst de Kosenberg. Op papier de op-één-na zwaarste, maar mijn benen vertellen mij iets heel anders! Van vorig jaar weet ik nog wat er komen gaat en de hele aanloop naar de Kosenberg zit ik met een soort zenuwachtig gevoel in mijn maag: "Ga ik het wel halen?" Dat ik fietsend boven weet te komen en onderweg nog vrij veel mensen in weet te halen, geeft me een erg goed gevoel. Vooral als ik zie wat voor slagveld het achter me is als ik vanaf de top terug naar beneden kijk: bijna de helft van de fietsers is voetganger geworden! Raaf gelukkig niet.

De Kosenberg was met 290m. het dak van deze Limburgs Mooiste. Alle heftige hellingen hebben we nu gehad en overal ben ik makkelijker boven gekomen dan ik verwacht had. Goed voor het moraal! Wat nu volgt, is een afdaling richting Nederland. Daar wacht ons de Loorberg. Vorig jaar in Limburgs Mooiste en de Amstel Gold Race heb ik deze klim ook gedaan, dus ik denk dat ik weet wat me te wachten staat, maar.... VERRASSING !! Na 500m. klimmen worden we linksaf het Kersenpad op gejaagd; dit is een geitenpaadje dat een grote lus van de beklimming afsnijdt en weer op de Loorberg uitkomt ter hoogte van de parkeerplaats. Het effect is duidelijk: een kortere afstand met een gelijk blijvend aantal hoogtemeters levert een substantieel steilere klim op. En dat voel je!!

Rondom Vijlen en Vaals worden we nog een keer op het verkeerde been gezet. We rijden de voet van de Camerig op, maar worden na 200m. linksaf het weiland ingestuurd voor de Pannisberg. De afdaling door het bos is werkelijk schitterend. Bij bijna elke afdaling gedurende de hele dag worden we middels borden gewaarschuwd dat het gevaarlijk kan zijn, maar in één bocht tijdens deze afdaling schrik ik toch even.

Gelukkig blijkt dat het hier om de mountainbike route gaat.

Uiteindelijk komen we uit op de Camerig, bij restaurant “Bergzicht”. Daar slaan we linksaf en rijden zo alsnog naar de top van de Camerig. Hierna draaien we Duitsland in richting Aken. De kasseienklim van vorig jaar is vervangen door twee andere hellingen. De Lemierser Berg is kort en steil, de Benedictusberg is lang en doordat er stukjes in zitten die vlak zijn of zelfs aflopen, loopt hij lekker.

Terug in Nederland wacht ons nog de Oude Huls. Leuk als uitsmijter! Op papier lijkt het allemaal wel mee te vallen, maar na elke bocht waarvan je denkt: "Daar zal het toch wel ophouden" gaat 'ie nog even door, zelfs als je uitkomt op een grote weg, moet je rechtsaf nog even verder klimmen. Dat het niet meevalt, bewijzen de anti-peristaltische bewegingen waarmee een mede-fietser op de top over zijn stuur gebogen hangt.

Als we op het wisselpunt aankomen, wordt ons verteld dat onverlaten aan het begin van de Blauwe Lus een aantal borden weggehaald hebben, waardoor het onmogelijk is om nog aan de Blauwe Lus te beginnen. Boos en gefrustreerd beginnen we aan de Gele Lus, ook 100 km. maar veel zwaarder dan de Blauwe. Na 10 km. fietsen op de Gele Lus begint het verstand de boventoon te voeren. Als we nu (15:30) doorfietsen, zijn we op z'n vroegst om 20:00 uur binnen, alle verzorgingsposten zullen onderweg al opgeruimd zijn, er is geen controle meer, de finish is intussen dicht, etc. Onder het genot van een kop soep en een tosti op het terras nabij het station van Voerendaal laten we deze gedachten nog eens goed op ons inwerken en komen tot de slotsom dat het verstandiger is om nu terug te rijden naar Megaland.

Daar aangekomen is het erg druk (18.000 deelnemers dit jaar). Na een gratis pilsje halen we eerst onze medaille op en scoren daarna een broodje beenham. Al met al hebben we er toch 175 km. opzitten.

Dit was mijn tweede keer Limburgs Mooiste. Het weer had in vergelijking met vorig jaar geen groter contrast kunnen vertonen. Vorig jaar was het werkelijk BAGGER, maar nu was het heerlijk. De hele dag zon en 25 graden, werkelijk schitterend. Ter illustratie: ik heb dit jaar op de hele route net zoveel lekke banden gezien als vorig jaar in de eerste kilometer.

Ten slotte nog een GROOT compliment aan de organisatie. De verzorging was prima, de route was PERFECT uitgepijld en wat ik vooral heel erg heb gewaardeerd, waren de informatieve borden aan de voet van elke klim waarop lengte, maximaal- en gemiddelde stijgingspercentage en een grafiek van het verloop van de klim werden aangeven. Echt helemaal super!!!

Veldtoertocht, Nunspeet

2009-02-07T19:46:00.002+01:00

De 2008 editie van deze toertocht heb ik ook gereden en dat is me zo goed bevallen dat ik me er dit jaar ondanks dat ik grieperig ben, weer aan ga wagen. De dag van tevoren breng ik mijn MTB nog bij de fietsenmaker om een gebroken spaak te laten vervangen, het achterwiel te laten richten en de achterrem te laten stellen. De band die 's morgens tijdens een trainingsritje lek gereden heb, plak ik zelf.
Als ik de volgende ochtend in de schuur kom, staat mijn achterband plat; vekeerd gegaan met plakken zeker. Gelukkig heb ik nog een nieuwe binnenband, dus dat euvel is snel verholpen.

Bij de start onmoet ik Gert Jan en samen rossen we vol goede moed op de MTB het bos in. Na een paar honder meter begin ik te twijfelen aan mijn achterband en na 2 kilometer staan we stil, want mijn band is echt plat. Gelukkig heeft Gert Jan nog een nieuwe binnenband. Voor de derde keer binnen 24 uur controleer ik de buitenband op scherpe voorwerpen en deze keer vind ik een doorntje. Ik hoop dat het probleem nu echt opgelost is.
Helaas, 2 kilometer verderop staan we weer stil: plat! Weer het wiel eruit, de band eraf en binnen- en buitenband controleren. Resultaat: NIETS! De CO2 patronen zijn ook op, dus dat wordt met de hand pompen. Op een semi-harde band rijd ik verder tot aan de verzorgingspost.

Na twee koppen hete soep en twee krentebollen kom ik weer een beetje bij. De route is werkelijk schitterend. Met nog meer singletracks dan vorig jaar zijn we door het bos geslingerd. Op plaatsen waar modder ligt, is het goed uitkijken geblazen. De bovenste laag is weliswaar ontdooid, maar daaronder is de bodem nog hard bevroren en glad. Met terugwerkende kracht begrijp ik de beslissing van de organisatie om de Holterbergclassic drie weken geleden af te gelasten nog beter: op permafrost is het slecht fietsen.

Het is me nu inmiddels ook wel duidelijk dat het grieperige gevoel meer invloed op mijn presteren heeft dan ik gehoopt had en die slappe band draagt ook niet echt bij aan de feestvreugde. Bij de verzorgingspost hebben ze gelukkig een pomp, dus voordat we de hei opgaan kan ik mijn band nog even op 5 bar zetten. Dat fietst een stuk prettiger!

de route

Na verzorgingspost draaien we de hei op. Vorig jaar stond hier een sneeuwstorm (sneeuw en hagel met daarbij windkracht 5), nu blijft het bij regen en wind. Ook hier is de route schitterend; in het mulle en/of natte zand is het zwaar rijden, maar het uitzicht over de hei is prachtig. Aan het eind van het stuk over de hei komen we bij de tweede verzorgingspost. Hete soep en sportdrank en dan snel weer op weg, want het regent nog steeds en we willen niet te veel afkoelen.

Vlak na de tweede verzorgingspost hangt een bordje dat het nog 15 km. is tot aan de finish; Gert Jan vult aan dat dat "nog maar een klein uurtje fietsen" betekent. Het zal ongetwijfeld allemaal bemoedigend bedoeld zijn, maar gegeven mijn fysieke gesteldheid klinkt het helemaal niet bemoedigend. Na 50 kilometer zwoegen door de Nunspeetse toendra ben ik er helemaal klaar mee...
In de laatste 5 kilometer merk ik dat mijn band weer langzaamaan leeggelopen is. Ik heb totaal geen zin meer om te pompen, dus op een zachte band modder ik door tot aan de streep.

In vergelijking met vorig jaar is het, gezien de gesteldheid van mijn fysiek en materiaal nog niet eens zo beroerd gegaan:

Datum     Gem.  Afst. Tijd     KCal  HR   KCal/km  KCal/u

7-2-2009  17,9  62,7  3:30:43  3452  158  55,06    986,3
2-2-2008  18,8  62,2  3:18:04  3353  160  53,91    1016,1

Mount Tamalpais

2008-09-23T19:43:00.003+02:00

We zijn in San Francisco voor het werk; we wonen de Oracle Open World conferentie bij, maar deze ochtend stonden er geen lezingen op het programma die ik interessant vind, dus zie ik een ideale gelegenheid om een stukje te gaan fietsen. Van te voren heb ik wat nazoekwerk gedaan en mijn bestemming staat al vast: Mount Tamalpais ... De bakermat van het mountainbiken. Ooit (jaren 70 van de vorige eeuw) is een stelletje maffe surfers hier begonnen met het ombouwen van stadsfietsen tot een soort van oer-mountainbikes. In het gebied op en rond Mount Tamalpais reden ze hun eerste rondjes. Met dat in het achterhoofd stap ik 's morgens om 6 uur m'n bed uit. Als eerste staat er een stevige wandeling (1,5 mijl/2,5 km.) op het programma. Het is niet zozeer de afstand, maar vooral het hoogteverschil. San Fransico is nogal heuvelachtig en mijn route loopt uitgerekend over de hoogste en steilste heuvels van de stad. Na ruim een half uur stappen kom ik aan bij de fiestverhuurder.

Ik huur een Giant en de fietsenmaker stelt de fiets af op mijn lengte. Langs de Embarquement fiets ik richting Golden Gate Bridge. Om op de brug te komen moet ik een aardig klimmetje maken.

Aan de overkant van de brug gaat het hard naar beneden naar Sausalito; aan de andere kant van het dorp gaat het eerst nog een heel stuk vlak tot aan Mill Valley, maar dan moet ik toch ECHT aan de bak. Eerst rijd ik nog een stuk verkeerd, maar een plaatselijke garagehouder is zo vriendelijk om mij in de goede richting te wijzen. Als ik op Panoramic Highway aankom (ik ben nu op ongeveer drie kwart van de klim naar de top van Mount Tam) kies ik in verband met pijn in mijn knie om hiervandaan weer af te dalen naar Sausalito.

Op de terugweg heb ik door mijn opspelende knie flink moeite met het klimmetje terug naar de brug. Eenmaal aan de andere kant fiets ik langs de Embarquement weer terug naar de fietsenboer; ik heb er 60 km. op zitten. Ook de wandeling terug naar het hotel doet pijn, maar de voldoening is er niet minder om.

Reuzen van de Ardennen

2008-08-23T19:40:00.004+02:00

Met het hele gezin hebben we een hotel gepakt aan de zuidkant van Luik (wat mijn gezin al niet over heeft voor mijn hobby...)

's Morgens om 7 uur gaat de wekker; na een onrustige nacht (Lisa is verkouden en heeft de hele nacht liggen snotteren) word ik wakker en probeer zo zachtjes mogelijk mijn kleren en andere benodigdheden bij elkaar te zoeken, bij voorkeur zonder iemand wakker te maken. Natuurlijk lukt dat niet! De kinderen zijn allebei klaar wakker voordat ik vertrek en eigenlijk is dat ook wel zo leuk; als ik de laatste spullen uit de auto heb gepakt, kijk ik vanaf de parkeerplaats voor het hotel nog even naar boven en zie twee kleine apies voor het hotelkamerraam staan zwaaien. Ik "hoor" ze roepen: "Bon Courage, papa!!".

Om kwart voor acht klik ik in en rijd ik weg. 't Is even zoeken zo 's morgens vroeg in Luik; ik ben hier al honderd keer geweest, maar nu weet ik toch even niet waar ik naar toe moet. Uiteindelijk kom ik op een weg die ik meen te herkennen van vorig jaar toen ik hier in de auto met Gert Jan reed op weg naar de start. Na hele stukken gefietst te hebben op wegen die eruit zien als autosnelweg, kom ik in het centrum van Angleur; vanaf hier weet ik de weg weer. De laatste côte van de Reuzen van de Ardennen zal ik nu als eerste op moeten om bij de start te komen.

Bij de start aangekomen wordt mij verzekerd dat mijn voorinschrijving volstaat en dat ik hier qua papierwerk niets meer te zoeken heb; oftewel ik ben voor niets de Côte de Colonster opgefietst, ik had net zo goed onderaan direct linksaf kunnen slaan richting Embourgh. Maar daarom niet getreurd: ik ben nu in ieder geval op het officiële startpunt en kan aan de Reuzen van de Ardennen beginnen.

De beloning van het "voor niets" naar boven fietsen is er natuurlijk ook! De eerste afdaling was vorig jaar ook al de snelste en dat zal 'ie dit jaar ook weer blijken te zijn: met bijna 60 km/u scheur ik naar beneden. Halverwege zie ik een onfortuinlijke fietser die (overmoedig wellicht) zijn fiets om een boom heen heeft gevouwen. Gelukkig staat hij erzelf naast en lijkt hij er goed vanaf gekomen te zijn. In het kader van gladheid als gevolg van regen besluit ik het in volgende afdalingen iets voorzichtiger aan te doen.

Totaan de eerste bevoorrading (net als vorig jaar na ±55 km. bovenop de Côte de la Reid) loopt alles redelijk soepeltjes; ook het weer werkt voorals nog mee: het blijft droog en af en toe is zelfs een waterig zonnetje te zien. Tijdens het eten en drinken kijk ik even bij iemand mee op het koersplan en ik zie dat de komende drie hellingen nog betrekkelijk makkelijk zijn: welliswaar lang, maar niet al te steil. De ellende begint daarna pas met de Côte de Somangne (2600m, max. 15%, gem. 8%), de Wanneranval (1400m, max. 16%, gem. 9,1%) en als klapstuk de Côte de Hezalles (1000m, max. 23%, gem. 12%). In tegenstelling tot vorig jaar toen het me, wegens een halverwege doomidden gebroken ketting en vallende fietsers voor me, niet gelukt is om fietsend boven te geraken, lukt dat nu wel! Ik heb boven zeker 5 minuten nodig om bij te komen en raspend hap ik naar adem, maar het is me gelukt!!

Het is inmiddels een echt Belgisch fietsweertje geworden: het regent gestaag en de gevoelstemperatuur is ook flink gedaald; vooral in de afdalingen is het flink afzien. Door het bos gaat het langs het riviertje richting Coo; Zohra en de Kids zijn daar de hele dag in het pretpark (Plopsa-Coo) en we hebben afgesproken dat we elkaar daar even treffen. Als ik op de parkeerplaats mijn telefoon pak om te bellen dat ik er ben, zie ik dat ik een oproep heb gemist. Ik heb ook een SMS van Zohra: ze zitten al in de auto op weg naar Angleur. Doornat van de regen hadden ze het park een half uur geleden al verlaten. Helaas.

Over de Côte de la Gleize en de Côte de la Vecquée gaat het richting de Côte de la Redoute. Daar heb ik na vorig jaar ook nog een klein appeltje mee te schillen. Toen moest ik halverwege het stuk van 21% forfait geven, maar deze keer lukt het me ook hier om naar boven te fietsen. De beklimming was iets makkelijker dan vorig jaar, want toen begonnen we onderaan in het dorp en nu draaiden we vlak voor het stuk van 21% de Redoute op, maar toch ben ik trots op mij!!
Na de laatste ravitaillering gaat het langs dezelfde weg terug naar Angleur. De Côte de Colonster gaat niet makkelijker dan vanochtend, maar ook niet heel veel moeilijker; ik haal er zelfs nog een paar in, waarvan enkele te voet.

Bij de finish staat mijn gezin te juichen; fantastisch om zo over de streep te komen!

Thuis gekomen blijkt dat de tocht iets langer was dan vorig jaar (163,7 ipv 158), maar dat ik er wel iets korter over gedaan heb (7:45u ipv 7:55u). De kinderen zijn zo trots op hun oude vader dat ze de maandag allebei de medaille mee willen nemen naar school om die in de klas te laten zien.

Zuiderzeetocht

2008-08-02T19:39:00.002+02:00

Vorig jaar had ik deze tocht ook al willen fietsen, maar toen viel 'ie midden in mijn vakantie. Dit jaar is de vakantie iets anders gelopen dan gepland met als bijkomend voordeel dat de Zuiderzeetocht me dit keer niet zal ontgaan.
Om 5 uur sta ik naast mijn bed: aankleden, ontbijten (VEEL ontbijten) en op de fiets naar de club. Ruud en René staan al te wachten en we kunnen direct gaan, want Ab en Jan haken bij Muziekwijk aan. Vijf man sterk rijden we over de Hollandse brug, door Muiden, langs de Maxis, door IJburg, over de Schellingwoudebrug naar Durgerdam. Het verbaast me dat je zo dicht langs Amsterdam kunt fietsen zonder iets van Amsterdam te zien. Vanaf Durgerdam kronkelen we helemaal over de dijk langs Uitdam, Monickendam, Volendam, Warder, Schardam, helemaal naar Hoorn (mijn geboortestad). Dwars door West Friesland steken we door naar Medemblik. Ik vind het persoonlijk wel leuk dat we daarbij Oostwoud nog even aandoen. Helaas komen we niet over de dorpsstraat langs het postkantoor; volgens mijn vader en moeder is dat het huis waar we vroeger gewoond hebben.

In Medemblik, midden op de kermis (die 's morgens om 8:30u nog niet open is), is het tijd voor koffie. Terwijl we aan de koffie met appelgebak zitten, komt er een jongen langsfietsen op een gewone fiets. Hij vertelt dat hij vanuit Amsterdam op weg is naar Leeuwarden. Als wij vertellen dat we aan een rondje zuiderzee bezig zijn, vraagt hij of hij een stukje mee mag fietsen. Jan vertelt dat dat best mag als hij het bij kan houden, dus met z'n zessen vertrekken we even later uit Medemblik.
Vanuit Medemblik is het een lange, bijna rechte weg naar Den Oever en de hele tijd weet onze verstekeling het tempo aardig bij te houden. Hij rijdt zelfs een stuk alleen op kop. Ik kan me alleen maar een voorstelling maken van de melige aanblik die dat moet zijn: een gozer in een spijkerbroek en een regenjas op een gewone fiets met daarachter vijf man in lycra op een racefiets.

De hele afsluitdijk hebben we de wind pal in de rug; de 30 kilometer vliegen voorbij. Als we even niet opletten, stuift Jan er opeens vandoor; na een paar honderd meter steekt hij triomfantelijk zijn armen juichend in de lucht en laat zich uitbollen. Het is hem gelukt: hij heeft even zijn leeftijd gefietst.
In Friesland wordt het fietsen opeens minder aangenaam. Tot hiertoe hebben we de wind steeds (schuin) achter gehad, maar dat is nu afgelopen: vanaf nu hebben we 'm alleen nog maar (schuin) tegen. We zetten een waaier op en rijden zo veel mogelijk kop-over-kop.
Langs Makkum en Gaast zakken we af richting Koudum. Onderweg is er even twijfel over de te volgen weg wat erin resulteert dat Ab als een volleerd Jos Verstappen tot volledige stilstand komt in een grindbak. De wegbeheerder had "wat" grind gestrooid in een bocht en Ab stapt onvrijwillig en onzacht af. Een kapot shirt, een beschadigd zadel en schaafwonden aan Ab's schouder en knie zijn het gevolg. Gelukkig is het niet te ernstig en is Ab een bikkel! We kunnen verder.

In Oudemirdum is het lunchtijd. Uitsmijters en grote hoeveelheden cola moeten aangerukt worden om de energievoorraad van vijf hongerige / dorstige fietsers weer aan te vullen. Na de lunch gaat het richting Lemmer, waar het hele dorp op z'n kop staat in verband met het Skûtsje sielen. De kortse weg vanaf hier zou via Emmeloord door de polder naar huis zijn, maar wij rijden de Zuiderzeetocht en geen "Rondje IJselmeer". We blijven dus op het "oude land" en rijden richting Kuinre.
Op de een of andere manier raken we een beetje van de koers af, want we komen uiteindelijk uit in Ossenzijl. Terwijl we met tegemoet komende fietsers staan te praten over de te volgen weg naar Blokzijl, merk ik te laat dat mijn voet al vastgeklikt zit en heel onelegant zak ik in een soort slow-motion met fiets en al in een tuintje. Een kleine schaafwond aan arm en been zijn nog wel te overzien; het schamper gelach van de anderen doet meer pijn...
Dwars door de Weeribben rijden we over een heel smal fietspaadje langs een vaart. Gemiddeld elke 50 meter gaat ons pad over een bruggetje en sommige daarvan zijn zo kort en steil dat de hele fiets loskomt als we er letterlijk overheen vliegen. Wat een prachtig natuurgebied en wat is het leuk om hier te fietsen!!

Bij Blokzijl pikken we onze geplande route weer op. Via Vollenhove rijden we richting Zwartsluis. Vlak voor Zwartsluis draaien we rechtsaf richting de pont naar Genemuiden. René zat voor de lunch al stuk en heeft zijn vrouw gevraagd om hem in Zwartsluis op te komen halen. Na een respectabele 250 km. houdt hij het voor gezien en gaan we met z'n vieren verder. Via Kampen rijden we naar Elburg. Daar is het (om 17:30 uur) tijd voor een glaasje cola. Op het terras overleggen we hoe ver we nog willen gaan en we besluiten unaniem dat hiervandaan de korste weg naar huis wel zo verstandig is.

Vanaf Elburg steken we dus het "nieuwe land" op en door de polder rijden we richting Knardijk. Bij de sluis steken we de Lage Vaart over en langs de vaart rijden we door het Kotterbos terug richting Almere. Ik zit er nu echt helemaal doorheen. Ruud maakt nog een grapje over "eerst het bordje van de anderen leeg eten" maar op mijn bordje ligt al een hele tijd niets meer dan kruimeltjes. Op mijn tandvlees rij ik naar huis. Als ik thuis de meter stilzet, hebben we netto 11:45 uur gefietst en 335 km. afgelegd. Voor mij is dit echt een record!

Volgend jaar ZEKER weer !!

Reuzen van Vlaanderen

2008-06-07T19:32:00.000+02:00

't Is al vroeg dag; om 3 uur sta ik op, want ik heb met Gert Jan afgesproken dat ik hem om 4 uur ophaal in Driebergen. Op weg naar België begint het zachtjesaan te miezeren en ik krijg het angstige vermoeden dat het weer een "echt Belgisch fietsweertje" gaat worden vandaag. Tot in Ronse blijft het regenen en omdat ik op mooi weer had gerekend (de voorspellingen waren: 25 graden en zonnig), heb ik niets langs en warms bij me. Van pure ellende trek ik maar een gewone trui aan onder mijn regenjasje. Vanaf de parkeerplaats fietsen we naar de Grote Markt en gaan we van start.

Direct (2 kilometer na de start) gaat het al los: de Fiertelmeers is met max. 20% de eerte helling. Al snel kom ik erachter dat net als in de Amstel Gold Race mijn versnellingsapparaat hapert. De eerste vijf hellingen moet ik het doen met een half brakke derailleur; gelukkig kan ik wel naar de kleinste versnelling schakelen, want die heb ik hier ECHT nodig. Ik weet niet hoe ik het voor elkaar krijg, maar als ik na de Kluisberg mijn derailleur laat repareren bij de fietsenmaker, blijkt dat min achterpat verbogen is. Gelukkig kan hij het euvel makkelijk verhelpen en voor de prijs hoef ik het ook niet te laten: €2,=

Vanaf de Kluisberg ging de route achtereenvolgens over de Oude Kwaremont, de Paterberg, de Waaienberg en de Koppenberg. De Oude Kwaremont (de eerste beklimming met kasseien) viel me met zijn max. 12% nog wel mee, maar dat ik op de Paterberg (kasseien en max. 20%) fietsend boven ben geraakt, is me werkelijk een raadsel. Wat een kl*te-ding is dat !!!
Op de Koppenberg (kasseien en max. 19%) gaat het mis voor mij. Vlak voor me beginnen er een paar te zwabberen en om te vallen en ik wordt gedwongen om af te stappen. Ik baal als een stekker en loop door het gootje omhoog om andere fietsers zo min mogelijk te hinderen. Als het steilste gedeelte achter de rug is, stap ik weer op, maar het blijft balen!!

Na de eerste bevoorrading volgden de Kortekeer, de Taaienberg, de Eikenberg, de Kapelleberg, de Wolvenberg, de Braambrugstraat, de Abeelstraat en de Molenberg. Deze laatste is op papier niet heel erg indrukwekkend (450m. en max. 14%), maar hij komt vrij onverwacht en begint direct heel steil. Ook het feit dat de kasseien erbij liggen alsof ze van grote hoogte uit een helikopter gepleurd zijn, draagt bij aan de feestvreugde en ook hier is het net als op de Koppenberg een "slagveld". Slalommend tussende de gevallenen weet ik hier gelukkig wel fietsend boven te komen.

Bovenaan meldt Gert Jan dat hij lek gereden heeft en met vereende krachten wisselen we zijn voorband. Terwijl we de spullen daarna weer inpakken klinkt een harde knal. Ik kijk om me heen wie er neergeschoten is, maar het blijkt de band van Gert Jan te zijn. Klapband dus. Gelukkig heb ik nog een reservebandje bij me, dus kunnen we het hele ritueel nog een keer herhalen.

Het regent nog steeds en ik ben door en door koud. Bij de tweede ravitaillering bel ik naar huis. Ik krijg Willem aan de telefoon en vraag hem wat voor weer het daar is. Hij zegt: "het is vreselijk, papa." En net als ik opgelucht adem wil halen voegt hij eraan toe: "het is zo warm dat ik niet eens naar buiten wil." Ik wou dat ik niks gevraagd had.....
Om een beetje op te warmen krijgen we direct na de voederplaats als eertse de Berendries voor de wielen. Hierna volgen de Elverenberg - Vossenhol, de Toepkapel, de Tenbossestraat, de Valkenberg, de Steenbeek, de Steenberg, de Berg ten Houte en de Varent.

Bijna aan het einde van het parcours hakt de Fortuinberg met zijn steilste gedeelte en de extra verrassing boven in het bos er nog even flink in. In de afdaling zien we een akelig verongelukte fietser liggen. Er staat iemand bij hem die me vertelt dat de ambulance onderweg is, dus ik fiets maar door, maar het blijft akelig. Uitendelijk was het alleen nog maar over de Muziekberg en Ten Berge om uitgeput op de Grote Markt van Ronse te finishen.
Zoals het na een MTB-tocht / cyclocross / veldrit betaamt, heeft de organisatie ook hier voorzien in een mogelijkheid om de fiets (en fietser) af te spuiten en dat is hard nodig. Terug bij de auto is er in de sporthal ook de gelegenheid om te douchen en dat is niet alleen nodig, maar ook een weldaad voor het vermoeide lijf.

De organisatie had de tocht beter de "Hel van Vlaanderen" kunnen noemen, want het was een ware slijtageslag. Niet door de afstand, want die was slechts 140 kilometer. Het lag ook niet aan de organisatie, want die was zoals we in België gewend zijn bij de door Lotto georganiseerde tochten, perfect in orde. Er waren drie bevoorradingen waarbij voor iedereen genoeg energiedrank en eten te krijgen was. De route was ook perfect uitgepijld, bij gevaarlijke of onoverzichtelijke punten stond een man/vrouw-in-oranje-jas om te waarschuwen, het verkeer te regelen of de weg te wijzen en bij elke beklimming stonden afstand en stijgingspercentages aangegeven op grote borden.

Nee, het afzien kwam voornamelijk door het slechte weer en de zwaarte van het parcours. Niet alleen omdat het 3000 hoogtemeters waren, maar ook omdat de hellingen elkaar in hoog tempo opvolgden. Vanaf kilometer 2 tot aan de finish was er geen moment om echt te recupereren en ik merkte dat het licht bij mij langzaam uitging. Normaal doe je dan iets rustiger aan, maar dat gaat niet wanneer je, deels over kasseien, stijgingspercentages van 20% moet overwinnen...

Vooral de kasseibeklimmingen waren zwaar door het natte wegdek. Het werd een kwestie van goed sturen en hard doortrappen om niet onderuit te gaan. Ook in de afdalingen was het opletten om niet onderuit te gaan op de modderige wegen. Soms had de tocht meer weg van een veldrit en aan de meet zagen we er allemaal uit als varkens door de opspattende rode vlaamse klei die overal op de wegen lag.

Volgend jaar start ik zeker weer, al is het alleen maar omdat de namen van de Vlaamse Reuzen zo mooi zijn.

Limburgs Mooiste

2008-05-17T19:29:00.000+02:00

Om drie uur vertrek ik van huis; om kwart voor vier ben ik in Driebergen om Gert Jan op te halen. Als we bijna bij Eindhoven zijn, begint het te spetteren en wat verder richting Limburg houdt het op met zachtjes regenen: het giet nu werkelijk! Dit kan weleens een heel lange dag gaan worden...

Op de (gratis !) parkeerplaats bij Megaland in Landgraaf is het om 6 uur nog erg rustig. Het is nu ook weer droog en na een rondje over de wielerbaan rijden we onder de startboog door. Vol goede moed vertrekken we voor de route van 250 km.

De eerste 30 km van de blauwe lus is het droog. In de eerste 10 kilometer heb ik al meer dan 30 lekke banden gezien en besluit ik op te houden met tellen; hier is geen beginnen aan. Na de tweede beklimming (Putberg) stoppen we even om wat overtollige kleding uit te trekken. Het landschap is hier werkelijk prachtig.

Bij kilometer 40 begint het weer zachtjes te regenen en het gaat steeds harder. Het gaat ook nog wat harder waaien en de gevoelstemperatuur daalt. Het blijft maar regenen. De route loopt hier zoals beloofd bijna helemaal vlak door de grensstreek van Nederland en België; we stayeren lekker door de wind. Bijna op het eind van de blauwe lus rijd ik voor de eerste keer lek. Na wat getwijfel over de te volgen route steken we (naar later zal blijken iets te vroeg) de rode route op en rijden we richting het wisselpunt.

Bij de Bernardushoeve drinken we koffie en eten we kruimelvlaai; we zijn ten slotte niet voor niets in Limburg. De handendroger op het toilet wordt misbruikt om mee in het t-shirt te blazen; we doen nu echt ALLES om weer een beetje warm te worden. Na de koffie stappen we weer op de fiets om aan de rode lus te gaan beginnen. Ik stap direct weer af: de tweede lekke band is een feit.

Op de blauwe lus was het erg rustig. Op de rode lus rijden wat meer groepjes maar ook hier is het niet al te druk. Gert Jan kampt inmiddels (alweer) met een huilend freewheel. In de afdalingen kan hij zijn benen niet stilhouden, omdat dan de ketting volledig slap komt te hangen. Dat beloofd wat op de hellingen die we in de rode lus nog voor de boeg hebben....

Als eerste krijgen we de Eyserbosweg voor de wielen. Die loopt best redelijk; beter dan in de Amstel Gold Race, maar toen kwam 'ie ook pas na 200 km. Omdat ik mijn achterband al twee lek heb gereden en er duidelijk teveel gaten en scheuren in mijn buitenband zitten, laat ik die bij de materiaalpost bovenaan de Eyserbosweg vervangen. Voor het luttele bedrag van €15,= (gedoneerd aan de Clinicclowns) legt de Shimano-meneer er een prachtig Michelin vouwbandje op. Een groot compliment voor de service!

De Dode Man en een stukje verderop de Cauberg lopen ook nog redelijk, maar daarna begint het weer wat te regenen. Ik krijg een DIP van hier tot Alaska en de eerst volgende 30 kilometer zie ik absoluut geen landschap, alleen het wiel van Gert Jan. Na de eerste klim in de Voerstreek (Rullen), stoppen we even om te eten en drinken. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn rug wat te rekken, want die begint weer danig zeer te doen. Ik heb het gevoel dat het rekken misschien wel helpt...

De eerst volgende beklimming is de Grijze Rots (800 m. / gem. 7,5% / max. 12%); ik zie de klim niet aankomen en moet eraf, omdat ik helemaal verkeerd geschakeld sta. Na wat gehannes met het versnellingsapparaat klim ik weer op de fiets en kom alsnog fietsend boven. Dit is goed voor de moraal! De Kosenberg is nog veel erger, maar omdat de klim wat geleidelijker begint, gaat het schakelen nu beter. Dit is veruit de heftigste klim van de dag. Op papier lijkt het allemaal niet zo erg: 700m. / gem. 8% / max 17%, maar in praktijk valt dat vies tegen. Wat een kuitenbijter!!
Het feit dat ik vrij vlot boven kom, helpt me helemaal over de dip heen. Dat het inmiddels droog is en het zonnetje er zelfs af en toe heel flauw doorheen piept, draagt daar natuurlijk ook aan bij.

Hierna draaien we weer richting Nederland, waar de Camerig en de Vaalserberg op het program staan. Lekker lange beklimmingen die ook wer erg lekker lopen. Bovenop de Camerig blijkt dat ook Gert Jan lek kan rijden. De afdaling van de Vaalserberg is echt ronduit belachelijk! We worden over een blubberpad door het bos gejaagd dat in een mountainbike route niet zou misstaan. Gelukkig is het niet al te druk, want dan zouden hier de grootste ongelukken kunnen gebeuren. Eén voordeel: ik hoef in de afdaling nooit om te kijken of Gert Jan er nog achter zit; die hoor ik van verre aankomen: HOEEEEEEEEEEEEEEEEEIIIIIIIIIIIIIIIIIII zegt het freewheel dat niet meer free wheelt.

We draaien na Vaals Duitsland in richting Aken. In de aanloop naar de Rohrberg worden we nog even getrakteerd op een onvervalst stukje kasseienkklim: prachtig om te doen! In de voorlaatste klim (Bouwerweg Huls) weet ik nog een derde keer lek te rijden; ik ben door mijn reservebandjes heen, maar gelukkig heeft Gert Jan er nog één. Hierna gaat het "licht geaccidenteerd" naar de finish. Resultaat: 240,4 km en 3090 hoogtemeters in exact 10 uur tijd.

Na afloop halen we eerst onze medaille op en scoren daarna een broodje vette braadworst en een pils. Die kunnen we wel hebben; ik heb vandaag ruim 7500 kCal verstookt. De douche daarna is werkelijk de lekkerste douche die ik ooit heb gehad! Dat was trouwens ook wel nodig, want mijn benen waren echt ZWART van al de opgespatte bagger.

Dit was mijn eerste keer Limburgs Mooiste en heb mij erg verbaasd over de paden waarover we werden gestuurd. Het was echt een prachtige route, ik vraag me alleen af of de naam niet Limburgs Natste had moeten zijn.....

Elfstedentocht

2008-05-12T19:26:00.000+02:00

Gert Jan komt me (monsterlijk vroeg) ophalen en samen rijden we naar Bolsward. Raphaël arriveert iets later, zodat we uiteindelijk om kwart over zeven een aanvang kunnen maken met de Elfstedentocht. Het weer is werkelijk schitterend, maar zo 's morgens vroeg is het nog wel wat fris. Na 30 kilometer is het echter zover opgewarmd dat de jasjes uit kunnen.

Heel veel wind staat er ook nog niet, dus we kunnen een lekker tempo aanhouden. Totdat we Harlingen binnen rijden en we achteraan moeten sluiten voor een stempeltje. Met zeker 2 kilometer per uur sjokken we een kilometer lang de binnenstad door; dit is niet goed voor ons gemiddelde.

De benen voelen super en hele einden halen we (op dit parcour hoogst illegale) snelheden van tussen de 35 en 40 km/uur. Vooral op het stuk van Dokkum via Leeuwarden terug naar Bolsward gaat het (met de wind in de rug) erg lekker. Bij het binnenrijden van Bolsward stuiter ik iets te hard over een drempel en rijd ik zo mijn voorband lek. Bij de stempelpost krijgen we hete kippesoep. "Wie heeft dat verzonnen met dit weer?", denk ik eerst, maar even later blijkt dat ook bij 30 graden kippesoep erg lekker is en ook nog heel goed om het vocht en zout aan te vullen.

Ook de tweede lus via Sneek, IJlst en Sloten loopt lekker. Totaan Stavoren gaat het (nog altijd met de wind schuin achter) erg fijn, maar daar komt rap verandering in. Vanaf Stavoren via Hindelopen en Workum terug naar Bolsward hebben we de wind alleen nog maar tegen en het gaat nu niet makkelijk meer. Ook de ruim 200 kilometer die we inmiddels in de benen hebben, zijn goed te voelen. Kop-over-kop rijden we richting de finish. De finish in Bolsward maakt alles goed. Over een lengte van een paar honderd meter staan de mensen rijen dik achte de dranghekken te juichen voor alles wat voorbijkomt op iets dat op een fiets lijkt. Echt geweldig!

Na de finish merk ik dat er zich een laag zout heeft gevormd op mijn huid. Niet zo verwonderlijk aangezien het de hele dag strakblauw en, met een temperatuur oplopend tot 30, graden erg warm is geweest. Werkelijk een schitterende tocht onder sublieme weersomstandigheden. Dat vertaalt zich ook in de gemiddelde snelheid van 28 km/uur, waarbij dus ook de stukken "klunen" bij het stempelen en de open bruggen meegeteld zijn. Ik heb me wel oprecht zitten verbazen over de bont uitgedoste menigte die we hier hebben zien fietsen en de rijwielen waarop dat soms gebeurde: sport- en racefietsen, gewone fietsen, maar ook tandems (waarvan één rug-aan-rug), en zelfs een paar hand-bikers. De leeftijd liep uiteen van 8 tot 80. Ik heb groot respect voor iedereen die deze tocht op zijn / haar eigen manier heeft uitgefietst.

Cinglé du Mont Ventoux

2008-05-02T16:29:00.007+02:00

Na 1991 heb ik niet meer op een racefiets gezeten, totdat ik eind mei 2007 weer met het virus besmet raakte. In september van datzelfde jaar ben ik met een aantal collega's in uiterst barre weersomstandigheden één keer vanuit Bedoin naar naar de top van de Mont Ventoux geklommen. Dit jaar ging ik voor de Cinglé!

Vrijdag 2 mei 2008

7:30 We komen aan in Malaucène. Fiets uitpakken, fietskleren aan, stempeltje halen in de kroeg en starten maar.

7:45 Ik sla de verkeerde weg in en herken niets. Twijfel wordt zekerheid zodra de weg begint de dalen. Navraag bij een Frans boertje leert dat ik inderdaad op een doodlopend weggetje zit, en zeker niet op weg ben naar de top van de Mont Ventoux. Terug naar Malaucène dus.

8:03 Herkansing! Ik sla nu de juiste weg in en begin spontaan van alles te herkennen. Dat geeft een goed gevoel. Het eerste deel van de beklimming loopt lekker. Dan volgt een stuk met hellingspercentages van 10 tot 12% en dat is te voelen ook. Dit stuk loopt voor geen meter! Als dit maatgevend is voor mijn vorm van vandaag, weet ik nog niet of ik straks het bos vanuit Bedoin wel overleef.

Zohra en de kinderen staan regelmatig langs de kant van de weg om me aan te moedigen en dat helpt! Bij Chalet Liotard draait Zohra om en gaat vast op weg naar Bedoin want net na het chalet is de "Route barré" en er zijn er blokken dwars over de weg gezet om het verkeer tegen te houden. Op de fiets kan ik erlangs. Na de eerste bocht moet ik ook nog onder een slagboom doorkruipen. Vanaf hier ligt er vrijwel overal sneeuw langs de kant van de weg, maar de weg zelf is vooralsnog sneeuwvrij. De laatste twee kilometer is het toch stappen geblazen; de sneeuw ligt hier nog zeker 10 centimeter dik op de weg. Vanaf de laatste bocht naar het observatoir is de weg weer vrij zodat ik toch fietsend de top kan bereiken.

10:30 Dat is één. 2,5 uur inclusief wandelen; ik mag niet ontevreden zijn. Ik trek mijn windbreker aan, zet mijn helm op en duik meteen de afdaling in. In een half uur zoef ik naar Bedoin. Massa's mensen komen me tegemoet; het is druk op de berg vandaag.

11:02 Ik tref Zohra en de kids op een parkeerplaats in Bedoin. Mijn linker schoenplaatje heeft het tijdens de wandeling door de sneeuw begeven. Gelukkig heeft de plaatselijke fietsenmaker nog een setje liggen. Ook het stempeltje haal ik daar. Na wat prutswerk aan mijn schoenen kan ik aan de tweede klim beginnen.

11:52 Rustig pedalerend rij ik naar Saint Estève en draai daar linksaf het bos met pijnbomen in. Na een kilometer weet ik het weer: dit is inderdaad een PIJNbos. Maar vergeleken met de vorige keer gaat het echt stukken beter: ik kan bjina het hele bos door 8,5 à 9 km/u blijven fietsen en ik passer meer fietsers dan dat ik word gepasseerd. En bij de meeste keren dat Zohra en de kids staan aan te moedigen heb ik zelfs nog een beetje lucht over om iets terug te zeggen.

Bij Chalet Reinard pak ik een momentje rust. Tot nu toe gaat alles veel beter dan ik verwacht had; nu het maanlandschap nog. Ook dat loopt in eerste instantie erg lekker. 7% voelt weldadig na 10 km van 10%. Na de eerste bocht is het zicht op het observatoir echt fantastisch. Het hele maandlandschap lang lukt het me om 9 à 10 km/u te rijden. Ik zwaai nog even naar Tom; die heb ik net op weg naar beneden gemist. De laatste bocht en dan dat "leuke stukje" 11% en ik ben boven.

14:04 Dat is twee! 2:12 - 4 minuten rust bij Chalet Reinard = 2:08: wederom tevreden! Windbreker aan en helm op en afdalen naar Sault. Deze afdaling is na Chalet Reinard eigenlijk heel vervelend. Het gaat net niet steil genoeg dus ik moet constant bijtrappen. Tot overmaat van ramp moet ik de laatste kilometer naar Sault ook nog klimmen! In een kroeg scoor ik een stempeltje en hijs me op de fiets voor de laatste klim.

15:10 Zohra rijdt vanuit Sault hele stukken naast of vlak achter me en ik laat de trappers rondgaan op het ritme van de muziek van Chipz!, de favoriete CD van de kids. Het gaat hier steiler dan ik me uit de afdaling kan herinneren en mijn rug doet pijn. Ik beloof mezelf een kleine pauze als ik op de helft van Sault naar Chalet Reinard ben. Vervolgens bedenk ik dat dit de "mietjesklim" wordt genoemd en vraag me af wat ik dan ben als ik hier niet in staat ben om met een beetje tempo omhoog te fietsen. Dat ik al 100 km en meer dan 3000 hoogtemeters in de benen heb vandaag, dringt op dat moment even niet tot me door. Het is als zovaak: klimmen en logisch denken gaat niet goed samen. Ongeveer op het punt waar ik mijn pauze gepland had, staat Zohra met de auto op een parkeerhaventje; komt dat even goed uit. Ik recht mijn rug (alsof dat nu nog helpt) en eet en drink nog wat. Hierna gaat het verrassend makkelijk. Komt natuurlijk omdat het hier wat afvlakt, maar toch. Totaan Chalet Reinard fiets ik vrij makkelijk door met snelheden van vaak meer dan 20 km/u. Bij Chalet Reinard gun ik mezelf nog een paar minuten rust om moed verzamelen. Dan gaat het weer het maanlandschap in.

Het doet nu echt pijn. Voor me fiets een Belg. Ik bijt me vast in zijn wiel. Zijn vrouw staat op dezelfde punten aan te moedigen als Zohra. Na drie bochten moet ik hem laten gaan. "Klimmen moet je in je eigen tempo doen", zeg ik tegen mezelf, maar eigenlijk zit ik er gewoon doorheen. Mijn rug doet nu serieus PIJN! Ik moet mezelf nu echt dwingen om door te fietsen. Hoewel, met fietsen heeft dit niets meer te maken. Bij Tom stop ik nog even; even uithijgen en mijn rug rechten. Nu nog anderhalve kilometer. Op pure wilskracht. Ik zwalk de laatste bocht om en hark tegen het laatste stukje 11% op. Op mijn tandvlees sleep ik mezelf over de streep en steek drie vingers in de lucht. Zohra en de kids staan voor me te juichen!

17:30 En dat is DRIE!! Na heel even misslijk over mijn stuur gehangen te hebben, begint het besef door te dringen dat ik het gehaald heb. Ik ben nu officieel een malloot! Cinglé du Mont Ventoux. Jas aan, windbreker aan, helm op en eerst twee kilomter stappen door de sneeuw.

Verderop nog even onder de slagboom door en langs de afzettingsblokken; dan kan de echte afdaling beginnen. Wat een heerlijke racebaan is dit toch. Ik zit volop te genieten en kan het niet laten om bij het passeren van het bordje 12% keihard uit te roepen: "Bommetjeeeee....". Het gaat met 78 km/u dan ook tamelijk hard hier. Ik blijf grijnzen, ook als ik de vliegen tegen mijn tanden kapot voel spatten; opeens is fietsen weer leuk! Heelhuids weet ik uiteindelijk Malaucène te bereiken; ik klok af op 18:30.
Ik leg mijn fiets in de auto en geef Zohra en de kids een knuffel; hun steun de hele dag door was echt geweldig; dat heeft me er op de heel slechte momenten echt doorheen gesleept.

Het heeft me uiteindelijk anderhalf uur minder gekost dan ik vantevoren ingeschat had. Monsieur Pic had in zijn brief geschreven dat de Mont Ventoux aan niemand kadootjes geeft, maar met het weer heb ik wel vreselijk mazzel gehad. Met in het dal een temperatuur van 25 en op de top van ca 15 graden en de hele dag nauwelijks wind heeft in ieder geval zeker niet tegen gezeten.

Op de terugweg in de auto zeg ik uitgeput tegen Zohra: "Dit doe ik nooit meer, drie keer op één dag de Mont Ventoux". Even blijft het stil en dan vraagt ze liefjes: "Volgende keer ga je voor de vier keer, bedoel je?" Dat bedoelde ik niet, maar .... Ik vouw mijn trui onder mijn hoofd en doe mijn ogen dicht; ik geef nu nog even geen antwoord...

Amstel Gold Race

2008-04-19T19:16:00.001+02:00

Tijdens de Veluwe Heuveltocht van 12 april fietste ik met twee gasten op die aan het trainen waren voor de Amstel Gold Race. Ik wist dat de startbewijzen al weken uitverkocht waren, maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Via marktplaats had ik keus uit Breda en Wolvega om een tweedehands startbewijs te bemachtigen. De ene in Wolvega heb ik donderdagavond zelf opgehaald, de andere heeft Raphaël opgehaald.

Om 7 uur treffen Raaf en ik elkaar bij de start in Valkenburg. De wagen van de ploegleiding (zijn ouders) volgt ons de hele dag over het parcours.

Op de eerste beklimming (Geulhemmerberg) merk ik dat ik na het vervangen van mijn ketting en cassette eerder deze week, de boel niet goed heb afgesteld. De meest linkse 5 kransjes zijn volledig onbruikbaar. Het klinkt natuurlijk wel stoer: "De Haan hield zijn 17-19-21-24-27 schoon", maar echt praktisch is het natuurlijk niet met alle beklimmingen die we nog voor de boeg hebben. In Elsloo volgt de tweede klim, de Maasberg.

Dit is één van de weinige ECHTE muren in Nederland, compleet met kasseien, een kerk onderaan en kapelletje bovenop. Bovenaan de klim staat een motormuis van Shimano; ik vraag of hij mijn brakke versnellingsapparaat kan repareren, maar dat kan hij niet. Hij geeft me wel het adres van een fietsenmaker in Schimmert; dat is nog 20 kilometer en twee beklimmingen verder...

We rijden de bebouwde kom van Schimmert binnen gelijktijdig met een man met een jasje van "Fietsspecialist Jos Feron" achterop; we volgen hem naar de winkel. We moeten nog even wachten tot hij de zaak heeft geopend, maar de geboden service is het wachten meer dan waard. Wat een vakman!! Het is overduidelijk dat deze man van zijn hobby zijn beroep heeft gemaakt; ook zijn wollen Bianchi koerstruitje verraad iets in die richting. Met een fiets die letterlijk "rijdt als een nieuwe" vervolgen we onze weg. Bovenop de Fromberg (wat loopt die lekker, zeg) staat een camera.

Bij de eerste doorkomst door Valkenburg worden we door de ploegleiding getrakteerd op een overheerlijke kop koffie. Na Valkenburg, in de zuidlus, gaat het mis: het begint hoe langer hoe harder te regenen en, mede daardoor, mis ik in de afdaling van de Gulpenerberg een pijl. Ik vraag in het centrum van Gulpen (nee, daar komt de route inderdaad helemaal niet) de weg. Na een kleine omweg pik ik de route weer op, maar net na Mechelen gaat het weer fout. Iemand heeft waarschijnlijk een pijl weggehaald, want met minstens 50 verdwaasd kijkende en zoekende fietsers staan we midden in Epen en daar hadden we met een grote boog door België omheen moeten rijden. Net buiten Epen pikken we de route weer op; we missen ongeveer 10 kilometer en de beklimmingen van de Schweiberg en de Kasteelstraat. Raaf probeert liever op zijn eigen tempo de tocht uit te fietsen, dus ik ga aleen verder.

Op de Camerig krijg ik van een stel dronken studenten op een huifkar (nog zihtbaar op de achtergrond) een fles pils aangeboden, maar ik pas even. Ik heb al mijn aandacht bij de klim nodig.

In de afdaling van de Vaalserberg haak ik aan bij een groepje van 5 Belgen. Samen rossen we de Kruisberg en de Eyserbosweg over. Op de Huls rijdt één van hen lek en sta ik weer alleen voor. Ik verbaas me erover dat de Fromberg nog steeds lekker loopt, ook al gaat het beduidend minder hard dan vanochtend. Niet verbazingwekkend natuurlijk, want ik heb er nu inmiddels 225 kilometer opzitten. Bovenop de Fromberg bel ik naar huis, omdat ik weet dat er in de klim van de Keutenberg een webcam opgesteld staat.

Een goeie 10 minuten later begin ik aan de Keutenberg. Wat een vreselijk rotding is dit! Afstappen is geen optie, want de hele familie zit via internet te kijken hoe ik mezelf naar boven worstel.

Ik weet fietsend boven te geraken en zie bij de eerste huizen van het gehucht boven op de berg een fietser kotsend over zijn stuur hangen. Ik ben zelf ook een doekje, maar zo erg is het gelukkig nog niet met me. Na een stuk fietsen over het hoogland, draaien we Sibbe in. Wat nu volgt, is een feest van herkenning. De afdaling richting Valkenburg gaat over de Sibbegrubbe en die ziet er nog precies zo uit als mijn inmiddels ruim 25 jaar oude herinnering.

In Valkenburg lukt het me nog om verkeerd te rijden. Ik ben na 240 kilometer niet zo helder meer. De beklimming van de Cauberg gaat in een roes. De mensen die, zelfs nu na zeven uur, nog langs de kant staan, schreeuwen me omhoog naar de finish. Als ik net over de finish ben, krijg ik een felicitatie SMS van Henk Heddama, de man van wie ik mijn startbewijs overgenomen heb. De techniek staat voor nix...

Al met al een prachtige rit, alleen het weer heeft niet de hele dag even lekker meegewerkt. Het is me heel erg meegevallen, vooral het klimmen. De Keutenberg is vergelijkbaar met de Côte des Hezalles en daar moest ik er vorig jaar september nog af. Dat is me vandaag nergens gebeurd en met een tevreden gevoel kijk ik terug op een prachtige dag.

Veluwe Heuveltocht

2008-04-12T16:40:00.001+02:00

Al vrij vlot na de start haak ik aan bij een groepje van een man of zeven. Later blijkt dat het er vijf zijn waar twee anderen ook bij aangehaakt zijn. Als één van "de vijf" lek rijdt, gaan we met z'n drieën verder. We zijn, zeker op het vlak, redelijk aan elkaar gewaagd en we zullen de rest van de dag met elkaar oprijden.

De meeste beklimmingen lopen lekker, maar in de klim van de Emmapyramide moet ik toch lossen uit het peletonnetje waar we in zitten. Sjacherijnig probeer ik de opgelopen achterstand in de afzink goed te maken, maar dat komt me duur te staan. Ik zie de eerste bocht, een onvervalste haarspeld, te laat aankomen en rem dus ook veel te laat. Mijn achterwiel blokkeert en slipt over de pas geasfalteerde weg. Uit angst om op het asfalt al ten val te komen, laat ik mijn rem los en stuur tussen twee bomen door, in bijna volle vaart het bos in. Een meter of 5 lager land ik op m'n kop in het bos. Een eerste voorzichtige inspectie leert dat alles het nog doet en dat ik niets gebroken heb. Ook mijn fiets is niet beschadigd, dus ik klauter het bos uit, terug naar de weg. Als ik de afdaling bijna af ben, voel ik het rechterpootje van mijn bril nog achter mijn oor zitten. De rest van de bril heb ik nooit meer terug gezien. Mijn "gelegenheidsfietsmaten" vind ik onderaan de afzink wel weer terug.

Heel veel echte heuvels hebben we de rest van de dag niet meer gezien. De route over de Veluwe is werkelijk schitterend en het gaat vaak wel op en neer, maar de Posbank blijft letterlijk het hoogtepunt.

Het grootste deel van de route loopt door de bossen, maar op het laatst moeten we de IJselvallei nog oversteken om terug te geraken in Twello. Er is een Duitser bij ons gezelschapje aangehaakt en kop-over-kop stayeren we met z'n vieren terug naar de finish.